ยอนฮวา เด็กสาวอายุ 15 ย่าง 16 ปี อาศัยอยู่กับพ่อสองคนในค่ายมวยเล็กๆ ที่เรียกว่าบ้าน ทั้งสองคนพ่อลูกอยู่ด้วยกันในที่แห่งนี้ ด้วยการฝึกสอนมวยเลี้ยงชีวิตไปวันๆ
แม่ของยอนฮวาเสียไปั้แ่เธออายุได้ 7 ขวบ ตลอดเวลา 8 ปี ที่ผ่านมา พ่อของเธอใช้เงินประกันชีวิตของแม่และเงินจากการเปิดสอนมวย หาเลี้ยงยอนนฮวามาตลอด
จนกระทั้งตอนนี้เงินที่ว่านั้นก็ใกล้หมดเต็มที มิหนำซ้ำยังต้องเจอปัญหาใหญ่นั้นก็คือ ข้างๆ บ้านของพวกเขา ถัดไปไม่กี่ร้อยเมตรมีค่ายมวยเปิดใหม่ ที่ทั้งใหญ่และทันสมัย ลูกค้าที่เคยมาเรียนมวยกับพ่อของยอนฮวา ต่างก็เปลี่ยนใจไปเรียนกับที่ใหม่เกือบทั้งหมด ทำให้ตอนนี้รายได้จากการสอนมวยแทบจะไม่มี พ่อของยอนฮวาเริ่มเคลียดและหาทางออกด้วยการกินเหล้าหนัก จนยอนฮวาต้องคอยเป็ห่วงอยู่เรื่อย
ใน่แรกๆ ที่ค่ายมวยใหม่นั้นมาเปิด ก็มีคนจากค่ายมวยนั่น มาขอให้พ่อของยอนฮวาไปเป็ครูสอนมวยที่ค่ายของเขา โดยยอมจ่ายค่าตัวให้อย่างงาม แต่พ่อของยอนฮวาก็ไมยอมไป เพราะว่าเงื่อนไขข้อเดียวที่ฝ่ายนั่นขอมาก็คือ ให้ปิดค่ายมวย ที่เป็บ้านของพวกเขาไปซะ
ทำให้หลังจากวันนั้นพวกนั่นก็จะส่งคนมาขู่และพาคนมารุมทำร้ายพวกเขาพ่อลูกตลอด พอไปแจ้งความตำรวจก็รับเื่ไว้แต่เื่ก็ไม่คืบหน้า อาจจะเพราะคนที่คุมค่ายมวยนี้เป็คนมีเส้นสายพอสมควร ทำให้ทั้งสองพ่อลูกต้องอยู่อย่าง ยากลำบาก ทั้งหาคนมาเรียนไม่ได้ อีกทั้งยังคอยโดนกลั่นแกล้ง ทำร้ายสาระพัด
ปัง! ปัง! ปัง!
[เสียงเคาะประตูดังขึ้น]
"คุณคิมแจฮยอนครับ อยู่ไหมครับ คุณคิม! แจ! ฮยอน! "
"...."
"...."
ปัง! ปัง! ปัง!
"คิมแจฮยอน อยู่ไหม ออกมาคุยกันหน่อยซิครับ"
"..."
"..."
"ไอ้แจฮยอนเว้ย ออกมาซิวะ เรียกทำไมไม่ตอบ"
เสียงเคาะประตูและเสียงะโ ทำผมลืมตาขึ้น ผมหลับไปนานแค่ไหนแล้วนะ หลังจากที่กินเหล้าหลับไป ผมลุกขึ้นมา ทั้งๆ ที่เสียงเคาะและเสียงะโยังดังอยู่ ผมไม่สนใจ ผมเดินไปเข้าห้องน้ำล้างหน้าเพื่อให้รู้สึกสดชื่นขึ้น ผมมองตัวเองที่กระจก เห็นริ้วรอย ตีนตาบนใบหน้า
ผ่านมานานแค่ไหนแล้วนะที่ผมแทบจะไม่ได้มองหน้าตัวเองชัดๆ แบบนี้ คงั้แ่วันที่ภรรยาผมเสียไป
ผมเดินออกมาจาห้องน้ำ ตรงไปที่ห้องครัว เพื่อจะหาอะไรกินแก้เมาค้าง พลันสายตาก็เหลือบไปเห็น ซุปแก้เมาค้างวางที่โต๊ะ พร้อมกระดาษโน๊ตใบเล็ก
ลูกสาวคนเดียวของผมเธอน่ารักไหมล่ะครับ เธอจะตื่นแต่เช้า มาทำกับข้าวให้ผม ตอนเย็นเธอจะไปจ่ายตลาด เธอตื่นมาทำอาหารให้ผมทานทำแบบนี้ั้แ่อายุ 10 ขวบ เธอเป็ลูกสาวที่ผมภูมิใจมาก จนผมเองละอายใจที่เป็พ่อไม่ได้เื่
ผมมองไปที่รูปที่วางไว้บนชั้น รูปผมจีอึลและยอนฮวา เมื่อก่อนเรามีความสุขมาก เป็ครอบครัวที่ใครหลายคนอิจฉา จีอึลที่แสนดีของผม เธอจากผมไปด้วยโรคร้าย ผมจะเป็จะตายอยู่หลายปี เพราะผมรักเธอมาก ในตอนนั้นผมคิดว่าผมจะอยู่ยังไง ถ้าไม่มีเธอ ผมจะเลี้ยงลูกของเราได้ยังไง ผมจะดูแลลูกของเราได้ดีเท่าเธอได้ยังไง ผมเอาแต่นอนร้องไห้เสียใจ แต่ก็มีมือน้อยๆคู่นึงที่คอยดูแลผม เช็ดน้ำตาให้ผม
ผมกลับมาใช้ชีวิตได้ปกติเพราะยอนฮวา ลูกสาวคนเดียวของผม เธอเป็คนที่เข้มแข็ง และแสนดี ไม่ต่างจากแม่ของเธอ เธอคอยปลอบผมและบอกว่าเธอจะอยู่เคียงข้างผมแทนแม่ของเธอเอง
"จีอึล อยู่บนนั้นคุณสบายดีไหม ผมคิดถึงคุณมากนะ ผมอยากให้คุณได้เห็นยอนฮวาของเรา เธอโตขึ้นและเป็เด็กน่ารัก และร่าเริงมาก เธอไม่เคยเศร้า หรือร้องไห้ ให้ผมเห็นไม่ว่าจะเราจะเจอเื่อะไรมาก็ตาม กลายเป็ว่าตอนนี้ลูกดูแลผม มากกว่าผมดูแลลูกซะอีก....ผมมองลูกทีไรก็เหมือนผมเห็นคุณ........ ใช่!! เธอเหมือนคุณมากเลยละ "
ผมกินซุปที่ยอนฮวาทำไว้ให้แล้วก็เดินออกไปที่หน้าบ้าน แน่นอนครับ ว่ามีคนรอผมอยู่ ถึงเสียงเรียกจะเงียบไปแต่ผมรู้ว่าพวกเขายังอยู่
ครืดดดด
[เสียงเปิดประตู]
"ยอมโผล่หัวมาซะทีนะครับคุณคิมแจฮยอน"
คิมแจฮยอน :"พวกนายมีธุระอะไรก็ว่ามา"
"จะอะไรซะอีกละครับ ก็ลูกพี่ของพวกเรา้าได้ตึกนี้และโรงฝึกมวยนี้ เลยสั่งให้ผมมาเจรจายังไงละครับ"
คิมแจฮยอน :"เจรจาเหรอ!! เจรจาแต่พาคนมาขนาดนี้ ฉันว่ามาข่มขู่ซะมากกว่า อีกอย่างฉันว่า ฉันพูดชัดเจนไปแล้วนะ ว่าฉันไม่ไป และไม่ยอมขายที่นี้ พวกนายกลับไปซะ"
"ลูกพี่ของเรายอมจ่ายให้ราคาอย่างงาม ทั้งๆที่เป็ตึกเก่าๆแบบนี้ ผมละไม่เข้าใจลูกพี่จริงๆ ว่าทำไมยอมจ่ายขนาดนี้"
คิมแจฮยอน :"ไปบอกลูกพี่พวกนายว่า อย่าคิดว่าจะเอาเงินมาฟาดหัวใครง่ายๆ"
" ยอมขายไปซะ จะไม่ดีกว่าเหรอครับ จะได้ไม่ต้องเจ็บตัว "
คิมแจฮยอน :"เอาอย่างนี้ไหมละ ให้ลูกพี่พวกนายมาคุกเข่า อ้อนวอนฉันซะ แล้วฉันจะพิจารณาอีกที"
"ฮ่าๆ ไอ้นี้ สงสัยจะพูดดีๆ ไม่รู้เื่ซินะ เฮ้ย!! จัดการมัน"
มาเฟียรูปร่างสูงโปร่งและบึกบึน ราวๆ 5 คนเดินเข้ามาหาแจฮยอน เพื่อจะทำร้าย แต่พวกเขาคงลืมไปว่าแจฮยอนเป็ครูสอนมวย
"ตายซะ!! "
1 ใน 5 คนพุ่งหมัดเขามาด้วยความเร็ว แจฮยอนหลบได้ในเสี้ยววินาที เขาตั้งการ์ดป้องกัน พร้อมกับปล่อยหมัดขวาสวนกลับเขาไปที่ปลายคางของมันทันที ทำให้มันลอยพุ่งล้มฟุบลงไปกับพื้น อีก4 คนที่เหลือเห็นแบบนั้นพวกมันไม่รอช้า รีบวิ่งกรูกันเข้ามาพร้อมกันหวังจะรุมเขา จังหวะนั้นแจฮยอนใช้ประสบการณ์ที่มีมาตลอด 20 ปี ตั้งสู้ตั้งรับอย่างมืออาชีพ แต่ถึงจะเป็นักมวยเก่ายังไง แต่การโดนรุมมาพร้อมกันแบบนี้ ก็ทำให้เขาทั้งโดนต่อย โดยเตะ จนตัวเขาเองก็เริ่มอ่อนแรง พวกมันเองก็เริ่มเหนื่อยหอบ
วิ๊ว วิ้ว วิว วิ๊วว
[เสียงไซเรนตำรวจ]
ขณะนั้นเองเสียงไซเรนตำรวจก็ดังขึ้น เ้าพวกนั้นเห็นท่าไม่ดี จึงรีบถอยกลับ
"เฮ้ย ตำรวจมาวะ ไป!! ขึ้นรถ"
คิมแจฮยอน :"พวกแกจะไปไหน กลับมาเดี๋ยวนี้!!!!!"
แจฮยอนร้องเรียกะโให้มันกลับมา แต่ใจจริงแล้วเขาก็ไม่ได้อยากให้พวกมันกลับมา เพราะตอนนี้เขาก็คงไม่มีแรงพอที่จะต่อสู้กับพวกมันแล้ว และนั่นทำให้เขารู้ว่าตัวเองแก่ลงไปมากแค่ไหน เขาคงลืมไปแล้วว่าเขาไม่ใช่แชมป์มวยเกาหลีเหมือนเมื่อ 20 ปีก่อนอีกแล้ว
ยอนฮวา :"พ่อ เป็อะไรไหม"
พ่อ :"ยะ ยอนฮวา!!!! ลูกมาได้ยังไง วันนี้มีเรียนไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมลูก....แต่งตัวแบบนี้"
เขาจ้องมองลูกสาวที่สวมเสื้อผ้าของแปลกตา ไม่ใช่ชุดนักเรียน
ยอนฮวา :"พ่อค่ะ เข้าบ้านก่อน ค่อยคุยกัน ม่ะ หนูช่วย!! "
ยอนฮวาพยุงพ่อที่หมดสภาพเข้ามาในบ้าน ก่อนจะรีบทำแผลให้พ่อ ทั้งทำไป บ่นไป
ยอนฮวา :"หนูบอกพ่อแล้วใช่ไหมคะ ว่าอย่าออกไปเจอพวกนั้นอีกถ้ามันมาหาที่บ้าน ให้แกล้งทำเป็ไม่อยู่ไปเลย"
พ่อ :"พ่อไม่อยากให้พวกมันมาอีก ถ้าไม่ออกไป มันก็จะรออยู่แบบนั้นเดี๋ยวพอลูกกลับมาจากโรงเรียน มันก็จะพากันรังแกลูกอีก"
ยอนฮวา :"หนูโตแล้วนะคะ แล้วอีกอย่างพ่อก็สอนมวยให้หนูั้แ่เด็กๆ หนูไม่กลัวพวกนั้นหรอกค่ะ"
พ่อ :"โอ้ยย เบาๆ หน่อยลูก"
ยอนฮวา :"ตอนนี้ทำเป็เจ็บนะคะ ที่ตอนสู้กับพวกมันตั้งหลายคนไม่เจ็บหรือไง"
พ่อ : เจ็บซิ ถามได้
ยอนฮวา : รู้ว่าเจ็บก็ยังจะไปมีเื่กับพวกมันอีก............แต่เมื่อกี้พ่อเท่มากเลยนะคะ"
พ่อ :"เท่ ที่ไหนหละ พ่อก็แทบจะไม่ไหว ถ้าตำรวจไม่มา พ่อคงลงไปกองกับพื้นแล้วละ"
ยอนฮวา :"ตำรวจที่ไหนละคะ เสียงนี้ต่างหาก"
ยอนหยิบมือถือขึ้นมาพร้อมกับเปิดเสียงไซเรนตำรวจให้พ่อฟัง พ่อถึงกับขำออกมา
พ่อ :"ฮ่าๆๆๆ แสบนักนะเรา แล้วลูกรู้ได้ยังไง ว่าพวกนั้นมา"
ยอนฮวา :"เ้าคีบอมบอกค่ะ"
พ่อ :"ห่ะ ไอ้เ้าเด็กตัวเล็กๆ ที่ร้านซ่อมรองเท้าหัวมุมนะเหรอ"
ยอนฮวา :"ใช่ค่ะ ลูกน้องหนูเอง"
พ่อ :"ฮ่าๆ เป็เด็กเป็เล็กหัดมีลูกน้อง แต่ที่หลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ บ่อยๆ เข้าพวกมันจะรู้ทันเอานะ"
ยอนฮวา :"หนูไม่ยอมให้พวกมันมาทำร้ายพ่อได้อีกแน่นอนค่ะ"
พ่อ :"โถ่ ยอนฮวา ลูกรักของพ่อ หนูตัวแค่นี้เองจะไปทำอะไรพวกมันได้ พ่อต่างหากต้องปกป้องลูก"
ยอนฮวา :"ทำไมละค่ะ หนูโตแล้วนะคะ หนูปกติพ่อได้ เห็นไหมละคะเมื่อกี้
พ่อ : จ้าๆ จะโตยังไงพ่อก็ยังมองว่าหนูคือยัยตัวเล็กของพ่ออยู่ดี ต่อให้หนูแต่งงานไป มีหลานให้พ่ออุ้ม พ่อก็ยังมองหนูเป็เด้กน้อยอยู่ดี
ยอนฮวา : หนูไม่แต่งงานหรอกค่ะ หนูจะอยู่กับพ่อไปจนแก่ตายเลยละ
พ่อ : ฮ่าๆ ให้มันจริงเถอะ พอโตอีกหน่อย คงจะเห็นผู้ชายดีกว่าพ่อแล้วละ
ยอนฮวา : แต่ก็ไม่แน่นะคะ ถ้าเจอผู้ชายที่เท่เหมือนพ่อ หนูก็อาจจะชอบเขาก็ได้
พ่อ : ฮ่าๆ ยังไม่ทันไรเลย เมื่อกี้ยังบอกว่าจะอยู่กับพ่อตลอดไปอยู่เลย
ยอนฮวา : คิคิคิคิ หนูอยู่ใน่อารมณ์อ่อนไหวค่ะพ่อ
แจฮยอนมองสำรวจลูกสาว ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น
พ่อ : ว่าแต่ ทำไมวันนี้แต่งตัวแบบนี้ละ
ยอนฮวาเงียบไปซักพักก่อนจะพูดออกมาด้วยท่าทางกระอักกระอ่วนใจ
ยอนฮวา : พ่อถามมาก็ดีแล้วค่ะ หนูมีเื่จะบอกพ่อพอดี"
พ่อ :"เื่อะไรเหรอ"
ยอนฮวา :"หนูลาออกจากโรงเรียนแล้วนะคะ"
พ่อ :"มะ...หมายความว่ายังไงนะ!!!! ลาออก!! ทำไมพ่อไม่รู้เื่ ทำไม!! ยอนฮวา หนูชอบเรียนหนังสือจะตายไป ั้แ่เด็กๆ ลูกเป็คนฉลาด แล้วทำไมอะไรทำให้ลูกไม่อยากไปเรียน ลูกโดนแกล้งที่โรงเรียนหรือว่ามีใครข่มเหงเอาเปรียบลูก บอกพ่อมาซิ"
ยอนฮวา :"พ่อคะ ไม่มีใครมารังแกหนูได้หรอกค่ะ แต่ที่หนูไม่เรียนเพราะหนูอยากออกมาช่วยพ่อทำงานหาเงิน ตอนนี้เงินเก็บเรามันก็หมดไปทุกที ถ้าเอาเงินนั่นไปให้หนูเรียนแล้วเราจะเอาอะไรกินละคะ โรงมวยเราอีก หนูไม่อยากเห็นแก่ตัวค่ะ เรียนหนักสือสบาย แล้วพ่อต้องทำงานคนเดียวแบบนี้"
พ่อ :"ยอนฮวา ฟังพ่อนะ เดี๋ยวเราก็มีเงิน พรุ่งนี้พ่อว่าจะไปเอาเงินจากเพื่อนมาพอดี"
ยอนฮวา : เพื่อน?? เพื่อนที่ไหนคะ หนูรู้จักไหม
พ่อ : หนูไม่เคยเจอหรอก เป็เพื่อนเก่าแก่ของพ่อ สมัยหนุ่มๆนะ
ยอนฮวา : แล้วเขาจะยอมให้พ่อยืมเหรอคะ อีกอย่างไปยืมมาเราจะมีเงินใช้คืนเขาเหรอคะ
พ่อ : พ่อไม่ได้ไปยืมหรอก แต่พ่อจะไปเอาเงินที่เขายืมพ่อไปต่างหาก ตอนนี้เขาร่ำรวยแล้ว เขาน่าจะมีเงินมาคืนพ่อ ลูกไม่ต้องห่วง เื่ค่ายมวยก็เหมือนกัน ห่วงอนาคตตัวเองเถอะนะ พ่อไม่อยากให้หนูลาออกแบบนี้ แล้วพ่อตายไปจะไปมีหน้าไปพบแม่เขาได้ยังไง"
ยอนฮวา : ไม่เอาค่ะ อย่าพูดคำนี้ หนูไม่ยอมให้พ่อจากหนูไปอีกคนหรอก
พ่อ : พ่อแค่พูดเปรียบเทียบให้หนูฟังเฉยๆ ยังไงซะก็อย่าเพิ่งคิดเื่นั่นเลยนะลูก พรุ่งนี้เราก็มีเงินแล้ว
แจฮยอนดึงลูกสาวของเขา เข้ามากอด พร้อมกับสีหน้าเคร่งเครียด
ยอนฮวา : แต่พ่อค่ะ มันนานมากแล้ว เขาจะจำได้เหรอว่าเขาเคยยืมเงินพ่อไป แล้วถ้าเขาไม่ให้พ่อละคะ
พ่อ : ไม่ต้องห่วงหรอก เื่นั้นพ่อจัดการได้ ลูกแค่เรียนหนังสือต่อเท่านั้นก็พอแล้ว ให้พ่อได้ทำหน้าที่พ่อที่ดีบ้างเถอะนะ
ยอนฮวา : " ถ้าอย่างนั่นเรามาทำข้อตกลงกันนะคะ ถ้าพรุ่งนี้พ่อได้เงินมาโดยไม่ได้ไปยืมใครมา หนูจะยอมเรียนต่อ แต่ถ้าพ่อโกหกหนูโดยการไปยืมใครมา แล้วหนูมารู้ทีหลัง หนูจะไม่คุยกับพ่ออีกเลยแล้วก็จะไม่เรียนด้วย"
พ่อ : พ่อโกหกลูกได้ที่ไหนกันละลูกก็รู้ดี
ยอนฮวา : สัญญาไหมละคะ
พ่อ : สัญญาซิ มานิมา
พ่อลูกโผล่เข้ากอดกันด้วยความรักใคร่และเป็ห่วงเป็ใน
// เธอยังตัวเล็กแค่นี้เอง ยังเป็เด็กแต่ทำไมเธอถึงได้คิดอะไรที่มันโตเป็ผู้ใหญ่ได้ขนาดนี้ ผมมันพ่อไม่ได้เื่จริงๆ //
ยอนฮวา : หนูขออะไรพ่ออีกอย่างได้ไหมคะ
พ่อ : อะไรละ พูดมาได้เลย พ่อจะหามาให้ลูกได้ทุกอย่าง
ยอนฮวา : พ่อเลิกกินเหล้าได้ไหมคะ หนูไม่อยากให้พ่อกินเหล้า หนูอยากให้พ่ออยู่กับหนูนานๆ
พ่อ : ได้ซิ ได้ หลังจากนี้พ่อจะเลิกกินเหล้าและตั้งใจทำงานเพื่อลูกนะ พ่อขอโทษนะลูก ยอนฮวา พ่อรักลูกนะ
แจฮยอนน้ำตาซึมออกมา หลังจากที่เขารู้สึกผิดที่ตัวเองเป็พ่อไม่ได้เื่และทำให้ลูกสาวของเขาเป็ห่วงขนาดนี้
ยอนฮวา :"หนูก็รักพ่อค่ะ อย่าร้องไห้ซิคะ "
พ่อลูกนอนกอดกันร้องไห้ทั้งคืน แจฮยอนเอาแต่ขอโทษยอนฮวาจนเผลอหลับไป
ทั่งคู่ไม่รู้เลยว่า นี้จะเป็การกอดและบอกรักกันครั้งสุดท้าย
--------------------
จบตอน
520
