Chapter 7
ได้กันแล้วต้องเป็แฟนกัน
“ผมกลับแล้วนะพี่”
ผมพูดขึ้นมาขณะที่ยังนั่งกินข้าวอยู่กับพี่ยอร์ชตรงเคาท์เตอร์ครัว ดีไซน์ออกแบบซะสวยเลยคอนโดพี่ยอร์ช
“อะไรกัน ทำไมกลับเร็วจัง”
“เดี๋ยวต้องกลับไปอาบน้ำแต่งตัวที่ห้องอีกพี่ มีเรียนต่ออีก”
“ไปพร้อมกันดิ เดี๋ยวพี่ไปส่ง”
พี่ยอร์ชดึงข้อมือของผมเอาไว้ ไม่ยอมให้เดินออกไปคนเดียว
“เฮ้ยไม่ต้องพี่เดี๋ยวผมกลับเอง”
ผมพยายามที่จะเลี่ยงทุกทางบอกตามตรงนะไม่อยากจะสานความสัมพันธ์ต่อให้มากไปกว่านี้
“อะไรอ่ะ นี่ได้แล้วจะทิ้งกันเลยอ่อ”
“ผมว่ามันเป็ความสัมพันธ์ที่ฉาบฉวยไปหน่อย เราควรหยุดมันแค่ตรงนี้อ่ะ”
“ไม่อ่ะไม่ยอม ได้กันแล้วก็ต้องเป็แฟนกันดิ”
“ถ้าแค่ได้กันเราต้องเป็แฟนกัน เด็กในมอเราก็คงต้องเป็แฟนกันทั้งหมดแล้วแหละ”
ผมพูดแบบนั้นออกไป แม้ว่าในใจจะไม่ได้รู้สึกแบบนั้นก็ตาม ไม่ใช่มองว่าความสัมพันธ์ในครั้งนี้มันไม่มีค่าอะไรนะ แต่ผมสับสนในตัวเองจริงๆ ตอนนี้
“ทำไมจีนพูดง่ายจังวะ พูดเหมือนเอากับผู้ชายมาเยอะ”
“มันไม่ใช่แบบนั้นหรอก”
ผมพูดออกไปเสียงเบา
“ถ้าแบบนั้นก็ให้พี่ไปส่งเหอะ จีนก็รู้ว่าว่าพี่ชอบจีน ทำไมชอบผลักไสกันอยู่เรื่อยเลย”
โอ้ยผู้ชายอะไรทำไมมันน่ารักอย่างนี้วะ ทำเสียงเล็กเสียงน้อย กรอกตาไปมาทำท่าทางน้อยใจ เกิดมาก็เพิ่งจะเคยเจอแบบนี้นี่แหละ
“ผมไม่ได้คิดแบบนั้นสักหน่อย แค่สับสนเฉยๆ และนี่ก็เป็ครั้งแรกของผมด้วย”
“หึๆ ถ้าแบบนั้นเราก็คบกันเลยดิ เป็แฟนกันเลยดีมั้ย?”
มันถามออกมาหน้าตาเฉย เมื่อกี้ยังทำหน้าเง้าหน้างองอนผมอยู่เลย เปลี่ยนอารมณ์ไวจริงๆ
“พี่ชอบผมตรงไหนอ่ะ”
ผมถามออกไปตามตรง อยากรู้ว่าเหตุผลอะไรที่มันเลือกที่จะเข้ามาหาผม
“ก็คงจะชอบตรงที่น่ารักแบบนี้ละมั้ง”
พี่ยอร์ชทำท่าทางครุ่นคิดและตอบออกมา
“พี่ว่า เราได้กันเร็วเกินไปป่ะ”
ผมถามด้วยสีหน้าและท่าทางเขินอาย ไม่รู้จริงๆ ว่าต้องคุยกันไปนานมากแค่ไหนถึงจะมีอะไรกันได้ ก็นะ มันเป็ครั้งแรกจริงๆ นี่หว่า
“ระยะเวลามันไม่สำคัญหรอกจีน ชอบก็เอา ก็แค่นั้นแหละ”
“มันง่ายแบบนี้เลยเหรอพี่”
“แล้วจีนรู้สึกยังไงล่ะเวลาอยู่กับพี่”
“มันก็รู้สึกดีอ่ะ รู้สึกดีแบบแปลกๆ แบบที่ไม่เคยเป็”
ั้แ่เกิดมายี่สิบปี ไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้กับใครจริงๆ นะ
“ก็แค่นั้น เรารู้สึกดีต่อกันแค่นี้ก็น่าจะพอแล้ว ความรักอ่ะไม่ต้องคิดให้เยอะหรอกจีน”
พี่ยอร์ชพยายามพูดให้ผมคบกับเขา แต่ผมแค่รู้สึกว่ามันเร็วเกินไป แม้ว่าผมจะรู้สึกดีขนาดไหนก็ตาม
“ขอเวลาผมอีกสักหน่อยนะพี่ ผมยังไม่พร้อมจะมีแฟนตอนนี้จริงๆ”
ด้วยเหตุผลหลายๆ อย่าง แม้จะอยากมีแฟน แต่ผมคิดว่าในตอนนี้มันอาจจะยังไม่เหมาะเท่าไหร่
“ทำไมล่ะ หรือว่ากลัวที่บ้านไม่ยอมรับ?”
อยากจะตอบออกไปว่านี่แหละคือเหตุผลหลักที่ทำให้ผมคิดหนัก
“ก็ประมาณนั้นแหละครับ”
“อืมม ถ้าเป็เหตุผลนี้พี่ก็พอจะเข้าใจได้”
“ขอเวลาผมอีกสักหน่อยนะพี่”
“ก็ได้ พี่รอได้ไม่มีปัญหา”
“ขอบคุณนะครับที่เข้าใจ
"ห้ามแอบนอกใจพี่ล่ะ”
พี่พูดขำๆ แล้วแซวผมออกมา ทำเอาผมหน้าแดงเลยแฮะพอพูดแบบนี้ บ้าจริง ยังไม่ทันได้เป็แฟนกันสักหน่อย
“คนอย่างผมไม่นอกใจหรอกน่า”
“โอเคๆ ป่ะ กลับห้องได้แล้วเดี๋ยวแต่งตัวไปเรียนไม่ทัน”
หลังจากนั้นเราก็แยกย้ายกัน ผมขับรถกลับมาที่หอเพื่อเตรียมตัวอาบน้ำไปเรียน
@ มหาวิทยาลัย คณะวิศวกรรมศาสตร์
“ฮ้าวว ทำไมวันนี้อากาศแม่งน่านอนจังวะ”
ไอ้เอ็มเมอร์คนดีคนเดิมบ่นขึ้นมาอีกแล้วครับผม จะมีวันไหนบ้างไหมที่มันไม่ง่วงผมเนี่ยสงสัยจริงจริ๊ง
"มึงทำไมวิชานี้มันยากจังวะ กูไม่ค่อยเข้าใจเลย”
ไอ้ดีลบ่นพร้อมกับเปิดชีทสลับหน้าไปมา ปัจจุบันมันมี ไอแพกแล้วเพราะว่าสามีสุดที่รักของมันอย่างพี่สมการซื้อให้ แต่มันก็ชินกับการจดในกระดาษอยู่ดีก็เลยยังใช้โน้ตกระดาษอยู่
“มึงก็ให้แฟนมึงติวให้สิวะไอ้ดีล”
ผมตอบมันไปแบบนั้น
“โหย ไม่เอาอ่ะมึง ถึงปกติจะรักกันดีแค่ไหนแต่เวลาสมบทเป็ติวเตอร์สุดโหดทีไรแทบจะทะเลาะกันทุกที”
“พี่การแม่งโหดขนาดนั้นเลยอ่อวะ “
หน้าตาก็ดูใจดีออก
“เออดิ เวลาติวให้ทีไริญญาั์สวมร่างขึ้นมาทันที”
ไอ้ดีลบ่นอุบขึ้นมา ไอ้เอ็มเมอร์ยื่นหน้าเข้ามา แล้วมองเลคเชอร์ของไอ้ดีลที่เขียนเอาไว้ พร้อมกับไฮไลท์สีนีออนที่ขีดเขียนอยู่ในโน้ต
ไอ้เอ็มเมอร์มันนั่งอยู่ริมในสุด ส่วนไอ้ดีลนั่งตรงกลาง ส่วนผมนั่งอยู่ริมทางเดินพอดี
“มึงก็ขยันจังวะไอ้ดีล จดซะเต็มหน้ากระดาษ ส่วนของกูนี่อย่างโล่ง”
ไอ้เอ็มเมอร์พูดพร้อมกับก้มหน้ามองไอแพดของตัวเองที่ว่างเปล่า ไร้ซึ่งรอยขีดเขียนของปากกา
ไอ้ดีลยกโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วก็เปิดไอจีพร้อมกับไถดู สตรอรี่ไปเรื่อยๆ แก้เบื่อ
แต่แล้วผมก็สะดุดเข้ากับสตรอรี่ของผู้ชายคนนึงในไอจีของดีล
“เฮ้ยดีล มึงรู้จักพี่ยอร์ชด้วยเหรอวะ”
จะไม่คุ้นได้ยังไงล่ะ ก็ไอ้ผู้ชายคนนี้ก็คือพี่ยอร์ชไง ผู้ชายที่ผมหลับนอนด้วยเมื่อคืน โอ้ย แค่คิดก็เขินแล้ว
“อื้ม รู้จักดิ เป็พวกรุ่นพี่ปีสามสนิทอยู่กับพวกพี่โคซัส”
“กูไม่เห็นจะเคยเห็นหน้า”
ไอ้เอ็มมายื่นหน้าเข้ามาแล้วตอบ
“มีอะไรรึเปล่าไอ้จีน”
ดีลถามขึ้นมางงๆ
“ปละ เปล่า กูถามเฉยๆ”
ผมรีบตอบกลบเกลื่อน ไม่อยากให้เพื่อนรู้ความสัมพันธ์ของผมกับไอ้พี่ยอร์ช
“เออดีแล้วแหละ มึงอย่าไปยุ่งกับพวกพี่พวกนี้เลย”
ดีลตอบออกมาแบบนั้น ยิ่งทำให้ผมสับสน
“ทำไมอ่ะ? พวกพี่เขานิสัยไม่ดีเหรอ”
“เปล่า นิสัยอ่ะดี ดีกับเพื่อนดีกับน้อง แต่ถ้าอยู่ในสถานะแฟนหรือคนรักกูว่าคงไม่ค่อยดีเท่าไหร่”
“ทำไมวะ?”
ไอ้เอ็มเมอร์ถามขึ้นมาบ้าง มันก็คงจะสงสัยในสิ่งที่ไอ้ดีลพูดสินะ ผมฟังผมยังสงสัยเลย
"ก็กูได้ยินมาว่าพวกพี่แม่งเ้าชู้มาก ยิ่งไอ้พี่ยอร์ชเนี่ยล่าแต้มมาไม่รู้ตั้งกี่คน อย่ายุ่งจะดีกว่า”
ได้ยินแบบนั้นใจก็แป้วเลยแฮะ พี่ยอร์ชชอบล่าแต้มงั้นเหรอ? แล้วที่มายุ่งกับผมนี่คืออะไรวะ? จะมาล่าแต้มด้วยไหมเนี่ย ไอ้เราก็เผลอใจง่ายยอมให้เอาไปแล้วด้วยสิ
“ล่าแต้มงั้นเหรอ?”
“ก็แค่เคยได้ยินมา อาจจะไม่จริงก็ได้ กูก็ไม่อยากฟันธง เอาเป็ว่าฟังหูไว้หูก็แล้วกัน”
อืมมม มันอาจจะไม่จริงก็ได้เนอะ คงจะเป็แค่ข่าวลือ ไอ้ดีลมันคงคิดมากไปเอง พี่ยอร์ชก็ออกจากนิสัยดีแบบนั้นผมว่าคงไม่มีอะไรหรอก...
**********
พี่ยอร์ชจะมีความลับอะไรมั้ยน้า จะทำน้องจีนเสียใจมุ้ยย >.,<
1K
