เครื่องอำนวยความสะดวกในยานโดยสารมีไม่ครบถ้วนจึงทำการล้างท้องให้เหลียนนั่วทันทีไม่ได้ คาดิสคาดไม่ถึงว่าแค่เดินทางมารับคนที่ดาวนักโทษเนรเทศจะเกิดเื่แบบนี้ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้พาหมอมาด้วยสักคน
ร่างกายผอมแห้งเปลือยเปล่าของเหลียนนั่วพาดอยู่ตรงขอบอ่าง เขากำลังอาเจียนด้วยใบหน้าขาวซีด นมวัวที่เขียนไว้ในหนังสือไม่เห็นจะอร่อยเลย
“นี่มันครีมอาบน้ำ ท่านกินเข้าไปได้ยังไง” คาดิสพุ่งเข้ามาในห้องอาบน้ำ รีบอุ้มร่างเด็กหนุ่มขึ้น ใช้ผ้าขนหนูห่อตัวไว้ก่อนจะพาไปที่เตียง
เหลียนนั่วแม้จะรู้สึกสะอิดสะเอียนในท้อง แต่อุณหภูมิจากร่างกายคนอื่นที่อยู่ใกล้ชิดทำให้เขารู้สึกไม่คุ้นชิน เด็กหนุ่มจึงดิ้นรนขัดขืน “ปล่อยผมนะ”
“อยู่นิ่งๆ” คาดิสปรามเสียงเข้ม น้ำเสียงเขาทุ้มลึก ให้ความรู้สึกน่ายำเกรง ในฐานะที่เป็พ่อบ้านลำดับหนึ่งของราชวงศ์ อำนาจในมือเขาก็เป็ที่น่าเกรงขามจริงๆ
ในพจนานุกรมของเหลียนนั่ว ไม่เคยถูกใครออกคำสั่งมาก่อน แต่ว่า...เขาผอมเหมือนไส้เดือน ทำให้คนอื่นมักจะมองเขาเป็เด็ก มิหนำซ้ำตอนนี้เขายังปวดท้องมาก ประกอบกับอาการคลื่นไส้ ทำให้ร่างกายอ่อนแรง แม้แต่พลังพิเศษขั้นต้นก็ใช้ไม่ไหว
เหลียนนั่วที่ขดตัวดิ้นรนไปมาเหมือนไส้เดือน ที่จริงแล้วดูน่ารักมาก
“ท่านอดทนไว้ก่อนนะครับ ดื่มน้ำอุ่นซะ พอถึงเมืองหลวงแล้วค่อยไปล้างท้องที่โรงพยาบาล” คาดิสวางเหลียนนั่วลงบนเตียงพลางเอ่ยปลอบ
เหลียนนั่วพยักหน้า
“ทำไมท่านถึงกินครีมอาบน้ำล่ะครับ” คาดิสอดถามไม่ได้
ยุควันสิ้นโลกที่เหลียนนั่วเกิดมา ครีมอาบน้ำเป็ของที่หาไม่ได้แล้ว ในฐานะที่เป็มนุษย์ผู้เหลือรอดคนสุดท้ายบนโลก อาหารรสเลิศคือความเย้ายวนที่ยิ่งใหญ่สำหรับเขา
ตอนที่ได้กลิ่นหอมของนมวัวจากครีมอาบน้ำ ความคิดของเขาพลันล่องลอย ในหัวมีแต่สโลแกนที่ว่านมวัวคือเครื่องดื่มเลิศรสที่สุด ความคิดนี้รุนแรงจนกลบทับความทรงจำจากเ้าของร่างเกี่ยวกับวิธีใช้ครีมอาบน้ำ
ใบหน้าขาวซีดของเหลียนนั่วค่อยๆ แดงก่ำ เขาคิดว่าตัวเองทำเื่น่าขายหน้าออกไป เขาเป็ถึงนักวิทยาศาสตร์อายุห้าร้อยปี จึงไม่ชอบมากๆ ที่มีเื่น่าขายหน้าเกิดขึ้นกับตัวเอง เหลียนนั่วจึงพลิกตัวหันหลังให้คาดิส
ซึ่งในสายตาของคาดิส นี่เป็การกระทำที่เด็กมาก
“ท่านคิดว่ามันเป็ของกินได้เหรอครับ” คาดิสพอจะเดาเหตุการณ์ออก “ครีมอาบน้ำเป็ของที่ห้ามกินเด็ดขาดนะครับ ถ้าหากท่านอยากดื่มนม พอถึงจักรวรรดิแล้วค่อยสั่งคนเตรียมให้ก็ได้ แต่ว่า...” คาดิสหรี่ตา รัศมีรอบตัวเ็าขึ้นหลายส่วน แต่เหลียนนั่วที่หันหลังให้เขาไม่รับรู้ถึงเื่นี้ “ตระกูลเหลียนถึงจะเป็แค่ตระกูลชนชั้นสูงปลายแถว แต่ยังไงท่านก็เป็นายน้อยเพียงคนเดียวของตระกูล ทำไมความรู้พื้นฐานเท่านี้ถึงไม่รู้ ต่อให้เป็เด็กที่เกิดในสลัม ยังรู้เลยว่าครีมอาบน้ำมีไว้สำหรับใช้อาบน้ำ พวกเขาแค่ไม่ได้ใช้แบรนด์หรูแบบนี้เท่านั้น”
ใบหูเหลียนนั่วขยับไปมา คำพูดของคาดิสนั้นพอฟังด้วยหูของเขาแล้วช่างเหมือนคำเสียดสีซะเหลือเกิน นี่จะบอกว่าความรู้เขาสู้เด็กในสลัมไม่ได้อย่างนั้นเหรอ แต่เหลียนนั่วในตอนนี้ไม่อยากต่อปากต่อคำ เพราะการเถียงกับคาดิส จะยิ่งทำให้เขารู้สึกน่าขายหน้าเข้าไปใหญ่
ทว่าแต่ไหนแต่ไรเหลียนนั่วก็ไม่ใช่คนที่ชอบทำดีกับคนอื่น เพราะเป็นักวิทยาศาสตร์คนสุดท้ายบนโลก เขาจึงเป็คนหยิ่งยโส โผงผาง และดื้อรั้น คนบนโลกต่างก็ตายไปหมดแล้ว จึงไม่มีใครอยู่โต้เถียงกับเขา มาวันนี้กลับมีเ้าหนูจากต่างโลกคนหนึ่งหัวเราะเยาะเขา ถ้าสบโอกาสเมื่อไรเหลียนนั่วต้องเอาคืนแน่
ถ้าคาดิสรู้ความคิดของเขา คงอยากะโออกนอกยานโดยสารไปเลย
เมื่อเห็นเด็กหนุ่มนิ่งเงียบไป คาดิสจึงไม่ซักไซ้ต่อ
“คุณพ่อบ้าน น้ำอุ่นได้แล้วครับ” คนรับใช้ยกน้ำอุ่นเข้ามาในห้อง
คาดิสวางน้ำอุ่นไว้บนหัวเตียง “ดื่มนี่ด้วยนะครับ จะได้รู้สึกสบายท้องขึ้น แล้วก็จะได้บ้วนปากด้วย”
เหลียนนั่วในตอนนี้ฉลาดพอที่จะไม่ปฏิเสธ เขายกแก้วขึ้นมาทำตามที่คาดิสบอก ผลปรากฏว่าทันทีที่น้ำอุ่นไหลลงท้อง ความรู้สึกสะอิดสะเอียนยิ่งเข้มข้นขึ้น จากในท้อง ผ่านลำคอ จนมาถึงปาก
หลังจากนั้น เหลียนนั่วก็พาดตัวกับหัวเตียงแล้วอาเจียนออกมาทันที สิ่งที่อาเจียนออกมานอกจากครีมอาบน้ำแล้วยังมีอาหารที่เ้าของร่างเพิ่งกินลงไปและยังไม่ทันได้ย่อย
กลิ่นฉุนเหม็นเปรี้ยวคละคลุ้งเต็มห้อง
280
