บทที่ 13 ทำร้ายคนอื่น สุดท้ายก็ทำร้ายตัวเอง
ฟางหลานซินพูดได้ครึ่งประโยค ทันใดนั้นหล่อนก็รู้ตัวว่าได้พูดบางอย่างที่ไม่ควรพูดออกไป จึงรีบปิดปากตัวเองทันทีและหันหน้าไปด้านข้าง
สวี่จื้อกั๋วจ้องมองฟางหลานซิน พลางกระแทกโต๊ะลุกขึ้นยืนและกระแทกประตูออกไป
ในชีวิตก่อนหน้านี้สวี่ชิงไม่ได้สนใจอะไรเกี่ยวเื่นี้เลย และหลังจากที่เธอเกิดใหม่ เธอก็พบว่าเย่หนานแม่ของเธอเป็หัวข้อต้องห้ามของที่บ้าน
มันทำให้เธอมั่นใจมากขึ้นว่าสาเหตุของการเสียชีวิตของแม่ต้องมีบางอย่างอยู่เื้ั
แต่ตอนนี้เธอต้องจัดการเื่สวี่หรูเยว่ก่อน แล้วจึงค่อยสืบหาสาเหตุการตายของแม่ตนเอง
ให้ทุกคนชดใช้ในสิ่งที่ทำลงไป
ฟางหลานซินเห็นสวี่จื้อกั๋วกระแทกประตูแล้วเดินออกไป หล่อนเองก็โกรธมากจนไม่มีอารมณ์จะกินข้าว และกลับไปที่ห้องพร้อมดวงตาแดงก่ำ
สวี่หรูเยว่อยากจะบีบคอสวี่ชิงให้ตาย แต่กลับต้องอดทนกับความรู้สึกขยะแขยงและยิ้มให้ "แม่ของเราใจดีเกินไปและทนไม่ได้ที่จะเห็นครอบครัวคุณยายต้องทนทุกข์ทรมานน่ะ ชิงชิง ทำไมเธอถึง้าเงินมากขนาดนั้นละ?”
สวี่ชิงเลิกคิ้วขึ้นและมองอีกฝ่าย "นั่นคือเงินของฉัน ฉันขอไม่ได้เหรอ? นอกจากนี้ ตอนนี้เธอยังไม่ได้มีเงินเดือน แต่ก็มีพวกคูปองอาหาร แล้วทำไมถึงยังเอาเงินจากที่บ้านไปอีกละ?”
สวี่หรูเยว่ไม่สามารถตอบได้ หล่อนเอาคูปองอาหารที่ทางมหาลัยออกให้ทั้งหมดไปแลกที่ตลาดมืด ซื้อปากกาให้โจวจินเซวี่ยน และซื้อไหมพรมขนแกะที่ดีที่สุดและวางแผนที่จะถักสเวตเตอร์ให้เขาด้วย แถมยังมีนาฬิการาคาสองร้อยหยวน
สวี่ชิงไม่ได้คาดหวังให้สวี่หรูเยว่พูดอะไร เธอพ่นลมหายใจ ลุกขึ้นและเดินกลับไปที่ห้อง
เธอเพียงแค่้าให้สวี่หรูเยว่นึกฉุนและไร้สติขึ้นมา!
สวี่หรูเยว่จ้องไปที่ประตูห้องด้วยความโกรธ และปล่อยให้สวี่ชิงภูมิใจไปอีกวัน
เมื่อใดที่เธอถูกหลี่ต้าหย่งทำลาย และให้โจวจินหนานเห็นด้วยตาของเขาเอง ก็มาดูกันว่าเธอจะใช้หน้าแบบใดเพื่อตบแต่งเข้าตระกูลโจว
เช้าวันรุ่งขึ้น สวี่หรูเยว่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กระโปรงสีดำ และรองเท้าหุ้มข้อมีส้นสีดำ เมื่อเห็นสวี่ชิงสวมเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้กับกางเกงสีน้ำตาลที่ดูเรียบง่าย หล่อนก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว “ชิงชิง ทำไมเธอไม่ใส่กระโปรงเวลาออกไปเดินข้างนอกล่ะ?”
สวี่ชิงสะพายกระเป๋าและบีบสายรัดของกระเป๋าให้แน่นขึ้น "เธอไม่ได้อยากพายเรือเหรอ? ใส่แบบนี้มันสะดวกกว่าน่ะ"
สวี่หรูเยว่มองดูเวลาและกระตุ้นสวี่ชิง "ไปกันเถอะ ไปบ้านฟางฟางกันก่อนนะ ไปชวนฟางฟางกัน”
ถ้าสวี่ชิงเดาไม่ผิด บ้านของฟางฟางคือสถานที่ที่ทำร้ายเธอ
เมื่อััก้อนอิฐในกระเป๋า เธอก็ยิ้มอย่างเ็า
บ้านของฟางฟาง และบ้านของหลี่ต้าหย่งอยู่ไม่ไกลกัน และเมื่อก่อนไม่มีใครอยู่บ้าน
สวี่หรูเยว่เปิดประตูเข้าไปและะโสองสามครั้ง เมื่อเห็นว่าไม่มีใครตอบ เธอจึงพูดกับสวี่ชิงว่า "ไปรอในบ้านก่อนสักประเดี๋ยวเถอะ ฟางฟางน่าจะไปช่วยแม่เก็บแผงขายอาหารเช้าน่ะ"
สวี่ชิงดูไม่มีความสุขอย่างมาก "เธอได้นัดเวลาไว้หรือยัง? ไปพายเรือกันก่อนเถอะ เดี๋ยวก็ร้อนตายกันพอดี"
สวี่หรูเยว่เห็นสวี่ชิงกำลังคิดที่จะไปพายเรือจริง ๆ หล่อนก็ยิ้มและผลักสวี่ชิงเข้าไปในบ้าน "คงอีกไม่นานหรอกน่า รออยู่ที่ห้องของฟางฟางสักพักเถอะ เดี๋ยวฉันไปเอาขนมมาให้นะ ตังเมข้าวฟ่างที่เธอชอบไง ฉันกลัวว่าจะหิวน้ำ เลยทำน้ำส้มไว้ให้แก้วหนึ่งด้วย"
ทั้งสองเข้ามาในห้อง สวี่หรูเยว่ก็หยิบกาต้มน้ำออกมาพร้อมตังเมข้าวฟ่างหนึ่งกำมือ และยื่นให้สวี่ชิง "ถ้าเธอเบื่อก็กินรอก่อนได้เลยนะ"
สวี่ชิงไม่ยอมถูกหลอก "ฉันไม่กินน่ะ เธอกินเลย"
สวี่หรูเยว่แกะตังเมใส่ปากพลางจิบน้ำจากกาต้มน้ำ "มันหวานมากเลยนะ เธอไม่ดื่มจริง ๆ เหรอ?"
สวี่ชิงครุ่นคิด น่าจะได้เวลาที่สวี่หรูเยว่จะวางยาเธอแล้ว แต่ยาอยู่ที่ไหน?
แววตาของเธอสั่นไหว และทันใดนั้นก็เห็นธูปในกระถางดอกไม้ที่ขอบหน้าต่างพร้อมกับควันจาง ๆ
ไม่ใช่ที่อาหาร!
…อยู่ที่ธูปงั้นเหรอ?
สวี่ชิงกลั้นหายใจและเห็นสวี่หรูเยว่ค่อย ๆ เดินไปที่ประตู เห็นได้ชัดว่า้าจะออกไป จากนั้นจึงใช้กำลังขังเธอไว้ในห้อง
เธอก้าวเท้าอย่างรวดเร็ว หยุดฝีเท้าของสวี่หรูเยว่พร้อมผลักหล่อนเข้าไปแทน ก่อนจะออกจากห้องและเปิดประตู
ไม่ว่าจะเก่งแค่ไหน เธอก็ยังรู้สึกหมดแรง และหยาดเหงื่อเย็นเยียบก็ไหลออกมา
สวี่หรูเยว่เองก็ไม่ได้ดีไปกว่าสวี่ชิงมากนัก เพื่อไม่ให้สวี่ชิงสงสัย หล่อนจึงทนอยู่กับสวี่ชิงในบ้านชั่วขณะหนึ่ง และสูดดมควันเข้าไปเป็จำนวนมาก
มันทำให้เธอเวียนหัว ตัวร้อน มือและเท้าอ่อนแรง อยากจะทุบประตูบ้าน แต่ก็ไร้เรี่ยวแรงที่จะทำ
แม้แต่เสียงยังแ่เบามาก "สวี่ชิง… เปิดประตู"
สวี่ชิงกล่าวอย่างเ็า "เธอ้าขังฉันและทำร้ายฉันอีกครั้งงั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นเธอรู้สึกอย่างไรบ้างล่ะที่ถูกคนอื่นทำร้าย"
สวี่หรูเยว่หวาดกลัว หากเป็แบบนี้ ชีวิตของหล่อนจะต้องพังทลาย!
หล่อนจะแต่งงานกับโจวจินเซวี่ยนได้อย่างไร?
สวี่หรูเยว่ะโอย่างลำบากพร้อมกับร้องไห้ "สวี่ชิง ได้โปรด ได้โปรด ปล่อยฉันออกไปที..."
เสียงนั้นฟังดูแ่เบาราวกับมด
สวี่ชิงยืนอยู่ที่ประตูครู่หนึ่ง เธอยังมีสติเหลืออยู่มาก "สวี่หรูเยว่ ตอนเธอทำร้ายฉัน เธอคิดที่จะทำลายชีวิตของฉันใช่ไหม? ฉันแค่ใช้วิธีของเธอตอบแทนเธอ ทำไมถึงรับไม่ได้ซะล่ะ?"
สวี่หรูเยว่อยากจะร้องไห้ด้วยความสิ้นหวัง แต่กลับไม่คิดเลยว่าสวี่ชิงจะรู้ว่าหล่อนเคยทำร้ายเธอมาก่อน
ความรู้สึกแปลกประหลาดกับร่างกายของตนเองทำให้หล่อนคิดฟุ้งซ่าน
ร้องไห้ไม่ได้เลย
สวี่ชิงเดาว่าหลี่ต้าหย่งหรือไม่ก็คนอื่น ๆ จะมาที่นี่ในไม่ช้า เธอจึงรีบเข้าไปในโรงเก็บถ่านหินตรงมุมของลานบ้าน
เธอรู้สึกว่าเื่ราวต่าง ๆ จะต้องมีมากกว่านี้… มันจะไม่จบง่าย ๆ
หลังจากนั้นไม่นาน หลี่ต้าหย่งก็เข้ามาในลานบ้าน เขามองไปรอบ ๆ ปลดล็อคประตูจากด้านนอกและเข้าไปในบ้าน
แสงสว่างในห้องไม่ได้มืดสลัว และหลี่ต้าหย่งก็สามารถเห็นได้ว่าคนที่นอนอยู่บนพื้นคือสวี่หรูเยว่ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้ออกมา
สวี่ชิงที่ยืนอยู่ในโรงเก็บถ่านหินสามารถได้ยินเสียงร้องครวญครางของสวี่หรูเยว่ได้ชัดเจน
เธอกำหมัดแน่น แต่ความเกลียดชังในใจไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน จากนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นนอกประตู
ทันทีที่ประตูลานบ้านเปิดออก ฟางฟางก็พาโจวจินเซวี่ยนกับโจวจินหนานเข้ามา โดยที่โจวจินหนานเดินตามไป๋หลาง
ฟางฟางยังคงพูดต่อไป "วันนี้เรามีนัดไปพายเรือกันตอนเที่ยง หรูเยว่กับคนอื่น ๆ คงจะมาถึงเร็ว ๆ นี้ค่ะ พวกคุณนั่งที่นี่สักพักก่อนนะคะ"
โจวจินเซวี่ยนขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ "ทำไมถึงต้องมาที่นี่ด้วย? ทำไมไม่ไปที่แถวบ้านของหรูเยว่แล้วรอแถวนั้นล่ะ”
ฟางฟางรีบหยุด “รออีกหน่อยเถอะค่ะ ถ้าพวกเขาไม่มา…”
“เอ๊ะ เกิดเสียงดังอะไรในห้องนั้น?”
ฟางฟางเดินไปผลักประตูขณะที่เธอกำลังพูดอย่างตั้งใจ แต่แล้วเมื่อเธอเปิดประตู และไม่เห็นใครอยู่ข้างใน เธอจึงะโว่า "สวี่ชิง เธอกำลังทำอะไรอยู่น่ะ?"
หลังจากที่ประตูเปิดออก เสียงก็ดังขึ้น และภาพในห้องก็ชัดเจนขึ้นเช่นกัน
ไม่ต้องดูก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น!
โจวจินเซวี่ยนมองด้วยความไม่เชื่อ "นี่เธอทำอะไรอยู่?"
โจวจินหนานจับสายจูงสุนัขแน่น มุมปากของเขาปิดและท่าทางของเขาน่าเกลียดมาก
ฟางฟางมองกลับไปที่โจวจินหนาน และะโต่อไปว่า "ตายแล้ว สวี่ชิง รีบใส่เสื้อผ้าเร็วเข้า! เธอเข้ามายุ่งวุ่นวายในบ้านของฉันได้อย่างไร! มันจะมากเกินไปแล้วนะ ถ้าแม่ฉันรู้เข้าแม่ต้องหักขาฉันแน่ ๆ"
เธอไม่รู้สึกอายที่จะมองเข้าไปในห้อง และเธอสรุปว่าต้องเป็สวี่ชิงกับหลี่ต้าหย่งที่อยู่ในห้อง
ตามบทที่เจรจาไว้กับสวี่หรูเยว่ไว้ก่อนแล้ว เธอก็เริ่มะโ
“กำลังมองหาฉันอยู่หรือเปล่า?”
สวี่ชิงค่อย ๆ ออกมาจากโรงเก็บถ่านหินและเดินไปหาโจวจินหนานกับคนอื่น ๆ!
………………………………………………………………………………….
สารจากผู้แปล
โดนสอยร่วงแล้วหนึ่ง ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัวนะนังเยว่
ไหหม่า(海馬)
1K
