ตอนที่ 14 เปิดเผยคุณลักษณะพิเศษ
อย่างไรก็ตาม หลี่เหิงไม่มีโอกาสได้เห็นฮองเฮาประชวรติดแท่นบรรทมด้วยโรคเก่า ทำให้ความดีใจที่นายท่านใหญ่ม่อ ส่งครูฝึกวิทยายุทธมาให้เขาลดลงหลายส่วนฮองเฮาประชวรติดแท่นบรรทม ในฐานะบุตรชาย หลี่เหิงจึงต้องคอยเฝ้าไข้ด้วยตัวเองเขาย่อมไม่มีโอกาสได้ไปที่บ้านสกุลม่ออีก
ม่อผิงชูแสดงความลิงโลดต่อเื่นี้มากเื่ที่เก้าน้อยยื่นมือไปคว้าหลี่เหิงยังติดอยู่ในใจเขาตลอดเวลาพี่ชายที่บ้าน้องสาวแสดงท่าทาง ถึงแม้ เก้าน้อยยังเล็ก แต่ก็ต้องป้องกันไว้ก่อนแยกเพศตรงข้ามที่มีอันตรายทั้งหมดไว้ห่างๆ คือนโยบายอันดับบนสุด
ฮองเฮาประชวรติดแท่นบรรทม พระสนมกุ้ยเฟยตั้งครรภ์การขึ้นและลดลงของอิทธิพลทั้งในที่ลับที่แจ้งภายในวังหลังนี้ของฮ่องเต้ทำให้ราษฎรได้กลิ่นอายเมฆฝนมาเยือน แต่ละอำนาจและอิทธิพลภายในเมืองหลวงอดเกิดเค้าลางร้ายไม่ได้
แต่เมฆฝนปรวนแปรนี้ถูกสกุลม่อส่งออกไปอยู่นอกจวนแล้วถึงแม้เวลาเข้าเฝ้าฮ่องเต้ต้องระวังทุกฝีก้าวอยู่ในตลาดต้องเดินราวกับอยู่บนแผ่นน้ำแข็งบาง แต่คนสกุลม่อเมื่อกลับถึงบ้านก็ยังคงผ่อนคลายสบายใจหยอกเย้าเก้าน้อยดังเช่นธรรมดา
สภาพอากาศต้นฤดูร้อนดุจเด็กน้อยที่อารมณ์เสียทั้งที่เมื่อครู่ยังฟ้าโปร่งแจ่มใส แต่จู่ๆ เมฆดำก็ปกคลุมแ่าแล้ว
มองเห็นพายุฝนใกล้มาถึง เหล่าหญิงรับใช้เก็บของมือไม้เป็พัลวันนายท่านใหญ่และฮูหยินผู้เฒ่าก็รีบอุ้มเก้าน้อยเข้าไปในห้อง
เพิ่งถึงในห้อง ฟ้าผ่าก็แหวกเมฆฟาดลงมาขอบหน้าต่างที่ลมพัดใส่บ้าคลั่งส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด เก้าน้อยที่อายุครบหกเดือนแล้วได้ััอานุภาพของพายุสายฟ้าต้นฤดูร้อนเป็ครั้งแรกนางอดเบิกตากว้างมองข้างนอกอย่างสนใจ ไม่ได้
ฮูหยินผู้เฒ่ารีบปิดหูของเก้าน้อย เอ่ยเสียงเบา “เก้าน้อยไม่กลัวเก้าน้อยไม่กลัวนะ นี่เพราะฝนใกล้จะตกแล้ว สายฟ้าเลยฟาดน่ะ!” ฮูหยินผู้เฒ่ากลัวเก้าน้อยใกลัวนางจึงปลอบเก้าน้อยเสียงเบาอย่างแข็งขัน
นายท่านใหญ่เอ่ยอย่างอารมณ์เสีย “เลิกพร่ำพูดได้แล้วเ้าเห็นท่าทางกลัวสักนิดของเด็กน้อยนี่ไหม นางกำลังมีความสุขอยู่เนี่ย”
ฮูหยินผู้เฒ่าชะงัก พินิจมองอย่างละเอียดท่ามกลางเสียงฟ้าผ่าะเืแก้วหูนี้ เก้าน้อยกลับไม่กลัวแม้แต่น้อยจริงๆภายในดวงตาสีดำขลับของนาง เต็มไปด้วยความสนใจใคร่รู้อย่างเด่นชัด
นายท่านใหญ่แค่นเสียงอย่างไม่พอใจ แต่ไหนแต่ไรมาหลานสาวของเขากล้าหาญเกินคนคนที่กลัวเป็ภรรยา เ้าเองต่างหากกระมัง
เสียงลมกระพือพัด หยาดฝนเม็ดใหญ่ดังเปาะแปะกระทบหน้าต่างไม่ไกลออกไปสายฟ้าแล่นลงมาจากขอบฟ้าสายแล้วสายเล่าแสงในห้องดับลงสร้างความใให้คน ทั้งที่เป็ตอนเช้า แต่ดูราวกับยามเย็นก็ไม่ปาน
บรรดาหญิงรับใช้ตรวจสอบหน้าต่างประตูหลังคาทั่วบ้านนายท่านใหญ่มองสภาพภายนอกที่ฝนตกพร้อมกับสายฟ้า ต้องถอนหายใจน้อยๆ
ได้ยินว่าหลังฮองเฮารู้ว่าเซี่ยกุ้ยเฟยตั้งครรภ์ก็ประชวรฮ่องเต้เสด็จไปทอดพระเนตรหนึ่งครั้ง ทั้งสองคนก็เหมือนจะทะเลาะกันไม่รู้ว่าเหตุการณ์ตอนนี้เป็อย่างไรบ้างเขามักรู้สึกเหมือนกับว่าจะเกิดเื่ขึ้นอยู่เรื่อยเลย!
ฮูหยินผู้เฒ่าล่วงรู้จิตใจของนายท่านใหญ่ดีแต่นี่เป็เื่ส่วนตัวในวังหลังของฮ่องเต้ พวกเขาจะทำอะไรได้กันเล่า
เห็นสีหน้าจริงจังของนายท่านใหญ่ ฮูหยินผู้เฒ่าก็คิดชั่วครู่ก่อนจะนำเก้าน้อยส่งเข้าไปในอ้อมกอดของนายท่านใหญ่ นางยิ้มเอ่ย “ไม่รู้ เก้าน้อยเป็อะไร ดิ้นรนไม่หยุดเลยหรือนางอยากออกไปข้างนอกกันนะ”
นายท่านใหญ่ก้มหน้ามอง เก้าน้อยกำลังยื่นสองแขนจ้องมองม่านฝนข้างนอกอยู่จริงๆ ด้วย นางพูด ‘อูๆ อาๆ’ ไม่หยุดร่างกายเล็กออกแรงบิดไปบิดมา นายท่านใหญ่ก็อุ้มนางไม่ค่อยไหวอยู่แล้ว
นายท่านใหญ่ตบหลังเก้าน้อยเบาๆ หัวเราะร่า “เด็กดี ข้างนอกฝนตกอยู่ออกไปไม่ได้นะ” เก้าน้อยไม่สนใจ เอาแต่ดิ้นบิดตัวไม่หยุดหย่อนนายท่านใหญ่คือใคร จะควบคุมแม้แต่เด็กทารกหญิงตัวน้อยผู้หนึ่งไม่ไหวได้อย่างไรกันเก็บแขนที เก็บมือที เขากักเก้าน้อยไว้ในอ้อมกอดของตัวเองอย่างแ่าแล้ว
เก้าน้อยเห็นว่าออกไปข้างนอกหมดหวังแน่ นางดิ้นไม่หลุด ก็หลับตา อ้าปาก แหกปากร้องไห้จ้าแล้ว!
เสียงร้อง ‘อุแว้ๆๆ’ของเก้าน้อยนั้นดังลั่นทั่วห้อง น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุดนายท่านใหญ่กับฮูหยินผู้เฒ่าที่ดูอยู่ใจจะสลายแล้วแต่ฝนตกหนักลมพัดแรงพร้อมฟ้าแลบแปลบปลาบข้างนอกออกไปไม่ได้จริงๆ นะต้องทำอย่างไรดีเล่า
ในเวลานี้เอง ม่อไท่เหวินกับสวีจิ้งเหนียงที่ตัวเปียกโชกเหมือนลูกหมาตกน้ำก็รีบร้อนกลับมาแล้วนายท่านใหญ่อดเอ่ยถามอย่างแปลกใจไม่ได้ “ทำไมรีบกลับมาตอนนี้ไม่รอให้ฝนซาลงก่อนค่อยกลับมาเล่า”
เก้าน้อยเห็นท่านพ่อท่านแม่ นางก็หยุดงอแงทันทีแค่สะอื้นน้ำตาคลอมองพวกเขาเท่านั้น
ม่อไท่เหวินได้รับการดูแลจากหญิงรับใช้เช็ดเส้นผมพลางเอ่ยพลาง “เห็นฟ้าร้อง กลัวเก้าน้อยจะกลัวข้ากับจิ้งเหนียงเลยรีบกลับมา”
ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นม่อไท่เหวินกับสวีจิ้งเหนียงตัวเปียกชุ่มโชกก็เอ่ยอย่างเร่งเร้า “ไม่ต้องพูดถึงเื่นี้รีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสียก่อน ระวังจะเป็หวัด!” พูดพลางก็เอ่ยกับหญิงรับใช้ข้างกาย“ให้ครัวต้มน้ำขิงหม้อใหญ่หนึ่งหม้อ ทุกคนดื่มสักหน่อยฝนตกหนักแบบนี้ เลี่ยงตัวเปียกไม่ได้ ต้องอย่าจับไข้เด็ดขาด”
“รับทราบเ้าค่ะ”หญิงรับใช้ไปแจ้งในครัวทันที
เก้าน้อยเห็นท่านพ่อท่านแม่มาแล้วก็ไปอีก กลับไม่สนใจนางโดยสิ้นเชิง นางก็เบะปากร้องไห้ขึ้นมาอีก
ทุกคนโอ๋แล้วโอ๋อีก แต่เก้าน้อยที่วันปกติโอ๋นิดเดียวก็ร่าเริงแล้วกลับโอ๋อย่างไรก็ไม่สงบลงเบะปากร้องไห้ตลอดเวลา ยื่นมือจะออกไปเล่นให้ได้
ดังนั้นเมื่อพี่น้องสกุลม่อเลิกเรียนกลับมา ก็เห็นฉากแบบนี้ท้องฟ้าฝนตกกระหน่ำ ในสวนหลังบ้านกลับกางร่มคันใหญ่ม่อไท่เหวินอุ้มเก้าน้อยยืนอยู่ใต้ร่ม ทั้งยังถือร่มคันเล็ก เก้าน้อยหัวเราะเอิ๊กๆ ยื่นมือไปจับหยาดฝนที่ตกลงมาจากร่มคันเล็กเล่นนายท่านใหญ่ก็นั่งอยู่ที่ใต้ริมระเบียงอย่างใกล้ชิดมองดูอย่างจนปัญญา
นี่กำลังเล่นอะไรอยู่หรือ พี่น้องสกุลม่อมองอย่างโง่งม
ใครจะรู้ สวีจิ้งเหนียงเห็นลูกชายหลานชายกลับมาก็ยืนขึ้นตบขาเรียกทันที “ไอ้หยาข้าลืมให้คนส่งร่มไปให้พวกเ้าเลย!”
พวกพี่น้องสกุลม่อ “…”
เพราะฝนตกฉับพลันไม่มีคนส่งอุปกรณ์กันฝนไปให้ จึงจำต้องรอจนฝนซาลงตอนที่ฝ่าฝนตัวเปียกโชกกลับบ้านมา พอได้ยินคำอย่างนี้อีกไม่อยากบอกเลยว่าปวดใจขนาดไหน
ม่อผิงเจียนสูดจมูกอย่างน้อยใจ พวกพี่ชายอยู่ไกลถึงสำนักศึกษาหลวงก็ช่างปะไรแต่ข้าอยู่บนจวนบ้านตัวเองแท้ๆ อยู่ห่างแค่ไม่กี่เรือน แต่พวกท่านกลับลืมข้าข้าต้องไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของท่านแน่เลยใช่หรือไม่
ทว่า ความน้อยใจจุดนี้ของม่อผิงเจียนถูกรักษาหายด้วยอาหารเลิศรสของท่านแม่อย่างรวดเร็วเวลานี้กัดขาเป็ด เห็นเก้าน้อยที่จ้องตัวเองด้วยสายตาเร่าร้อน น้ำลายไหลไม่หยุดม่อผิงเจียนก็อดไม่ได้ที่จะภาคภูมิใจในตัวเอง
ทารกน้อยที่ไม่มีฟันช่างน่าสงสาร ทุกวันนอกจากนมก็กินอะไรไม่ได้อีกม่อผิงเจียนมองเก้าน้อยน้ำลายหยดติ๋งๆ เขาห้ามใจไม่อยู่ส่ายขาเป็ดตรงหน้าเก้าน้อยอย่างอิ่มอกอิ่มใจ
เก้าน้อยตาลุกวาวรีบยื่นมือออกไปทันที แต่กลับนึกไม่ถึงว่าม่อผิงเจียนจะเลี้ยวโค้ง ใส่ขาเป็ดนั้นเข้าปากตัวเอง
เก้าน้อยอารมณ์บูดแล้ว เบิ่งตามองม่อผิงเจียนอย่างกล่าวหาเต็มเปี่ยมม่อผิงเจียนได้รับสายตาเปี่ยมไปด้วยการประณามจากท่านปู่ ท่านย่า ท่านพ่อกับท่านแม่และจากพวกพี่ชายทุกคนในทันที เขารีบวางขาเป็ดที่ด้านข้างอย่างรู้สึกผิดพุ้ยข้าวขึ้นมาอย่างไม่กล้าเงยหน้า
เห็นดังนี้ทุกคนจึงละสายตาไปแล้วกินข้าวต่อ แต่กลับคาดไม่ถึงว่า ฉับพลันนั้นจะได้ยินเสียงแม่นมร้อง ‘อ๊ะ’ ขึ้นมาทุกคนพากันมองไปเห็นแค่ว่าเก้าน้อยคว้าขาเป็ดที่ม่อผิงเจียนวางที่ด้านข้างไว้เมื่อไรไม่รู้และนางกำลังใส่ขาเป็ดนั้นเข้าปากตัวเองสุดชีวิต!
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่https://www.readawrite.com/a/0278e9df5d182182d98848bc2c6b22f2
805
![ตำแหน่งพระชายาเนี่ย ขอลาออกได้ไหม [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1674879085_72170339.webp)
