05.00 น.
ต่อให้นอนดึกแค่ไหน ฉันก็ออกจากบ้าน เวลานี้ทุกวัน ฉันแต่งตัวพร้อมที่จะออกไปเช็คสถานที่ต่างๆ
“สวัสดีค่ะป้าใจ”ฉันเอ่ยทักทายป้าใจ ก่อนที่จะตรงไปที่จักรยาน
“ตัวเล็กไม่กินก่อนเหรอ”ป้าชูน้ำส้มให้กับฉัน
“ไม่ค่ะ”ฉันพูดพร้อมกับส่งยิ้มให้กับป้าใจก่อนที่จะปั่นจักรยานตรงไปที่สวนทันที
แคมป์ปิ้งของฉัน จะประกอบไปด้วยสวน ส้ม สตอเบอร์รี่ องุ่น ทุเรียน และลูกพีช ยังไม่รวมสวนดอกไม้อีก สวนทั้งหมด เป็ของพ่อกับแม่ของฉัน แต่เมื่อพวกท่าน 2 เสียไปฉันเองก็ต้องเป็คนดูแลมัน และสวนที่กล่าวมาทั้งหมด ลูกค้าสามารถมาเยี่ยมชมหรือซื้อกลับไปได้
และยังมีกิจกรรมต่างๆ ไม่ว่าจะเป็การปั่นจักรยาน ขับATV เดินป่า และตั้งแคมป์
“น้องขวัญสวัสดีค่ะ”
“น้องขวัญสวัสดีครับ”ที่นี้พวกเราอยู่กันแบบครอบครัว ฉันชอบให้พี่ๆเรียกฉันว่า น้อง ไม่อยากให้เรียกว่าคุณ เพราะฉันมองว่าเป็การที่ทำให้ทุกคนสนิทกับฉัน
“สวัสดีค่ะพี่ๆ เหนื่อยกันมั้ยคะวันนี้”
“ไม่ครับ”
“ไม่ค่ะ”ฉันปั่นไปเรื่อยๆจนถึงสวนส้ม กะว่าจะเก็บมันเอามาให้ป้าใจสักหน่อย เพราะคิดว่าถ้าลูกค้าได้กินน้ำส้มที่คั้นสดๆมันจะดีมากแค่ไหน
“เป็ไงบ้างคะ พี่ๆ”ฉันเอ่ยถามพี่ๆที่กำลังยื่นเก็บส้มอยู่
“่นี้ส้มออกผลเยอะมากเลยค่ะ เก็บกันไม่ทันเลยค่ะน้องขวัญ”จริงด้วยแหะ ฉันหันไปมองต้นส้ม ลูกออกเยอะมากเลยแหะ
“ถ้าเป็แบบนั้น หลังจากที่ส่งออกแล้วเอาไปขายแล้วถ้ามันยังเหลืออยู่พี่ๆสามารถเอาไปกินได้เลยนะคะ เอาไปขายได้เลยค่ะ ขวัญอนุญาต อ่อแล้วก็เอาไปแจกคนในหมู่บ้านด้วยนะคะ”
“ค่ะ ขอบคุณมากค่ะน้องขวัญ ใจดีเหมือนคุณท่านไม่มีผิดเลยค่ะ”ได้ยินแล้วคิดถึงคุณพ่อกับคุณแม่เลยแหะ พวกท่านใจดีมากๆเลยค่ะ ทำให้พนักงานทุกคนรักท่าน ต่อให้ในวันที่ย่ำแย่ก็ไม่มีใครคิดจะทิ้งพวกท่านเลยค่ะ มันเลยทำให้ฉันเอาพวกท่านเป็แบบอย่าง
“ค่ะ ขอบคุณพี่ๆทุกคนเช่นกันนะคะที่อยู่ข้างๆขวัญ แคมป์ปิ้ง”ฉันพูดจบก็นรีบเดินไปเก็บส้มเพื่อที่จะเอาไปให้ป้าใจ
“ได้เยอะเลยแหะ สวยๆทั้งนั้น”ฉันได้ส้มมา 2 ถุงใหญ่ ก็รีบเอามันวางไว้ด้านหลังรถจักรยาน ฉันปั่นมาเรื่อย พี่ๆทุกคนที่กำลังทำสวนก็เอ่ยทักทายฉันตลอดทาง
“ป้าใจ....กลับมาละ....”กำลังจะพูดก็เห็นพี่ฟ้าครามกำลังเดินออกมาพร้อมป้าใจและถืออาหารเช้าออกมา
“ป้าใจคะ แกล้งใจคุณเขา”
“พี่เต็มใจครับ เห็นป้าจัดอาหารอยู่คนเดียว”
“พ่อหนุ่มคนนี้มีน้ำใจกับป้ามาก ป้าบอกว่าไม่เป็ไร ก็อาสาช่วย”ป้าใจอธิบายให้ฉันฟัง ฉันได้แต่ยิ้มและรีบเดินเข้าไปในครัว เพื่อล้างผลไม้และคั้นน้ำส้มให้กับลูกค้าของฉัน
ฉันเดินออกมาก็เห็นทุกคนกำลังนั่งทานอาหารเช้าอยู่ พี่ฟ้าครามก็เอาแต่มองฉันไม่เลิก
“น้ำส้มค่ะ ทุกคนสามารถหยิบส้มทานได้เลยนะคะ”
ตริ้งงงงง......เสียงโทรศัพท์ของฉันดังขึ้นฉันพยักหน้าให้ทุกคนและเดินออกมาคุยโทรศัพท์ด้านนอก
“ว่าไงงง.....”
[มึงขึ้นมาวันไหน]
“จบทริปประมาณ 3 วัน”
[โอเค เดียวเจอกัน กูจะพาไปกินของอร่อยๆ]ยัยแอมพูดขึ้น
“อืมๆ เจอกัน เออมึงกูมีเื่จะเล่าด้วยว่ะ”
[เื่ไรว่ะ]
“กูเจอ....”ฉันกำลังจะพูดแต่เจอพี่ฟ้าครามยืนอยู่ด้านหลัง
[เจออะไร]
“แค่นี้ก่อน ไว้ค่อยคุยกัน”ฉันตัดสายทันที และรีบเดินออกจากตรงนั้นนี้
“เดียวสิ มาคุยกันก่อนได้มั้ย”เขาคว้ามือฉันเอาไว้
“..............”ฉันเงียบเอาแต่มองหน้าเขา
“ฟังพี่หน่อยได้มั้ย”
ฉันกับพี่ฟ้าครามเลยพากันเดินออกมาจากตรงนั้น และมานั่งคุยกัน 2 คน
“ว่ามาค่ะ”
“พี่ขอโทษ”
“เห้อออ.....ไม่เจอกันเกือบ10 ปี พี่ก็ยังเหมือนเดิมเลยนะคะ”
“ขอโทษครับ เื่ที่พี่อยากจะคุยกับขวัญคือเื่ของ น้ำตาล”น้ำตาลคือเหตุผลที่ทำให้ฉันหนีทุกอย่างและกลับมาอยู่กับตัวเอง
“พี่ฟ้าครามค่ะ!!!!!”
“ครับ”
“ถ้าเื่นี้ ขวัญไม่โกรธหรือไม่คิดอะไรแล้วค่ะ อีกอย่างมันผ่านมาเกือบ10ปีแล้วค่ะ ขวัญไม่อยากเอามันมาคิดแล้วค่ะ”
“ขวัญขอตัวก่อนนะคะ”ฉันลุกขึ้นและเดินออกจากตรงนั้นทันที ไม่อยากฟังเื่ราวอะไรอีกแล้ว ต่อให้มันเป็นเื่ที่เข้าใจฉันก็ไม่สนใจและไม่เสียใจอีกแล้ว เพราะฉันเองก็ทำเต็มที่แล้ว และที่สำคัญถ้าเป็เื่เข้าใจผิดทำไมพี่เขาถึงไม่คิดอธิบายอะไรเลยั้แ่ตอนนั้น จะมาอธิบายตอนนี้เพื่ออะไร
“พี่ๆค่ะ เตรียมตัวได้เลยนะคะ วันนี้ขวัญจะพาไปเล่น ATV ค่ะ”พี่ฟ้าครามเองเดินตามหลังมาติดๆ ฉันพูดจบก็ขอตัวแยกออกมาทันทีเพื่อให้ทุกคนได้กลับไปเตรียมตัว
ทอร์ค ฟ้าคราม
ผมเห็นเธอยังไม่นอน เมื่อคืนเลยคิดว่าจะไปคุยกับเธอสักหน่อย แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่อยากคุยกับผม
“เป็ไงบ้าง”ยัยฟ้าใสพูดขึ้น
“กล้าเหรอ พี่เห็นนะ เธอเองก็ดูเหมือนไม่กล้าไปคุยเหมือนกัน”ผมเห็นสีหน้าของฟ้าใสไม่ดีั้แ่เมื่อเห็นขวัญแล้ว คงจะรู้สึกผิดเหมือนกับผม
“แต่ถ้าฟ้าไปคุยพี่ขวัญ พี่ขวัญอาจจะยอมคุยกับฟ้าก็ได้นะคะ”ก็จริงของเธอ แต่ครั้งนี้ผมอยากเป็คนจัดการเื่ทั้งหมดเอง ผมอยากให้เธอได้รู้ว่าผมจริงใจกับเธอจริงๆ
จบ ทอร์ค ฟ้าคราม
1K
