ตลอดคืนที่ผันผ่านในจวนของเศรษฐีอวิ๋นซาน ไป๋เฉินยังคงนอนไม่หลับเพราะความกดดันจากภารกิจสุดโหดจากระบบ - “ทำให้อวิ๋นลั่วยิ้มให้ได้ภายใน 3 วัน” ซึ่งจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เห็นทางจะสำเร็จ อันที่จริงยิ่งพยายามก็ยิ่งดูจะผิดที่ผิดทางทุกที
อย่างไรก็ตาม เช้านี้คือวันที่สามแล้ว เขาเหลือเวลาเพียงไม่กี่ชั่วยาม หากล้มเหลวมีหวังถูกยึดแต้ม แถมไม่รู้ระบบจะลงโทษอะไรอีก
“เฮ้อ… นี่ข้าต้องทำยังไงกันแน่นะ” ไป๋เฉินถอนหายใจพลางนั่งเหม่ออยู่ในเรือนรับรองท้ายสวน ยิ่งคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่ทำอวิ๋นลั่วใก็ยิ่งรู้สึกผิด
『แจ้งเตือน: เหลือเวลาอีก 5 ชั่วโมง 30 นาที…』
“ได้โปรดอย่าเตือนข้าบ่อยได้ไหม ระบบ!” ไป๋เฉินครวญเบาๆ แต่แน่นอนว่าระบบไม่เคยฟังเขาอยู่แล้ว
ที่ยิ่งยากคืออวิ๋นลั่วดูพยายามหลีกเลี่ยงไม่อยากเจอหน้าเขาเลย สงสัยจะยังโกรธหรือเข้าใจผิด แต่นี่คือโอกาสสุดท้ายที่เขาต้องรวบรวมความกล้า บุกไปหาเธออีกครั้ง
ตอนสายมีสาวใช้คนหนึ่งเดินเข้ามาแจ้งว่า “คุณหนูอวิ๋นลั่วอยากพบเ้าที่ศาลากลางสวนเ้าค่ะ ท่านไปได้เลย”
ไป๋เฉินตาเป็ประกาย รีบะโลุกขึ้นแล้ววิ่งออกไปอย่างดีใจจนเกือบชนกับอาชูและอาเฉียงที่คอยจับตามองเขา สองคนนี้มองหน้ากันแล้วก็ยักไหล่ปล่อยไป เพราะหวังว่าคงได้เวลาเคลียร์กับคุณหนูเสียที
เมื่อไปถึงศาลาเล็กกลางสวน เขาเห็นอวิ๋นลั่วสวมชุดสีขาวสะอาดตายืนอยู่ริมบ่อน้ำ ลมอ่อนพัดผ่าน เส้นผมสีดำสนิทของเธอปลิวเบา ดูงดงามราวกับภาพวาด ทว่าแววตาของเธอวันนี้ไม่ได้เ็าสนิทเหมือนก่อน
“เ้าอยากพูดอะไรกับข้าใช่หรือไม่?” อวิ๋นลั่วเป็ฝ่ายเอ่ยก่อน ดวงตาสะท้อนความลังเลเล็กน้อย
“เอ่อ… ข้าขอโทษเื่เมื่อคืน มันเป็อุบัติเหตุจริงๆ” ไป๋เฉินโค้งตัวอย่างนอบน้อม “ข้าแค่อยากให้อวิ๋นลั่วยิ้ม แต่มันพลาด…”
อวิ๋นลั่วสะบัดหน้าเล็กน้อย “จริงๆ ข้ารู้ว่าเ้าไม่ได้ตั้งใจ แต่ทำไมถึงอยากให้ข้ายิ้มนักล่ะ?”
“มันเป็… เอ่อ… เื่ส่วนตัวน่ะ ข้าแค่จำเป็ต้องเห็นรอยยิ้มเ้า ไม่อย่างนั้นจะเดือดร้อนมาก ข้าบอกไม่ได้ว่าทำไม…” ไป๋เฉินพูดตะกุกตะกัก ไม่กล้าเล่าเื่ระบบแบบเปิดเผย
เธอหรี่ตา “เ้านี่ประหลาดดีนะ ปกติคนอื่นก็อยากเห็นรอยยิ้มข้า แต่ไม่เคยมีใครจริงจังถึงขั้นทำบ้านะเิหินกลายเป็ซากแบบเ้า”
“เฮ้อ… ข้าขอรับผิดทุกอย่าง แต่เ้า…เ้าให้อภัยข้าได้ไหม?” ไป๋เฉินมองตาเธอด้วยแววตาเว้าวอน
อวิ๋นลั่วนิ่งไปพักหนึ่ง “…ถ้าข้าจะยิ้มให้เ้าเพียงเล็กน้อย เ้าสัญญาได้ไหมว่าจะไม่ทำเื่ประหลาดอีก?”
“สัญญา! ข้าจะไม่วุ่นวายแบบเมื่อคืนแน่นอน!” เขาพยักหน้ารัวๆ
ปลายเรียวปากของอวิ๋นลั่วค่อยๆ โค้งขึ้นเป็รอยยิ้มจางๆ งดงามราวดอกไม้บานในยามเช้า แม้จะเพียงชั่ววูบ แต่ไป๋เฉินกลับรู้สึกเหมือนเวลาหยุดเดิน ใจเขาเต้นรัวจนแทบลืมหายใจ
ในวินาทีนั้น ข้อความจากระบบก็ปรากฏตรงหน้า
『ภารกิจ “ทำให้อวิ๋นลั่วยิ้มภายใน 3 วัน” สำเร็จ! คุณได้รับแต้ม 500 แต้ม + ไอเทม “ย่ามแมวเหมียวเก้าเล็บ” 』
“ย่ามแมวเหมียวเก้าเล็บ…?” ไป๋เฉินเผลอพูดออกมาเบาๆ อย่างงุนงง
“เ้าว่าอะไรนะ?” อวิ๋นลั่วเลิกคิ้ว
“เปล่าๆ … ข้าแค่โล่งใจน่ะ ดีใจจนละเมอพูดไปเอง ฮ่าๆ” เขาหัวเราะกลบเกลื่อน
เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย “ก็ดี ถ้าเ้าโล่งใจก็ดี ข้าก็ไม่ได้้าให้เ้ามาตามตื้อนัก”
“ขอบคุณ… ขอบคุณมาก” ไป๋เฉินยิ้มกว้างด้วยความดีใจอย่างบอกไม่ถูก แค่รอยยิ้มของเธอกลับทำให้เขารู้สึกอบอุ่นจนแทบลืมว่าตัวเองอยู่ในภารกิจเสี่ยงตาย
ขณะที่บรรยากาศกำลังจะดีขึ้น เสียงหนึ่งก็ดังมาจากด้านหลังศาลา
“อวิ๋นลั่ว! ข้ามาตามหาเ้าแทบทั่วเมือง!” ชายหนุ่มในชุดหรูลายัสีทองเดินเข้ามาอย่างองอาจ ใบหน้าขาวใสออกแนวเ้าสำอาง หากแต่แววตาแข็งกร้าวทันทีเมื่อมองเห็นไป๋เฉินยืนอยู่ใกล้ๆ
“หลงหวังอี้…” อวิ๋นลั่วเปลี่ยนสีหน้าเป็เ็าอีกครั้ง “เ้ามาทำอะไร?”
เขาเมินคำถามของเธอแล้วหันขวับมาทางไป๋เฉิน “ข้ารู้ข่าวว่ามีชายแปลกหน้าบุกมาจวนเศรษฐี ถึงขั้นสร้างเื่วุ่นวาย แถมยังมายืนใกล้ชิดกับเ้าด้วย เ้าปล่อยให้มันล่วงเกินขนาดนี้ได้ยังไง!?”
ไป๋เฉินเลิกคิ้ว “เอ่อ…นี่มันไม่ใช่เื่จะเรียกว่าล่วงเกินได้หรอกนะ ข้าแค่คุยกันเฉยๆ”
หลงหวังอี้ชี้หน้าด้วยความโกรธ “กล้าดียังไงมาทำสนิทสนมกับว่าที่คู่หมั้นของข้า!?”
“ว่า…ว่าที่คู่หมั้น?” ไป๋เฉินหันไปมองอวิ๋นลั่วด้วยความใ
เธอเม้มปาก “เขาเป็คนที่พ่อข้าหมายมั่นไว้ั้แ่เด็ก เพื่อการค้าที่ลงตัว ข้าไม่ได้ยินยอมเอง”
“แต่ยังไงก็เถอะ นางเป็ของข้า!” หลงหวังอี้แผดเสียง “เ้าจงถอยไปให้ห่างจากนางซะ!”
“โธ่… เราแค่คุยกันธรรมดา ทำไมต้องรุนแรงด้วยเล่า!” ไป๋เฉินโวย พร้อมเหลือบมองดูอวิ๋นลั่วหวังให้เธอห้าม
“หวังอี้หยุดนะ!” อวิ๋นลั่วพูดเสียงเข้ม “ข้าไม่ให้เ้ามาก่อเื่ที่นี่!”
แต่ดูเหมือนคำพูดของเธอจะไม่ทำให้เขาสงบลง หลงหวังอี้ตวัดพัดเหล็กเล่มหรูข้างเอวออกมา พลังปราณสีทองอ่อนๆ แผ่กระจายจนกลีบดอกไม้ที่ปลูกในสวนปลิวว่อน
“อ๊ะ! นี่คิดจะเอาจริงเลยเหรอ?” ไป๋เฉินรีบถอยหลังตั้งการ์ด หมัดแมวเหมียวฟ้าประทานเริ่มทำท่าจะสำแดงอาการ “เหมียว” ออกมาอีก
หลงหวังอี้เหวี่ยงพัดด้วยพลังปราณสายลมพัดกรรโชก “หลบซะ ถ้าไม่อยากโดนฟันครึ่งตัว!”
ไป๋เฉินหลบซ้ายขวาอย่างโกลาหล แต่แล้วเขาก็เผลอปล่อยหมัดแมวเหมียวออกมาโดยไม่ตั้งใจ จึงดัง “เหมียว!” โดดขึ้นอย่างตลกจนสาวใช้ในสวนบางคนแอบขำคิกคัก
“เ้า… ใช้วิชาน่าอายแบบนี้ได้ยังไง!” หลงหวังอี้ตวาด ใบหน้าเขาแดงก่ำไปด้วยความโกรธและอับอายแทน
“คนมันไม่ได้อยากใช้หรอกนะ!” ไป๋เฉินเองก็เขินสุดๆ แต่ระบบมันสั่งให้ร่างกายตอบสนองอัตโนมัติ “ข้าทำไปก็เพราะวิชาบ้าๆ ที่ติดตัว…”
ขณะที่การประมือกำลังชุลมุน เสียงระบบก็ดังขึ้นในหัวไป๋เฉิน
『ภารกิจใหม่: เนื่องจากระบบหมั่นไส้ท่าทางโอหังของ “หลงหวังอี้” โปรดทำให้เขา “ขายหน้า” อย่างรุนแรงภายใน 24 ชั่วโมง รางวัล: แต้ม 300 + ไอเทมพิเศษ!』
“หา!? นี่เ้าคิดจะให้ข้ายุแยงตีกันใช่ไหม?” ไป๋เฉินโวยในใจ แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าได้แต้มเพิ่มตั้ง 300 แถมไอเทมอีก…
“หยุดเดี๋ยวนี้!” อวิ๋นลั่วตวาดก้อง ปลดปล่อยปราณน้ำแข็งบางๆ จนบรรยากาศเย็นะเื เกล็ดหิมะลอยฟุ้ง สายลมของหลงหวังอี้ชะงักลงทันที
“เ้า… ถึงกับใช้ปราณของเ้าเพื่อช่วยมันเลยเหรอ?” หลงหวังอี้ชี้หน้าอวิ๋นลั่วด้วยความช็อก
“พอเถอะ! ข้าไม่อยากเห็นเืในสวนนี้” เธอพูดเสียงเย็นจัด แสดงว่าเธอเอาจริง
หลงหวังอี้จำต้องลดพัดลง แต่ยังคงจ้องไป๋เฉินตาเขม็ง “เ้า…อย่าคิดว่าเื่จะจบง่าย ๆ ข้าไม่ปล่อยเ้าไว้แน่!”
แล้วเขาก็สะบัดพัดเดินออกจากสวน ทิ้งบรรยากาศอึมครึมไว้อย่างชัดเจน
ไป๋เฉินยืนหอบแฮ่ก ปาดเหงื่อพลางหันไปมองอวิ๋นลั่ว “เอ่อ…ขอบใจที่ช่วยห้ามเขานะ”
เธอเม้มปากเล็กน้อย สีหน้าหวั่นไหว “อย่าคิดว่าข้าปกป้องเ้า ข้าแค่ไม่อยากให้สวนพังต่างหาก”
“อ้อ…” เขาหัวเราะแหย ๆ แต่ในใจก็รู้สึกดีที่เธอมีท่าทีห่วงใยอยู่บ้าง
ก่อนที่เธอจะหันหลังจากไป ก็เอ่ยเสียงเบา “หลงหวังอี้…เขาเป็คนเก่งกาจ เ้าเองก็ระวังตัวด้วยล่ะ”
หลังจากนั้น เธอก็เดินกลับไปในจวน เหลือเพียงไป๋เฉินที่ยืนมองส่ง พร้อมกับสารพัดคำถามในหัว เขาอยากได้เวลาสงบ ๆ แต่ระบบกลับไม่ให้หยุด
『ขอให้ผู้ใช้งานรีบปฏิบัติภารกิจ “ทำให้หลงหวังอี้ขายหน้า” ภายใน 24 ชั่วโมง ข้ารอความปั่นป่วนของเ้าอยู่นะ!』
“ระบบ… เ้านี่มันตัวป่วนของแท้” เขาบ่นพึมพำ พลางเกาศีรษะ
“ไป๋เฉินจะลงมือปฏิบัติภารกิจใหม่อย่างไร เพื่อทำให้หลงหวังอี้ขายหน้า? แล้วความสัมพันธ์ระหว่างเขากับอวิ๋นลั่วจะก้าวไปทางไหน เมื่อมีคู่หมั้นเ้าปัญหายืนขวาง? ”
(โปรดติดตามในบทถัดไป)