“คุณคนนั้นไม่ใช่แขกนี่คะ เธอบอกว่าเป็แฟนของบอส”
“บ้า บ้ากันไปหมด ไป ออกไปทำงานได้แล้ว”
สาวน้อยดาด้าถูกไล่ออกมาโดยที่ไม่ได้รับความกระจ่างใดใดเลย ว่าเธอทำอะไรผิด เขาช่างดุ และเคร่งขรึม ต่างจากคนคนนั้นเหลือเกิน
หรือว่าเธอคิดไปเอง ว่าเขาคือคนคนเดียวกัน
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
ฉัตรชฎาเลิกงานกลับมาถึงบ้าน เห็นมารดานอนอ่านหนังสือเล่มโปรดอยู่ที่มุมนั่งเล่นของตัวเอง สาวน้อยก็เดินเข้าไปกระแทกตัวนั่งลงยังโซฟาใกล้ๆด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียดเหมือนไม่พอใจอะไรบางอย่าง
คุณดาวรายผู้เป็มารดาเห็นเช่นนั้นก็รีบลดหนังสือลงแล้วถามขึ้นอย่างเอาใจใส่
“เป็อะไรไปลูกสาวขอองแม่ ทำงานวันแรกไม่สนุกเหรอ”
“คุณแม่คะ เ้านายของดาด้าไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย”
ผู้ที่สูงวัยกว่าฟังคำปรารภนั้นแล้วก็อมยิ้ม เธอไม่ได้เห็นคล้อยตามบุตรสาวนัก เธอคิดว่าเป็บุตรสาวของเธอนั้นแหละที่ยังไม่มีวุฒิภาวะความเป็ผู้ใหญ่มากพอสำหรับการใช้ชีวิตอยู่ในสังคมคนทำงาน
“อะไรทำให้ดาด้าคิดอย่างนั้น”
“เมื่อ่เช้าดาด้าไปถึงที่ทำงานสาย เขาก็ดุ เขาไม่ดูเลยว่าดาด้ามีเหตุจำเป็อะไร แล้วเขาก็สั่งว่าไม่รับแขก แต่พอแฟนเขามาแล้วเข้าไปหาเขาในห้องทำงาน เขาก็เรียกดาด้าเข้าไปดุอีก ว่าอนุญาตให้ผู้หญิงคนนั้นเข้าไปได้ยังไง แม่คิดดูสิคะ ก็ในเมื่อผู้หญิงคนนั้นบอกว่าเป็แฟนของเขา แล้วจะให้ดาด้าทำยังไง”
สาวน้อยบ่นยาวเหยียดแต่ผู้เป็มารดากลับส่ายหน้าไม่เห็นด้วย
“แม่ว่าดาด้าต้องเรียนรู้ชีวิตของการทำงานอีกเยอะเลยนะ”
“แม่คะ”
สาวน้อยร้องอย่างขัดใจเมื่อไม่ได้รับการเข้าข้าง
“ดาด้าฟังแม่นะ ดาด้าต้องใจเย็นๆให้มากกว่านี้อีกหลายเท่า เพราะชีวิตการทำงาน ต่างจากชีวิตในรั้วมหา,ลัยเยอะ”
สาวน้อยทำหน้ามุ่ย ก็พอยอมรับสิ่งที่มารดาพูดได้อยู่หรอก แต่บางครั้งบางเื่ เธอก็ไม่เข้าใจเลยจริงๆ โดยเฉพาะกับเขาคนนั้น เธอเฝ้าถามตัวเองอยู่เป็พันๆหน ว่านี่เขาจำเธอไม่ได้จริงๆเหรอ
แล้วทำไมเธอถึงจำเขาได้ฝั่งใจนัก
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
วันนี้เ้านายพาฉัตรชฎาออกมาพบลูกค้าข้างนอก เสร็จธุระเอาใกล้จะเที่ยง เขาจึงพาเธอแวะร้านอาหารแห่งหนึ่ง
“อยากทานอะไรก็สั่งได้เลยนะ”
เขาบอกเมื่อต่างนั่งลงกันเรียบร้อยแล้ว และสั่งอาหารที่ตนอยากทานไปแล้วสองสามอย่าง แต่ความรู้สึกของฉัตรชฎาในยามนี้คืออึดอัดในใจเหลือเกิน อยากถามเขาไปตรงๆนัก ว่านี่เขาจำเธอไม่ได้จริงๆเหรอ จำเหตุการณ์ที่ต้นน้ำแม่ปดนไม่ได้จริงๆเหรอ ?
แต่ก็ไม่กล้าถาม กลัวไปต่างๆนานา กลัวเขาจะบอกว่าจำไม่ได้ เธอคงหงายเงิบ แล้วก็กลายเป็ผู้หญิงเพี้ยนๆในสายตาของเขาไป
แต่ถ้าเขาบอกว่าจำได้ล่ะ เธอจะได้อะไรจากคำตอบนั้นของเขา คำถามอีกมากมายประดังเข้ามาในสมองของเธอ แบบที่ไม่มีคำตอบ
แล้วนี่เธอจะต้องทนอยู่กับความรู้สึกบ้าๆแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนนะ
“อะแฮ้ม”
9K
