"ศ-ศิลาเหมันต์มรกต!!"
ไป๋หยุนเฟยร้องลั่น
"ม-มากมาย มากมายถึเพียงนี้?!"
ศิลาเหมันต์มรกตเม็ดสีเขียวใสกระจ่างดุจเพชรนิลจินดาใจกลางศิลาเหมันต์มีลำแสงสีแดงจุดแต้มขนาดเล็กส่องสว่างงดงามสมบัติวิเศษตามธรรมชาติสิ่งนี้ล้ำค่ายิ่งมันเป็ของหายากอย่างยิ่งยวดและหาพบในสถานที่อันเปี่ยมล้นไปด้วยความหนาวเย็นสุดะเือันปะปนไปด้วยพลังิญญาธาตุไฟอย่างเบาบาง และแน่นอนอย่างที่สุดของวิเศษชิ้นนี้กว่าจะเกิดขึ้นได้ตามธรรมชาติต้องหล่อหลอมสภาพแวดล้อมหนาวเย็นจนเหมาะสมใช้เวลาหลายหมื่นปี! ซึ่งปัจจัยหลักที่จุดกำเนิดศิลาเหมันต์มรกตก็คือสถานที่แห่งนั้นต้องมีพลังิญญาธาตุร้อนเย็นที่เข้ากันได้อย่างเหมาะสม…และบนโลกนี้ สถานที่เช่นนั้นมีน้อยยิ่ง!
อีกหนึ่งสาเหตุที่ศิลาเหมันต์มรกตเป็ของวิเศษตามธรรมชาติชั้นเลิศก็คือมันสามารถช่วยให้ผู้มีพลังพรมแดนหลอมรวมิญญาทะลวงขั้นได้อย่างไม่ยากลำบาก…แม้กระทั่งนำไปหลอมรวมกับศาสตราวุธชั้นสูงให้มีคุณสมบัติธาตุน้ำแข็งและอัคคีอีกด้วย!
ส่วนราคาในโลกภายนอกล้วนสูงยากประเมินค่าแต่สำหรับไป๋หยุนเฟยผู้ไม่เคยออกไปสู่โลกภายนอกล้วนไม่ทราบอะไรอย่างไรก็ตามถ้าเอ่ยถึงวิธีการใช้งานศิลาเหมันต์มรกตสำหรับชายหนุ่มแล้วมันสามารถกระทำได้ร้อยแปดวิธี…แต่ที่ทำให้ไป๋หยุนเฟยและเฟิงเสวี่ยฉีตื่นตระหนกอย่างแท้จริงก็คือ…ศิลาเหมันต์มรกตไม่ได้ถูกพบเจอเพียงสามสี่ก้อนแต่เบื้องหน้าทั้งสองศิลาเหมันต์มรกตจำนวนมากมายนับไม่ถ้วนเกลื่นกลาดเต็มทั่วทั้งถ้ำ! ไม่ว่าจะเป็ทางเดิน ด้านข้าง ผนังถ้ำ…ล้วนเป็ศิลาเหมันต์มรกตทั้งสิ้น!
“เ้าไม่ได้คาดเดาไปเรื่อยเปื่อยกระมัง?!” น้ำเสียงเ็าของเฟิงเสวี่ยฉีไต่ถามด้วยความสงสัยไม่เชื่อ
ถ้าเป็เหตุการณ์อื่นยกตัวอย่างเช่นเดินไปพบโดยบังเอิญยังพอทาทนได้ แต่ทว่าเหตุการณ์สุดอัศจรรย์ที่มีความตั้งใจอย่างเต็มเปี่ยมคล้ายรู้ว่ามีสมบัติตามธรรมชาติอยู่เบื้องหน้าเช่นนี้แล้ว...นี่ออกจะบังเอิญจนเกินไปแล้ว!
“ไฉนเลยข้าจะคาดเดาไปเรื่อย...ถ้าข้าบอกแม่นางน้อยว่าจมูกของข้าเฉียบคมยิ่งกว่าสุนัขล่าเนื้อท่านจะเชื่อหรือไม่?” ไป๋หยุนเฟยหลับตาข้างหนึ่งกล่าวอย่างปรอดโปร่งน้ำเสียงแฝงแววขี้โม้โอ้อวดอย่างชัดเจนกล่าวต่อ “นี่คือความสามารถซ่อนเร้นอันสุดยอดของข้า?ถ้าท่านพาข้าไปด้วยล้วนไม่ขาดแคลนทรัพยากรในการใช้สอย”
น้ำเสียงยังคงพูดเรื่อยเปื่อยเช่นเคยแต่ในจิตใจชายหนุ่มยามนี้ตื่นตระหนกไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าหญิงสาวเลย...ความสามารถของต่างหูหยกที่บิดาเหลือทิ้งไว้ชั่งอัศจรรย์นักมันมีพลังอำนาจท้าทายกฎเกณฑ์ของธรรมชาติอย่างแท้จริง! ถ้ามีต่างหูหยกชิ้นนี้ติดตัวไม่ใช่ว่าจะเดินผ่านสถานที่ใดที่มีของวิเศษคงไม่วายถูกชายหนุ่มเก็บเกี่ยวแต่เพียงผู้เดียวอย่างนั้นหรือ?นี่...มันออกจะเกินไปแล้ว!
“เอาเช่นนี้...ศิลาเหมันต์มรกตทั้งหมดพวกเราแบ่งกันคนละครึ่ง” ไป๋หยุนเฟยกล่าวอย่างกระตือรือร้น สายตาแดงเปล่งประดายดวงดาวจ้า
“ไม่! ศิลาเหมันต์มรกตเป็เ้าที่หามันเจอเ้านำมันไปเถอะ” เฟิงเสวี่ยฉีส่ายหัวก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงไพเราะอย่างไม่ใส่ใจ
ถ้าเป็บุคคลอื่นที่มีความโลภในจิตใจแม้เพียงน้อยนิดศิลาเหมันต์มรกตมากมายขนาดนี้ถ้านำไปขายอาจจะมีเงินใช้สอยอย่างสุขสบายทั้งชาติหรือแม้กระทั่งลงมือฆ่าชายหนุ่มเพื่อหวังแต่เพียงคนเดียวก็นับว่าไม่เกินเลยนักกระทั่งต่อให้นางเป็บุตรสตรีของสำนักใหญ่ศิลาเหมันต์มากมายขนาดนี้เพียงพอให้นางบรรลุพรมแดนิญญาสถิตอย่างไม่ยากเย็นจนเกินไป! ทว่าหญิงสาวนางนี้ชั่งแตกต่างออกไป...นางกำลังคิดสิ่งใดอยู่?
ได้ยินคำกล่าวของหญิงสาว ไป๋หยุนเฟยขมวดคิ้วย่นแปลกใจจ้องมองไปยังร่างอรชรยืนนิ่งไม่สั่นไหวราวรูปปั้นหิมะ ปากชายหนุ่มสั่นกระตุก กล่าว “ศิลาเหมันต์มากมายมหาศาลขนาดนี้ข้าจะเก็บไหวได้เช่นไร?ด้วยพละกำลังอันน้อยนิดของข้ากว่าจะนำออกมาได้แต่ละชิ้นไม่เป็เดือนหรอกหรือ? จะให้ข้าทิ้งก็เสียดายแย่” ไป๋หยุนเฟยกล่าวด้วยสายตาเศร้าสร้อยปนอ้อนวอน “แม่นางน้อยผู้งดงาม...ท่านช่วยข้าแกะมันออกมาแล้วพวกเราจะได้เดินทางต่อแบ่งคนละครึ่งยุติธรรมสุดแล้ว”
คำพูดของมันล้วนสมเหตุสมผลด้วยพละกำลังของพรมแดนรับรู้ิญญาขั้นที่1 มันเป็ไปมิได้เลยที่ชายหนุ่มจะสามารถนำศิลาหมันต์มรกตออกมาจากผนังถ้ำอย่างง่ายดายและถ้าเป็เช่นนั้นจริง ด้วยศิลาเหมันต์มรกตมากมายสุดคณานับเช่นนี้มันคงมิต้องใช้เวลาเป็ปีเลยหรือ?
หลังจากอ้อนวอนเป็เวลานานด้วยความรำคาญหรืออย่างไรเฟิงเสวี่ยฉีก็ยินยอมช่วยเหลือในที่สุด
ผ่านไปสองชั่วยามแล้วั้แ่ไป๋หยุนเฟยและเฟิงเสวี่ยฉีทั้งสองคนช่วยกันเก็บศิลาเหมันต์มรกตเข้าสู่แหวนมิติชายหนุ่มใช้เวลากว่าสิบนาทีเพื่อจะงัดแงะศิลาเหมันต์มรกตออกหนึ่งก้อนซึ่งแตกต่างกับเฟิงเสวี่ยฉีอย่างชัดเจน ด้วยพรมแดนผลึกิญญาครึ่งขั้นสุดท้ายหญิงสาวมีพละกำลังเกือบสองแสนจินดังนั้นแล้วศิลาเหมันต์มรกตหนึ่งก้อนสำหรับหญิงสาวเพียงใช้เวลาดึงออกมาเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น! ถ้าจะกล่าวว่า การเก็บศิลาเหมันต์มรกตครั้งนี้ไม่มีหญิงสาวช่วยอีกแรงไป๋หยุนเฟยคงใช้แต่สร้างที่อยู่อาศัยในถ้ำแห่งนี้แล้ว!...
“ก้อนสุดท้ายแล้ว…” ไป๋หยุนเฟยยื่นมือดึงศิลาเหมันต์มรกตก้อนสุดท้ายออกมาแสงสีเขียวของศิลาเปล่งประกายวิบวับในสายตาชายหนุ่มก่อนจะโยนเข้าไปในแหวนมิติตามปกติพร้อมระบายลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยล้า
ครึ่ก!...ครืนนนน....
ความยินดียังฉายชัดอยู่บนใบหน้า ทว่า วินาทีที่ศิลาเหมันต์หลุดพ้นออกมาจากผนังถ้ำน้ำแข็งบังเกิดเสียงดังสนั่นเริ่มดังออกมาให้ได้ยินตามมาด้วยพื้นที่ในถ้ำเริ่มสั่นทะเทือนทีละน้อย
“อะไร เกิดอันใดขึ้น!” สีหน้ายินดีแปรเปลี่ยนเป็ยับย่นไป๋หยุนเฟยหันหน้าไปถามเฟิงเสวี่ยฉีด้วยความวิตกกังวล
ครื้นนนนน น น!!
ทว่าครานี้เสียงสะท้อนดังกึกก้องพร้อมกับแรงสั่นะเืมหาศาล หยาดน้ำแข็งแหลมคมและฝุ่นผงเริ่มร่วงหล่นลงมามากมายตามมาด้วยเสียงดังถล่มทลายจากทางปากถ้ำไล่เลียด้วยความเร็วเข้ามาประดุจสายน้ำหลาก
เฟิงเสวี่ยฉีไม่ตอบคำคิ้วงามหลังผ้าแพรขมวดแน่น เห็นถ้ำเริ่มค้ำจุนไม่อยู่ถล่มลงมาหญิงสาวคว้าคอเสื้อไป๋หยุนเฟยแน่นออกแรงกระชากคราหนึ่งใช้วิชาตัวเบาพุ่งถลาลึกลงไปในถ้ำด้วยความเร็วขีดสุด
ด้วยพลังิญญาของหญิงสาวถึงแม้จะนำพาไป๋หยุนเฟยไปด้วยแต่ความเร็วของนางก็ไม่ได้ตกลงไปกว่ายามปกติแม้เพียงน้อยด้วยวิชาตัวเบาของนาง ร่างทั้งสองกลายเป็เงาพร่าพรายสีแดงสายหนึ่งเท่านั้นความไวระดับนี้ต่อให้ถ้ำถล่มตามติดด้านหลังมาก็ไม่อาจจะตามหญิงสาวทัน! เงาสีแดงเลือนรางหายวับลึกลงไปในถ้ำเรื่อยๆทว่า ทันทีที่มองเห็นกำแพงน้ำแข็งขวางกั้นสีหน้างดงามภายใต้ม่านคุมฉายชัดถึงความวิตกวังกลร่างทั้งสองหยุดยืนอยู่เบื้องหน้ากำแพงน้ำแข็งด้วยสีหน้าเคร่งเครียดไม่รู้จะทำอย่างไรต่อ…
“แย่แล้วทางตัน…แม่นางน้อยเราจะทำเช่นไรดี?!” ไป๋หยุนเฟยโพล่งขึ้นอย่างใสายตาชายหนุ่มจ้องมองไปมาระหว่างเฟิงเสวี่ยฉีและกำแพงน้ำแข็งอย่างร้อนรน
ท่าทางหญิงสาวยังคงงดงามเ็าดังเดิมทว่าใบหน้างามระหงส์ฉายแวววิตกกังวลไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าชายหนุ่มเลย
ด้วยความแข็งแกร่งระดับพรมแดนผลึกิญญาครึ่งก้าวสุดท้ายต่อให้ถ้ำถล่มกลบฝังนางก็ไม่อาจพรากชีวิตของนางได้อย่างเลวร้ายที่สุดเพียงสร้างาแฉกรรจ์แก่นางบ้างเท่านั้น แต่กลับไป๋หยุนเฟยนั้นแตกต่างออกไปด้วยความอ่อนแออันน้อยนิดของชายหนุ่มเพียงก้อนหินเท่าศีรษะเด็กตกใส่เท่านี้ก็เพียงพอจะพรากชีวิตของมันแล้ว
ด้านหลังสามารถมองเห็นผนังถ้ำน้ำแข็งย้อยร่วงหล่นลงมาอย่างบ้าคลั่งเสียงหล่นตูมตามดังสนั่นหวั่นไหวกระชากเฉือนจิตใจที่หวั่นวิตกของทั้งสองยิ่งเศษละอองฝุ่นหิมะปลิวว่อนคืบคลานเข้ามาประดุจคลื่นทะเลหมอก
“นี่มันหายนะชัดๆ!?” มองเศษหินฝุ่นที่กรรโชกเข้ามาไป๋หยุนเฟยโพล่งขึ้นอย่างใจหายั์ตาแดงกวาดผ่านทุกมุมของถ้ำเพื่อเสาะหาหนของรอด ทว่าด้วยจมูกที่มีประสาทััรับรู้ผิดปกติไป๋หยุนเฟยได้กลิ่นอายกำมะถันบางเบาก่อนจะสอดส่องสายตาหาอย่างเร่งร้อน
“นั่น! ตรงนั้น…แม่นางน้อย!” ไป๋หยุนเฟนร้องะโลั่น ชายหนุ่มชี้นิ้วไปยังต้นตอของกลิ่นที่ระเหยออกมาเห็นเป็เพียงหลุมดำมืดขนาดเพียงกำปั้นรูหนึ่ง
เฟิงเสวี่ยฉีขมวดคิ้วอย่างมึนงง สายตางามใต้ผ้าแพรสาดส่องตาตามมือชายหนุ่มเขม็ง
ที่ด้านหลังพายุหินยังคงถล่มสาดเทเข้ามาใกล้อย่างคลุ้มคลั่งคล้ายปากอสูรกายกำลังจะกลืนกินใกล้เข้ามาเรื่อยๆเหลือเพียงสองเมตรเท่านั้น!
เสี้ยววินาทีแห่งความเป็ความตายไม่มีเวลาให้ขบคิดอีกต่อไปเฟิงเสวี่ยฉีชักกระบี่สีแดงคมจ้าออกมาอย่างเร่งรีบ หญิงสาวแผ่พุ่งพลังแห่งเปลวเพลิงร้อนแรงอาบไล้คมกระบี่งามวับก่อนจะตวัดด้วยท่วงท่าอ่อนช้อยงดงามคราหนึ่ง บังเกิดเปลวเพลิงครึ่งเสี้ยวกระจันทร์พรุ่งตรงไปยังปล่องรูกำมะถันอย่างแม่นยำและรุนแรง
ตู้มม!!
เสียงปะทะดังสนั่นพร้อมกับผนังถ้ำด้านหลังถล่มพังทลายลงมาทับถมเงาร่างทั้งสองกลืนหายไปในเงามืด
เศษฝุ่นละอองปลิวว่อนคละคลุ้งบดบังวิสัยทัศน์รอบด้านมืดมิดพร่ามัวไม่อาจมองเห็นสิ่งใดได้หินกรวดก้อนเล็กก้อนน้อยยังคงร่วงหล่นลงมาเป็บางครั้ง
“อูยย ย…” เสียงครวญครางแ่เบาหลุดลอยออกมาจากกองฝุ่นตลบอบอวน “หืมม?...อะไรหน่ะชั่งนุ่มนิ่ม…โอ้วว?”
เพี๊ยะ! อ่ะเฮื้ออ อ…
โครมมมมม!
เงาร่างดำมืดสายหนึ่งปลิวละลิ่วแหวกละอองฝุ่นเป็สายก่อนจะกระแทกผนังหินอย่างแรงบังเกิดเสียงดังสนั่นกึกก้องก่อนที่ร่างไป๋หยุนเฟยจะหลุดลุ่ยลงสู่พื้นหินกรวดเบื้องล่างราวหุ่นกระบอก
“เ้า…เดรัจฉานหื่นกาม….น่าตาย!” น้ำเสียงเฟิงเสวี่ยฉีสั่นเทาอย่างอำมหิตถ้าจ้องมองผ่านผ้าแพรแดงสามารถมองเห็นประกายน้ำตารื้นชื้นสะท้อนแสงออกมา ทรวงอกอวบอิ่มงดงามหอบหายใจขึ้นลงอย่างหนักหน่วงเมื่อรวมกับเส้นผมดำที่ยาวสยายบิดพลิ้วไปมายามจ้องมองประดุจนางพญามัจจุราชมาทวงถามหาชีวิต!
ร่างแน่นิ่งเบื้องล่างสะดุ้งโหยงอย่างใไป๋หยุนเฟยตาลีตาเหลือกจ้องมองเฟิงเสวี่ยฉีอย่างตื่นกลัวรังสีสังหารเข้มข้นที่นางปลดปล่อยใส่ชายหนุ่มครานี้รุนแรงจนทำให้ข้อต่อกระดูกแทบบิดเกรียว
“แม่นางน้อยท่านโปรดใจเย็น!” ละทิ้งอาการเ็ปทั่วร่างกายจนหมดสิ้นไป๋หยุนเฟยรีบยื่นมือออกมาปัดป่ายไปมาไม่หยุดยั้งหยาดเหงื่อเริ่มผุดพรายเต็มใบหน้า ก่อนจะกล่าวอธิบาย “ท่าน…ท่านอย่าพึ่งเข้าใจข้าผิด…เมื่อกี้ข้าไม่มีเจตนาลบหลู่ท่านแต่อย่างใด?...ข้าไม่ได้ตั้งใจ…อ่ะท่าน! ท่านจะฆ่าผู้มีพระคุณหรือ ชั่งอำมหิตนัก?!”
หลังกล่าวจบไป๋หยุนเฟยวิ่งไปหลบหลังก้อนหินก้อนใหญ่ด้านข้างทันทีด้วยความ้าเอาชีวิตรอดไป๋หยุนเฟยไม่ได้สังเกตเห็นสภาพแวดล้อมรอบด้านแต่อย่างใด?
ถึงแม้เฟิงเสวี่ยฉีจะโมโหร้ายแต่ทุกครั้งสติของนางล้วนแจ่มใสกระจ่างครบถ้วนการกระทำก่อนหน้านางล้วนทราบแก่ใจว่าชายหนุ่มไม่ได้ตั้งใจ แต่จะให้นางนิ่งเฉยถูกกระทำฝ่ายเดียวได้อย่างไร? ด้วยการตบลงบนในหน้าไป๋หยุนเฟยคราหนึ่งนางเพียง้าระบายโทสะและสั่งสอนเพียงเท่านั้น ถ้านางอัดใส่พลังิญญาลงไปศีรษะของชายหนุ่มคงได้ฟุ้งกระจายตกตายอย่างอนาถเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
จะอย่างไรชายหนุ่มเบื้องหน้าก็คือผู้ช่วยชีวิตนางด้วยจิตสำนึกของหญิงสาวจะให้หักหลังเนรคุณได้อย่างไร? ห้วงจิตใจของหญิงสาวได้สลักจำความแค้นครั้งนี้ไว้เป็ที่เรียบร้อยแล้วั้แ่นางเกิดมาไม่เคยมีบุรุษคนไหนได้เตะต้องตัวนางใกล้ชิดเช่นนี้มาก่อน ทว่า กลับชายหนุ่มสกปรกหื่นกามเบื้องหน้ามันกลับฉกฉวยโอกาสนางถึงสองครั้ง!…นี่มันออกจะเกินไปแล้ว
“เฮอะ!” หญิงสาวแค่นเสียงอย่างไม่สบอารมณ์ออกมาคราหนึ่งก่อนจะเบี่ยงกายไปทางอื่นอย่างเ็า สายตางามเยียบเย็นดุจน้ำแข็งกวาดมองพื้นที่รอบด้านอย่างแปลกใจ
เห็นเช่นนั้นไป๋หยุนเฟยถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะแย้มยิ้มมุมปากอย่างชั่วร้ายใบหน้ายังคงมีรอยฝ่ามือแดงเข้ม ก่อนที่สายตาหยาดเยิ้มจ้องมองไปยังััอวบอิ่มบนฝ่ามือขวาของตนพรางบีบอากาศธาตุไปมาอย่างกระชุ่มกระชวย
ฝุ่นผงจางหายเผยให้เห็นโพรงถ้ำขนาดใหญ่มหึมาด้วยจุดศูนย์กลางเกือบสามสิบเมตรโพรงถ้ำที่ปรากฏเบื้องหน้าทั้งสองใหญ่กว่าเส้นทางเดิมอย่างทาบไม่ติดอุณหภูมิที่ควรจะหนาวเย็นจางหาย ถูกสภาพอากาศที่ร้อนระอุทดแทนผนังโพรงถ้ำกว้างใหญ่ที่ควรจะมีน้ำแข็งติดเกาะกลับถูกแทนที่ด้วยหินหนืดดำขวับมากมายร่องธารลาวาสีแดงฉานหลายสายหลั่งไหลดุจเส้นเืฝอยแม็กม่าสีแดงสดเดือดปุดๆราวกับสายน้ำเดือด
ลมอากาศร้อนในที่นี้ย่อมมีอุณหภูมิสูงอย่างไม่ต้องสงสัยแม้แต่เฟิงเสวี่ยฉีที่ธาตุิญญาอัคคียังหายใจอย่างไม่ทั่วท้องต่อให้ผู้มีความแข็งแกร่งเทียบเท่านางแต่ธาตุิญญาอื่นสถานที่แห่งนี้นับว่าสร้างความลำบากแก่บุคคลนั้นอย่างยิ่งยวด
สายตางามระหงส์จ้องเขม็งไปยังไป๋หยุนเฟยดิ่นจะเบิกโพลงอย่างไม่เชื่อร่างเพรียวบางยืนแข็งทื่อด้วยความมึนงง ถึงแม้จะยังโกรธเคืองเื่ราวก่อนหน้าแต่ก็อดความสงสัยไม่ได้ก่อนจะเอ่ยถามออกไป “สถานที่แห่งนี้มีธาตุิญญาอัคคีเข้มข้นเกินกว่าผู้มีพรมแดนอ่อนด้อยจะรับไหวเ้าไม่รู้สึกเ็ปทรมานจากความร้อนของสภาพอากาศ?!”
โดนถามคำถามที่ไม่รู้คำตอบไป๋หยุนเฟยยืนเกาหัวอยู่กับที่ก่อนจะตอบอย่างซื่อตรง “ไม่นี้...บรรยากาศที่นี้อบอุ่นดีท่านว่าไหม?”
“^&%@^” เฟิงเสวี่ยฉี
ด้วยพรมแดนรับรู้ิญญาขั้นแรก มันเป็ไปไม่ได้เลยที่ชายหนุ่มจะไม่ได้รับผลกระทบอันใด?เฟิงเสวี่ยฉีล้วนทราบกระจ่างชัดในข้อนี้ แต่ในเมื่อชายหนุ่มไม่อยากตอบ ก็ไม่ใช่ธุระอันใดที่หญิงสาวจะไต่ถามอีกต่อไป
ไป๋หยุนเฟยรู้กระจ่างชัดในเื่นี้ดีสาเหตุที่สภาพอากาศร้อนลวกราวนรกโลกันต์ไม่อาจทำอันตรายแก่มันได้ล้วนสืบเนื่องมาจากต่างหูหยกที่สวมใส่ยามชายหนุ่มลองเพ่งสมาธิเข้าสู่ในภวังค์จิตใจ มันสามารถมองเห็นออร่าสีแดงบางที่ระเหยออกจามากต่างหูหยกปกคลุมทั่วร่างกายตนไว้
ทว่าเมื่อไป๋หยุนเฟยเพ่งสมาธิมองไปเบื้องหน้า ชายสามารถมองเห็นเส้นใยสีแดงเข้มข้นสายหนึ่งล่องลอยสั่นไหวไปมาคล้ายเหตุการณ์ก่อนหน้า
“น-นี่?” ไป๋หยุนเฟยโพล่งขึ้นอย่างใ “ข้าััได้ถึงวัตถุธรรมชาติบางอย่างด้านหน้า?!”
เฟิงเสวี่ยฉีชะงักงัน สายตาเ็าจ้องมองชายหนุ่มอย่างจับผิดหญิงสาวยังคงไม่ปักใจเชื่อคำพูดอันเรื่อยเปื่อยไร้ที่มาของชายหนุ่มเต็มสิบส่วนเพียงแต็ไม่กล้าประมาทในประสาทััอันพิสดารของมันอย่างน้อยมันก็เคยพิสูจน์เื่ราวเหลวไหลมาแล้วครั้งหนึ่ง
เฟิงเสวี่ยฉีไม่เหลือบมองไป๋หยุนเฟยอีกคล้ายตัวรังเกียจชิงชังร่างงามอรชรเดินนำเข้าไปยังเส้นทางใหญ่ ที่เต็มไปด้วยก้อนหินหนืดและแอ่งลาวามากมาย
ยิ่งย่ำเดินเข้าไปลึกมากเท่าไหร่กลิ่นกำมะถันที่ระเหยออกมาจากล่องหินหนืดใต้พื้นพิภพยิ่งทวีความรุนแรงฉุนกึก สภาพอากาศยิ่งมายิ่งเลวร้ายใบหน้างดงามราวหยกใต้ม่านคุมเริ่มมีเม็ดเหงื่อผุดพราย
สำหรับไป๋หยุนเฟยหรือ? ชายหนุ่มสามารถกล่าวได้เพียงคำเดียวสั้นสั้นว่า…สบาย!
หลังจากเดินทางลึกเข้าไปกว่าสิบหกกิโลเมตรสีหน้าทั้งสองยิ่งมายิ่งเคร่งเครียดจริงจัง ไม่เพียงสภาพอากาศยิ่งเลวร้ายมากขึ้นเท่านั้นตลอดรายทางทั้งสองสามารถพบเห็นกองซากกระดูกสีขาวโพรนของสัตว์อสูรขนาดน้อยใหญ่มากมายตามรายทาง บางซากยังคงมองเห็นคราบเศษเนื้อเน่าเปื่อยเกาะติดเหมือนพึ่งถูกชำเหละกินได้ไม่นาน
ยิ่งลึกเข้าไปทั้งสองยิ่งรับรู้และพบเห็นเื่เลวร้ายมากยิ่งขึ้นกะโหลกซี่โครงขนาดใหญ่เหวอะแหว่งเพียงมองปราดเดียวด้วยสายตาสามารถยืนยันได้เลยว่าเป็าแฉกรรจ์ที่เกิดจากคมเขี้ยวสัตว์อสูรขนาดใหญ่!
“พวกเราจะทำเช่นไรดี?!” ไป๋หยุนเฟยเอ่ยถามน้ำเสียงจริงจังสีหน้าหาได้หวาดกลัวไม่ กลับกัน สีหน้าชายหนุ่มแสดงออกถึงความเด็ดเดี่ยว
เฟิงเสวี่ยฉียังคงไม่ตอบคำสายตางามกระจ่างจ้องมองพื้นที่โดยรอบอย่างตรวจตรารอบตัวหญิงสาวปลดปล่อยคลื่นพลังพรมแดนผลึกิญญาครึ่งก้าวสุดท้ายออกมาอย่างไม่ปิดบังออร่าธาตุิญญาอัคคีห่อหุ้มร่างกายและคมกระบี่อย่างเตรียมพร้อมส่งผลให้เส้นผมดำขวับและเสื้อผ้าแดงฉานพลิ้วไสวพรึบพรับโดยปราศจากแรงลม
“เส้นทางเดิมล้วนถูกหินถล่มกรบฝัง...พวกเรามีเพียงเส้นทางเดียวเท่านั้นที่สามารถออกจากสถานที่แห่งนี้ได้?!” เงียบไปเนิ่นนานก่อนน้ำเสียงเ็าจะกล่าวแ่เบา
กลิ่นอายกำมะถันยิ่งมายิ่งทวีความเหม็นฉุนรุนแรงด้วยจมูกที่มีประสาทรับกลิ่นดีเลิศ ไป๋หยุนเฟยชะงักค้างแข็งทื่อด้วยใบหน้าตื่นตระหนดกขีดสุดร้องขึ้น “นี่ไม่ใช่กลิ่นอายกำมะถัน...มันมีกลิ่นซากศพเน่าปะปนอยู่....รวมถึงกลิ่นสาปสัตว์อสูรด้วย!?”
สิ้นสุดคำกล่าว ทันใดนั้น!
โฮกกกกกกกก กก!
สุ้มเสียงคำรามดุร้ายดังสนั่น!!
3K
![จ้าวศัสตราเทวะ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1608265528_24768503.webp)
