“ลู่เอ๋อ เ้ามาได้อย่างไรกัน” สิ้นเสียงองค์ฮองเฮา เหล่าหญิงงามเริ่มส่งเสียงระคนยินดี มีแต่เพียงเหม่ยหลินที่เสียใจกับการปรากฏตัวของเขา
‘ เป็เขา...ได้อย่างไรกัน’ เหม่ยหลินพึมพำปนความสับสนกับตนเอง ทหารหนุ่มผู้นั้น… ที่นางเคยช่วยรักษาแผลให้ ไม่ใช่เป็เพียงนายทหารหรอกหรือ….
“ลูกเพียงแต่อยากมาคัดเลือกพระชายาด้วยตัวลูกเองพะยะคะ” เพียงคำพูดเรียบง่ายของอ๋องลู่ กลับทำให้เหล่าหญิงงามทั้ง 12 คน ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความเขินอาย มีเพียงแต่เหม่ยหลินที่สังเกตเห็นสายตาเ็าคู่นั้น ‘แววตาเช่นนี้ จะเป็แววตาที่อยากคัดเลือกพระชายาที่ไหนกัน’
“ในที่สุดลู่เอ๋อของข้าก็อยากจะออกเรือนกับเขาเสียที ดี ดี ยิ่งนัก มานี่ มานั่งข้างแม่เถอะ” ฮองเฮาตรัสอย่างอ่อนโยน พลางใช้มือตบที่นั่งข้างตัวเองอย่างแแ่เบา
“ เริ่มการคัดเลือกได้” สิ้นพระดำรัสของฮองเฮา นางกำนัลวางชุดชงชาให้กับเหล่าสามงาม
“พวกเ้ามีเวลาครึ่งชั่วยาม จงทำให้ดี อย่าทำให้อ่องลู่ต้องผิดหวัง” ฮองเฮากล่าวพลางยิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับบุตรชาย ผิดกับสายตาที่ท่านอ๋องมองมาที่เหล่าสาวงาม ช่างว่างเปล่า ไม่มีความหมายใด ๆ
‘ชามีหลายชนิดเช่นนี้ คงตัดสินที่ตัวชาสินะ’ เหม่ยหลินคาดเดาวิธีการตัดสิน ดีที่นางมีความรู้เื่ชาจากการพร่ำสอนของมารดา จึงมั่นใจว่าไม่ทำในตระกูลเสียหน้าแน่ เพียงเื่ที่นางหนักใจในตอนนี้คือ นางไม่อยากเป็พระชายาจริงหรือ…หากไม่ได้เป็พระชายา นางจะมีโอกาสได้พบกับคนผู้นี้อีกหรือไม่…แต่แม้นางอยากจะได้ตำแหน่งชายา สตรีไร้ศักดิ์อย่างนางจะสามารถทำได้หรือ. พลางมองไปที่ใบหน้าของคนผู้นั้น
‘ช่างเถิด ใช่ว่าข้าจะมีสิทธิ์ตัดสิน’ คิดได้เช่นนั้น เหม่ยหลินก็สลัดความคิดสับสนหมดไป และลงมือชงชาอย่างคุ้นชิน แม้ว่านางจะไม่ได้ชงชาั้แ่ท่านพ่อจากไป แต่ทักษะการชงของนางในเป่ยโจวก็ใช่จะหาใครเทียบได้
“หมดเวลาแล้ว เชิญแม่นางแต่ละท่านให้ความหมายของชาที่ท่านชงเถิด” มามากล่าว พร้อมยกชาของแต่ละคน ถวายฮองเฮา และท่านอ๋อง สาวงามแต่ละนางให้ความหมายของน้ำชาด้วยน้ำเสียงออดอ้อน สายตาพลางมองไปยังว่าที่พระสวามี
“ หม่อมฉันมู่เจียอีเพคะ”
“อ้อ บุตรีแม่ทัพมู่สินะ คุณหนูมู่ ชาของเ้ามีความหมายว่าอย่างไร” ฮองเฮากล่าวมองอ่องลู่ อย่างมีความความหมาย
“ หม่อมฉันใช้ชาลิ่วอาน ในการชงเพคะ ่ที่หม่อมฉันติดตามท่านพ่อออกทำศึก เคยได้ร่วมดื่มชากับท่านอ่องอยู่หลายครา จึงรู้ว่าพระองค์ชอบชาลิ่วอาน เพราะมีรสขม ทำให้ลำลึกถึงความยากลำบากในการก่อตั้งราชวงศ์ และความเสียสละของทหารเหล่าผู้กล้าที่ผ่านมา เพคะ” หมู่เจียอีกล่าว คำพูดของนางสื่อให้เห็นแล้วว่า 1 ใน 3 ตำแหน่งชายา ต้องเป็ของนางเป็แน่
“อืม เป็เช่นนี้นี่เอง” ฮองเฮาตรัส พลางมองไปที่อ่องลู่ ซึ่งบัดนี้ยังนิ่งสงบ ไม่ได้กล่าวอันใด มีเพียงเหม่ยหลินที่มองเห็นว่าท่านอ่องพยัหน้าให้กับมู่เจียอี ซึ่งแตกต่างจากสาวงามคนอื่น นั่นแสดงว่าทั้งสองมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน แต่แปลกที่แววตาของพระองค์ก็ยังเ็าเช่นเคย
“ หม่อมฉันหลิวหลันฮวาเพคะ ชาที่หม่อมฉันใช้ในการชง คือชาหลัวเจี้ย หม่อมฉันคิดว่าท่านอ๋องเป็เชื้อพระวงศ์ ควรได้รับการปฏิบัติอย่างดี” นางพูดด้วยความเย่อหยิ่ง ถึงมันจะดูน่าขบขัน แต่ใช่ว่าจะไร้เหตุผลซะทีเดียว ผู้ใดบ้างไม่รู้เชื้อพระวงศ์ใช้ของดีเพียงใด ของที่ชาวบ้านอย่างนางไม่อาจจะฝันถึงได้
“หม่อมฉันลั่วเหม่ยหลิน เพคะ ชาที่หม่อมฉันใช้ชงคือ ชาปี้หลัวชุนและชาผู่เอ๋อร์ เพคะ”
“มิน่ารสชาติถึงไม่เหมือนชาถ้วยอื่น ๆ ที่ข้าชิมมา” ฮ่องเฮากล่าวอย่างสนใจ เช่นเดียวกับท่านอ่องที่ปรายตามองนางชั่วครู่ ทว่านางเองกลับไม่สังเกตเห็น
“ ชาปี้หลัวชุนและชาผู่เอ๋อร์ มีรสอ่อนเช่นเดียวกัน และปี้หลัวชุนยังมีกลิ่นหอมของบุปผา ทำให้เมื่อชงร่วมกันแล้วน้ำชาจะได้รสหวาน ชุ่มคอ และมีกลิ่นหอมที่พิเศษ เพคะ” เหม่ยหลินอธิบายอย่างใจเย็น
“เหตุผลที่เ้าชงชานี้เพราะรสชาติอร่อย ดื่มง่ายแค่นั้นรึ ช่างน่าขันเสียจริง” น้ำเสียงที่ดูเย้ยหยันดังขึ้น เป็อ่องลู่เองที่เกิดความสงสัยกับการชงชาของนาง เขามองว่านางเห็นการชงชาเป็เพียงการหาความอร่อยเท่านั้น ไม่เห็นคุณค่าและวัฒนธรรมในการดื่มชาที่สืบทอดกันมาหลายร้อยปี ‘หญิงบ้านป่าผู้นี้ช่างหน้าขันนัก’ ในใจเขาเกิดความเย้ยหยันกับความคิดของนางอย่างยิ่ง (แม้รสชาติของชาถ้วยนี้รสชาติพิเศษกว่าชาใด ๆ แลหอมน่าลิ้มลองจริง ๆ ก็เถอะ มีรึชายผู้เย่อหยิ่งอย่างเขาจะพูดออกไป ฝันไปเถอะ~)
2K
![[END] BAD MASTER เจ้านายเย็นชา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1608990543_13805699.webp)
