“เ้า....!!...มันจะมากไปแล้วนะ!! ให้พวกเรา 2คน......”...อิเรน่กระชากเสียงใส่ ยังไม่ทันจบ
“เปล่า...ข้าหมายถึงพวกท่านและที่กำลังซ้อมอยู่ทั้งหมดนี่ต่างหาก จะได้ไม่ต้องมีใครมาท้าข้าสู้อีก งานก็มีต้องทำ ง่วงก็ง่วง หิวก็หิว เดินทางมาตั้งนาน”...อลันพูดไปหาวไป
“บังอาจ!!”...จบคำอิเริเน่เร่งออร่าชูดาบขึ้น แสงส่องประสายสว่างเจิดจ้า
ระหว่างนั้น ลิเลียพุ่งเข่ามาด้วยท่าแทงที่รวดเร็วยิ่ง
[ออร่าสายโจมตี อีกคนก็สายเสริมทักษะ...อืม]...อลันคิดแล้วลงมือ!!
ลิเลียหยุดชะงักในท่าพุ่งเข่าแทงทั้งที่เท้าไม่ติดพื้น
อิเรเน่เห็นดังนั้นก็เริ่มกังวล ลิเลียไม่ใช่ชนชั้นดาดเดื่อนที่ไร้ฝีมือ แต่อิเรเน่หาได้ใจนลนลาน นับว่าสมาธิมั่นคงยิ่ง!! นางฟาดฟันดาบลงมา เป้นพลังที่เฉียบคมและมีพลังทำลายมหาศาล
[พลังขนาดนี้เชียว ..นี่คิดจะพังปราสาทพี่ชายตัวเองเหรอไงกัน!?]…อลันตวัดใยด้ายรัดออร่าของดาบนี้ จนพลังออร่าขาดเป็ชิ้นๆ แล้วสลายไป
“ไม่จริง!!”...อิเรเน่ตะลึง
พลัก! ตึง!
อลันเข้ารวบแขนอิเรเน่ไขว้หลัง เตะข้อพับขาแล้วกดลงพื้น ส่วนพวกสาวๆโดนโซ่ของอลันรวบมัดรวมกันขยับไม่ได้
“ยอมรึยัง?”
“ข้ายอมแพ้...แต่ท่านต้องเอาบางสิ่ง ออกไปจากก้นข้าด้วย ....คนลามก..”....อิเริน่าพูดเสียงน้อบน้อมลงแล้วหน้าแดง
อลันเพิ่งนึกได้ว่าท่านี้ทำให้ก้นงอนและนิ่มนุ่มของนางเบียดกับแท่งที่ตุงเมื่อไหร่ไม่รู้ของตนเพราะได้ััสิ่งที่เร้าอารมณ์เข้า แท่งที่แข็งตุงในกางเกงของอลันแนบกลางร่องก้นอิเรเน่พอดี
“อลัน ท่านทำอะไรองค์หญิงน่ะ??!”...พวกทหารชายใ
“เฮ้ย!! ข้าเปล่านะข้าแค่...”....อลันลนลานแล้ว
“ถ้าไม่ก็ปล่อยองค์หญิงซะทีสิ ไอ้คนบ้ากาม!”...ลิเลียพูดทั้งที่ยังโดนตรึงอยู่บนใย
อลันรีบปล่อยและประคองอิเรเน่ขึ้น
“เสียมารยาทแล้ว”...อลันพยักหน้าขอโทษ
“ไม่เป็ไร .. เป็ข้าที่เสียมารยาท ข้าแค่จะทดสอบท่าน หากประลองกันธรรมดา เกรงท่านจะออมมือไว้หน้าข้าแบบจงใจ ข้า้าทดสอบคนที่มาช่วยพี่ข้าน่ะแล้วก็เอ่อ....”...อิเรเน่มองไปยังลิเลียกับสาวๆ องครักษ์ของนาง
“อ้อ..อ่า ...ใช่ๆ”...อลันคลายโซ่กับใยด้ายออก ปล่อยทุกคนเป็อิสระ
“ท่านใช้พลังออร่าสายอะไร ทำไมมันทรงพลังเช่นนี้?”...อิเรเน่ถาม
“สายควบคุมน่ะ เอ่อกระหม่อมของบังอาจเรียกองค์หญิงแบบกันเองเช่นเดียวกับพี่ชายขององค์ท่านจะได้หรือไม่ ต่อไปเราต้องคุยงานกันยาว มันไม่สะดวก”...อลันขอ
“บังอาจ!! นี่เ้า....”..ลิเลียตวาดขึ้น
“ได้ค่ะ ท่านอลัน เรียกข้าอิเรเน่พอ แล้วเราคุยกันธรรมดา”
“แต่..องค์หญิงเพคะ.......”...ลีเลียกำลังจะค้าน
“ลิเลีย...นี่เ้าเป็นายหรือข้าเป็นาย?....เขามาเพื่อช่วยพี่ชายข้า ซ้ำยังเคยช่วยชีวิตพี่ชายข้า มอร์ดัสและทหารกับองค์รักษ์ไว้จากเหล่ามือสังหาร บุญคุณยังไม่ทันทดแทน ก็ยกตัวข่มเขาซะแล้ว นี่ยังไม่นับที่เขาเป็คนต่างโลกอีกนะ ดังนั้นเขาไม่เป็เป็ต้องเคารพใครในอาณาจักรเราทั้งนั้น”...อิเรเน่บอกลิเลีย
“เพคะ”..อิเลียจ๋อย
“แต่รบกวนท่านอลัน หากวันหนึ่งได้เจอเสด็จพ่อ ถึงตอนนั้นฝากรบกวนปฏิบัติกับท่านให้สมพระเกียรติด้วยได้มั้ยคะ?”...อิเรเน่หันมา
“ได้ ข้ารับปาก ท่านเรียกข้าว่าอลันก็พอ”
“ค่ะ อลัน”…อิเรเน่ถามต่อ
“ว่าแต่เมื่อกี้บอกว่าสายควบคุม? สายนี้ทำได้ขนาดนี้เชียวเหรอ?”
“ทุกสายล้วนเก่งกาจในแบบของตน หากฝึกฝนถึงระดับสูงแล้วรู้จักประยุกต์ใช้ให้พลิกแพลงอย่างจริงจัง”...อลันยิ้มตอบ
สาวๆ องครักษ์พากันจ้องมองอลันไม่วางตา จนอลันหันไปเห็นพวกนาง จึงส่งยิ้มให้
พวกนางเขินเลิกลักกันยกใหญ่ ดูไปช่างน่ารักนัก แต่บางที่ที่ดูแข็งกล้ากลับไม่เขินอายที่อลันมอง พวกนางยังยิ้มมุมปากกลับใส่อลันโดยลูบที่ตามตัวของพวกนางเอง
“ดูท่าสเน่ห์ท่าเสน่ห์ท่านจะแรงอย่างที่มอร์ดัสเล่า มาเถอะ ข้าจะพาท่านไปสำรวจรอบเมืองหลวง ท่านอาจจะต้องอยู่ที่นี่อีกนาน”...อิเรเน่พยักหน้าเรียก
“ตอนนี้เลยเหรอ? แต่...ขอข้ากินให้อิ่มแล้วอาบน้ำนอนก่อนได้มั้ย?”...อลันถาม
“นี่เ้า..รู้บ้างมั้ยว่า ทั้งเศรษฐีและขุนนางมากน้อย ต่าง้าหาโอกาสอยู่ใกล้ชิดกับองค์หญิงของข้าขนาดไหน แม้ต้องเสียเงินทองมากมายขนาดไหน ขอเพียงได้มีองค์หญิงของข้าไปร่วมงานสักชั่วโมงก็ล้วนยินยอมลงทุนลงแรงจัดงาน แล้วนี่เ้า....!!”....ลิเลียยังโวยวายต่อ
“ลิเลีย ถ้าเ้าไม่หยุดเสียมารยาทกับแขกสำคัญของพี่ชาย รอบต่อไปข้าจะให้เ้าบำบัดความใคร่ให้เขาสาววันสามคืน คอยดู!”...อิเรเน่ยื่นคำขาด
ลิเลียหยุดปากในทันที
อลันหน้าแดง เกิดแอบมีความคิดจะแหย่ลิเลียให้ด่าตนเองอีกรอบ แต่ก็ต้องระงับไว้
อิเรเน่พาอลันขี่ม้ารอบเมือง
พบว่าข่าวคราวนั้นไวมากที่เมืองหลวง
1.อลันคือวีรบุรุษต่างโลก ผู้กอบกู้ซเปล และมีส่วนให้เอาชนะาาาปีศาจได้ในการจัดการกับทัพเสริม
2.อลันสังหารนักฆ่า 2 ใน 13นักฆ่าอสูรมือสังหารได้
3.อลันทำร้ายนักผจญภัยระดับเหรียญตราแพลตินั่มสาหัส
4.อลันคือชายที่ผิดหวังในผู้กล้าแตงโมคนรักเก่า แล้วพยามบุกวังหลวงอาร์นาโทสปล้นว่าที่ราชินี และสังหารราชองครักษ์หลวงไปหลายนายอย่างโเี้แต่ทำไม่สำเร็จโดนไล่ล่า ซึ่งอาร์นาโทสมีค่าหัวอยู่ที่ 1,200,000 เกล
5.อลันคือชายที่ประกาศเป็ศัตรูกับอาร์นาโทสทั้งอาณาจักร และผู้กล้าทั้ง 7
“ดูท่าชื่อเสียจะมากกว่าชื่อดีแฮะ แต่เื่ไอ้นักผจญภัยระดับแพลตตินั่มอะไรนั่น มันท้าข้าเองนะ คนก็เห็นกันตั้งเยอะ”....อลันเกาหัว
“ข้าเข้าใจ แต่เ้าต้องเข้าใจด้วยนะอลัน หากเ้าเอาชนะนักผจญภัยระดับนั้นได้ง่ายๆ มันสั่นคลอนถึงความน่าเชื่อถือของระบบนักผจญภัย แต่ผลการต่อสู้อย่างยุติธรรมไม่อาจเปลี่ยนแปลง พวกเขาจึงทำได้แค่เขียนให้ท่านดูแย่เท่าที่พอจะเขียนได้”....อิเรเน่อธิบายจากนั้นถามอลัน
“ท่านบุกวังหลวงของอาร์นาโทส ค่าหัวสูง ข้าเข้าใจ เพราะท่านแข็งแกร่ง...แต่ถึงท่านไปทำอีท่าไหน ถึงมีค่าหัวเกินล้านได้?”
“อาจเพราะข้าเหยียบหน้าาาของเขามั้ง...คือ..ไม่ใช่เปรียบเทียบเปรียบเปรยนะ เหยียบจริงๆ เลย แล้วฆ่าองครักษ์หลวงอย่างโเี้ไปจริงๆ”....อลันอธิบายบ้าง
“อลัน ... เ้านี่... ....มันบ้าขนานแท้เลยนะ”....อิเรเน่ยิ้มแล้วส่ายหน้า
“แล้วพวกท่านล่ะ ท่านและชาวเมืองของท่าน ข้ามีค่าหัวกับทางอาร์นาโทส พวกท่านจะทำยังไง?”
“ท่านคือวีรบุรุษแห่งซเปล และฆ่าสังหารนักฆ่าระดับพระกาฬได้ 2 คน จนข่าวการลงมืออันอุกอาจของพวกมันน้อยลงไปเห็นได้ชัด สำหรับพวกเรา ท่านคือวีรบุรุษ และทางสมาคมนักผจญภัยไม่รับวางค่าหัวคดีการเมืองและคดีระหว่างอาณาจักร ดังนั้นในเวอร์รากีอุสท่านไม่ใช่บุคคลอันตราย กลับกันหลายๆ คนกลับยิ่งชื่นชมท่าน ก็นะ ... ยังไงซะเรากับอาร์นาโทสก็ไม่ถูกกันอยู่แล้วนี่”...อิเรเน่กล่าว
“มีเื่กังวล...”
“เื่อะไรคะ?”
“ข้ามีชื่อเสียงในแง่บวกขนาดนี้สำหรับเวอร์รากีอุส แล้วนี่จะใช้อีก 1สาเหตุที่พวกฝั่งตรงข้ามหาเื่ลดทอนอำนาจบทบาทเอียนน์รึเปล่า?”
“เื่นั้นไม่ต้องห่วงค่ะ”
“ไม่เกี่ยวสินะ?”
“เกี่ยวแน่นอนค่ะ”
“อ้าว!?”
อลันครุ่นคิดถึงสมัยก่อน ตนเคยได้รับการฝึกสอยสิ่งต่างๆจากพ่อฝรั่งชาวอเมริกัน จากตาและยายจนเก่งและรู้อะไรมากกว่าเด็กคนอื่นๆ ในชั้นเรียนและที่สนามเด็กเล่นแถวบ้าน พอเพื่อนๆ ทำอะไรแบบเด็กๆ ตนจะอธิบายและบอกว่าสิ่งที่เพื่อนว่ามามันผิด จนเพื่อนๆ ไม่ค่อยอยากจะเล่นด้วย จนมาขึ้นชั้นมัธยมจึงค่อยๆปรับนิสัยแสดงออกในสิ่งที่รู้น้อยลง พอถึงมัธยมปลายก็จะทำเป็ไม่ค่อยรู้เื่รู้ราว ทำให้มีเพื่อนเยอะขึ้น เพื่อนเข้าหาตนซึ่งเป็ลูกครึ่งฝรั่งแต่ไม่ค่อยจะทันอะไรในสังคม พวกเพื่อนเลยให้ความสำคัญพยามแนะพยามสอนและปกป้องตน ทั้งที่ตนรู้เื่ดีกว่าใครๆ
และเมื่อเข้ามหาวิทยาลัยก็ค่อยหาเพื่อนที่ชอบอ่านนิยายหรืออ่านมังงะ-ดูอนิเมะต่างโลกแล้วฝอยเื่ต่างโลกให้ฟัง แม้จะดูเหมือนโม้แต่นั่นทำให้เพื่อนๆ สายนี้อินตามทั้งที่รู้ว่าไม่ใช่เื่จริง
เอียนน์เองก็คงเช่นกัน เด็กที่ฉลาดและมากความรู้ั้แ่เล็กๆขณะที่พี่ๆ น้องๆ เล่นกันสนุกสาน เขากลับเดินหมารุกเล่นกับเสด็จพ่อและคุยเื่บ้านเมืองได้ในระดับหนึ่ง ทำให้พี่ๆ น้องๆ ไม่ชอบใจ จนเขาต้องทำทีเลิกสนใจเื่พวกนี้ แล้วออกมาค้าขายโดยไม่สนใจเื่บ้านเมืองเพื่อแสดงให้เห็นว่าตั้งใจจะไม่ยุ่งอะไรกับราชบัลลังก์
ถ้าไม่เพราะการชิงดีชิงดำของพี่ชาย 2คนที่ทำขุนนางและราษฎรเดือดร้อนจากการเอาแต่รักษาเสถียรภาพทางอำนาจของพวกตนจนละทิ้งการบำรุงอาณาประชาราษฎร์ ไม่แม้จะสนใจร่วมรบปกป้องโลกสู้ศึกาาปีศาจ เอียนน์คงไม่ต้องออกจากที่มืดมาเล่นที่แจ้งบนเวทีอีกครั้ง
อลันกับเอียนน์คล้ายกันตรงที่มีแต่คนหมั่นไส้ยามที่แสดงความสามารถ แต่กับเอียนน์เขา้าช่วยเหลือราษฎร์ อลันตั้งใจแล้วว่าจะช่วยเต็มที่ จบเื่ค่อยหาทางเล่นงานแตงโมและพวกผู้กล้า ปล่อยให้พวกมันหวาดผวากันไปเองก่อน
ผู้คนส่งเสียงอื้ออึง....
“ไปดูสิลิเลีย”
“เพคะ”
ชาวบ้านต้องถอยกรูดหลบข้างทางกันหมด ลิเลียพอพบเห็นเองก็ต้องถอยกรูด...
3K
