"เจน! ตื่นได้เเล้วลูก" เสียงของผู้หญิงที่ดูมีอายุ ถูกเปล่งออกมาส่งไปหาหญิงสาวที่นอนหน้าคว่ำน้ำลายยืดอยู่บนเตียง
"แม่ ทำไมให้หนูรีบตื่นไวจังเลย ตื่นมาทำไมอ่ะ? สังเคราะห์แสงหรอแม่!" เสียงที่งัวเงีย กับตาที่แทบจะเปิดไม่ไหวของเด็กสาวหน้าตาหน้ารักตอบกลับผู้เป็เเม่ไปอย่างช้าๆ
"เจ็ดโมงจ่ะลูก" เเม่ที่เดินมาอยู่ที่ประตูห้องเอ่ย
"ใช่แม่ เจ็ดโมงเวลาไปเรียน" เจนกระชากตัวเองลุกขึ้นมานั่งบนเตียงอย่างช้าๆ
"ถูกต้องจ่ะ" แม่ยิ้ม ก่อนจะโยนถุงเเซนวิชให้เจน เจนก็รับได้อย่างไม่น่าเชื่อ เเม้ตาจะไม่ได้ลืมขึ้นมาเลยเเม้เเต่น้อย
"เเล้ว... ทำไมเเซนวิชล่ะเเม่?" เจนถาม ในขณะที่ปากกำลังงับเเซนวิชอยู่
"ตอนนี้หกโมงห้าสิบ..." เเม่กล่าว
"โอ๊ะ ตายละ" เจนหยุดนิ่ง เเซนวิชในมือหล่น
1 ชม. ต่อมา
ณ ห้องเรียน
"เห้เจน เจน!" หนุ่มผมหยิกที่นั่งโต๊ะตรงกันข้ามเจนาะกิดเจนที่มีท่าทีกึ่งหลับกึ่งตื่น
"หะ? อะไร?" เจนหันไปตอบ
"ที่ปากเธอน่ะ ทำไมมีเศษขนมปังติดอยู่ด้วย?" หนุ่มน้อยชี้ไปที่ปากตัวเองเพื่อบอกเจนว่ามีบางอย่างติดปากเธอ
"อืม ก็ เเซนวิชอร่อย แฮะ" เจนยิ้มเเบบเบาๆ ก่อนจะหันหลับไปมองกระดาน ทว่า!
"เจนนี่! มาสายเเล้วยังมาคุยกันอีก" คุณครูสาวที่อายุราวสามสิบกว่าได้เข้ามาหาเจนก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจนัก
"ที่สายมันมีเหตุผลนะคะครูเชอร์รี่" เจนเเหงนไปมองหน้าครู ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่เนือยๆ
"เหตุผลอะไร?" คุณครูเชอร์เอ่ยถาม
"ก็... หนูกำลังคิดว่าปิดเทอมนี้หนูจะไปเที่ยวไหนดี แต่ว่ามันติดอยู่นิดเดียวก็คือ เพิ่งเปิดเทอม ก็เลยนอนไม่หลับ เเฮะ" เจนตอบด้วยน้ำเสียงที่เนือยๆ อีกเเล้ว นี่ง่วงหรือกำลังกวนบาทากันเนี่ย!!
"โอ้ ว้าว เหตุผลถือว่าใช้ได้เลย เอ๊ ครูว่าครูคิดออกเเล้วว่าจะให้หนูไปเที่ยวที่ไหนดี" ครูยิ้มอย่างมีเลห์
"ที่ไหนคะครู" เจนถาม
"นอกห้องเรียน! ทั้งคู่เลย ไป๊!!!!" ครูเชอร์รี่โมโหไล่เด็กหนุ่มผมหยิก กับ เจนไปยืนกระต่ายขาเดียวอยู่นอกห้อง
"เห้อ เเต่เช้าเลย เจนเอ๊ยยยย!" เด็กหนุ่มบ่น
"จะบ่นอะไรเล่า ก็แกชวยฉันคุยนี่หว่า" เจนตอบ
"จะว่าไป นานเเล้วนะ ที่เราสองคนไม่ได้มายืนโดนทำโทษเเบบนี้" เด็กหนุ่มกล่าว
"นั่นก็สมัยอนุบาลมาเเล้ว ยังจะขุดคุ้ยอีกนะ" เจนตอบ
"มันสะท้อนให้เห็นว่าเราสองคนยังเป็เพื่อนกัน เเบบ เพื่อนเเท้ เเท้สุด" เด็กหนุ่มกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
"มันสะท้อนให้เห็นว่าจะผ่านไปนานเเค่ไหน บทลงโทษของครูหัวโบราญก็ยังคงอยู่ไม่เคยจะตายไป" เจนตอบด้วยสีหน้าเเววตาที่เ็า
"เอาเถอะน่ะ ยังไงซะนี่ก็ปีสุดท้ายเเล้ว เก็บเกี่ยวบรรบากาศนี้ไว้เถอะ" เด็กหนุ่มกล่าว
"นายนี่มันบ้าจริงๆ นะต๋อง แต่ก็ขอบใจ ที่ผ่านมาก็มีเเค่นาย กับนาย กับนาย เเละก็นาย ที่อยู่คอยเป็เพื่อนฉัน ถึงเเม้ว่าฉันไม่ได้ร้องขอเลยซักนิด!" เจนตอบด้วยน้ำเสียงเเละสีหน้าเ็าเช่นเคย
"รู้อะไรมั้ย ความเ็าของเธอนี่แหล่ะ ที่เป็สเนห์" ต๋องหันไปพูดพลางยิ้มให้
"สเหน์ซะจนคนไม่ชอบขี้หน้าครึ่งโรงเรียน" เจนตอบ
"เห้ย บ้าน่า อย่างน้อยก็ยังมีฉันที่ชอบเธอ... หมายชอบที่เธอเป็เธอเเบบนี้" ต๋องกล่าวด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลน
"ฉันไม่ได้เเคร์ ข้างในฉันมันว่างเปล่า มันว่างเปล่ามาเสมอตั้งเเต่ที่... พ่อฉันจากไป" เจนก้มหน้าเอ่ย
"ทำไมดราม่าล่ะเนี่ย?" ต๋องถามด้วยความงุนงง
"ป๊าว ก็เเค่บอกแกไว้ แกจะได้รู้ว่าทำไมฉันเ็าใส่ทุกคน และมันทำให้ฉันเข้มเเข็ง" เจนกล่าว
"โอ๊ ดูสิใคร? เปิดเทอมวันเเรก ทำไมมายืนทำหน้าบึ้งตึงเป็หุ่นขี้ผึ้งจีนเเบบนี้" กลุ่มเด็กสาวสามคนเดินผ่านก็ทำการเเซวเจนนี่ทันที!
"ก็เห็นนี่" เจนตอบกลับ
"โว้วๆๆ มันพูดได้ด้วย ฮ่าๆ" หนึ่งในสามเอ่ยส่งผลให้ทั้งหมดนั้นหัวเราะออกมา
"โอ๊ ดูสิใคร เปิดเทอมวันเเรกก็เเกว่งเท้าหาเซี่ยนละ" เจนเอ่ยตอบ
"หมายความว่ายังไง?" เด็กสาวที่ดูเหมือนเป็หัวหน้าแก๊งเอ่ยถาม
ปั้ก!!
เจนนี่ใช้หัวของเธอ โหม่งไปที่ดั้งของเด็กสาวมอปลายหัวหน้าเเก๊ง
โอ๊ยย เเกทำอะไรของแก! สองคนที่เหลือเข้าพยุงตัวทันที
"ของขวัญวันเปิดเทอมวันแรกน่ะ" เจนยิ้ม
"เกิดอะไรขึ้น!" คุณครูที่วิ่งออกมา ก็พบกับหญิงสาวนั่งเอามือกุมดั้ง ขณะที่เืนั้นค่อยๆ ไหลออกมา
"นังเจน!" คุณครูโมโหมาก!!!
ณ ห้องปกครอง
"ก็เป็ที่แน่นอนเเล้วนะคะว่า โลกเข้าสู่วิกฤตโลกร้อนอย่างรุนแรงอย่างที่นักวิชาการนั้นกังวลกัน..." เสียงนักข่าวกำลังรายงานข่าว มันทำให้เจนนั้นไม่อาจละสายตาจากทีวีที่ตั้งอยู่ในห้องปกครอง
"โลกร้อนขั้นวิกฤตหรอ ฟังดูน่ากลัวชะมัดยาด แบบนี้จะเกิดอะไรขึ้นล่ะ? เดินออกไปช็อปปิ้งเเล้วเป็ลมหรอ ฮ่าๆ" หญิงแก่ผมหงอกที่ท่าทางดูเหมือนจะเป็อาจารย์ใหญ่กล่าว
"หรืออาจแย่กว่านั้น..." เจนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แ่เบา
"ช่างเื่โลกไปก่อน ว่าแต่เจนนี่ เราสองคนเจอกันไวกว่าที่คิดนะ" หญิงสูงอายุกล่าวก่อนจะค่อยๆ ทิ้งก้นลงนั่งกับเก้าอี้
"ใช่ค่ะ ครูใหญ่" เจนกล่าวตอบ
"ประวัติโชกโชน สมัยเธอมอห้า เข้าห้องปกครองสิบสี่ครั้งในสี่เดือน นี่ถ้าแม่เธอไม่ใช่คนที่อัดฉีดเงินบริจาคให้โรงเรียนของเราเรื่อยมา เธอคงโดนไล่ออกไปแล้ว" ครูใหญ่กล่าวในขณะที่มือขยับเเว่นที่หน้าไปด้วย
"หนูรู้ค่ะ จริงๆ ไม่ต้องใช้บารมีแม่หนูก็ได้" เจนกล่าว
"ถ้างั้นตอนนี้เธอก็โดนไล่ออก จะเอาอย่างนั้นหรอ? ... เจนนี่ ประวัติการเรียนของเธอนั้นเข้าขั้นอัจฉริยะ เกรดสี่ทุกวิชามาโดยตลอด แต่คะเเนนความประพฤตินั้นเข้าขั้นปรับปรุงนะ" ครูใหญ่กล่าวก่อนจะยกกาแฟขึ้นมาซด
"ไม่ค่ะ" เจนตอบด้วยสีหน้าท่าทางที่เ็าและเซ็งเเบบสุดๆ
"เื่ที่เธอทำร้ายจีน่านั้น ทางเราจัดการให้เรียบร้อย โชคดีที่ทางนั้นไม่เอาเื่เธอ เพราะงั้น เธอควรจะต้องปรับปรุงนิสัยของเธอ อย่างน้อยๆ ให้ใครต่อใครสบายใจที่อยู่ไกล้ๆ เธอบ้าง" ครูใหญ่กล่าว
"ค่ะ"
เวลาผ่านไปจนถึง่พักกลางวัน
เสียงออดดังขึ้น เป็สัญญาณของที่ดีของนักเรียนทุกคนที่กำลังหิวโหย โรงอาหารเป็ที่สถานที่เเรกที่เหล่านักเรียนผู้เฝ้ารอที่จะกินอาหารกลางวันแสนอร่อยนั้นจะไปกัน เเต่ไม่ใช่กับเจน เจนนั้นนั่งกินเเซนวิชที่เเม่เตรียมไว้ให้อยู่ข้างตึกเรียนวิทยาศาสตร์
"เห้ เจนนี่ ฉันซื้อน้ำมาฝาก" ต๋องนั้นรู้ดีว่าเจนนี่นั้นอยู่ที่ไหน เขาตรงมาที่เจนทันที
"ขอบใจ แล้วแกไม่กินข้าวหรือไง?" เจนถาม
"ไม่ ฉันมีของฉัน พ่อฉันทำกับข้าวมาให้น่ะ" ต๋องหยิบกล่องข้าวน้อยๆ ออกมาจากกระเป๋าผ้าของเขา
"ดีจัง พ่อแกทำอาหารเก่งหรอ?" เจนถาม
"ก็พอตัวแหล่ะ ฮ่าๆ" ต๋องตอบพร้อมเสียงหัวเราะเบาๆ
"อ่อ ดีเเล้วล่ะ"
"เออเจน! ได้ดูข่าวปะ ว่าโลกเราอ่ะ เข้าขั้นวิกฤตเเล้วนะ ฉันนั่งฟังอยู่ตอนที่เธอเข้าไปในห้องปกครอง ฟังดูน่ากลัวชะมัด ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น" ต๋องกล่าวด้วยสีหน้าไม่สู้ดี
"ใช่ มันฟังดูน่ากลัวจริงๆ แหล่ะ" เจนตอบ
"เเล้วงี้น้ำเเข็งขั่วโลกจะละลาย น้ำ... น้ำท่วมโลกหรอ????" ต๋องพูดด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลน
"ไม่ต๋อง นายดูหนังมากไปหรือป่าว? ..." เจนกล่าว
"แล้วมันจะเป็ยังไงล่ะเนี่ย?"
"มันอาจจะเเย่กว่านั้น ฉันว่านะ" เจนพูดด้วยสีหน้าท่าทางที่ไม่โอเคเท่าไหร่ คิ้วของเธอขมวดเเบบสุดๆ เเล้ว
"ทำไมอ่ะ?"
"ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยด้วย ตามหมอมาที!"
ในขณะที่ทั้งสองกำลังสนทนากันอยู่ จู่ๆ ก็มีครูท่านหนึ่งวิ่งหน้าตั้งมาที่ห้องพยาบาลอย่างกับว่ามีเหตุร้ายเกิดขึ้น
"เหมือนว่าจะเป็โรงอาหาร" เจนกล่าว
"หะ! อะไรนะ?"
ต๋องไม่ทันพูดจบ ก็โดนเจนกระชากเเขนวิ่งตรงไปยังจุดเกิดเหตุทันที!
"ดูท่าทุกคนในนั้นแตกตื่นกันใหญ่!" เจนคิดในใจ
ทั้งคู่ไปถึงที่เกิดเหตุ เจนพยายามเบียดฝูงชนเข้ามาดูเหตุการณ์ ก็พบกับเด็กสาวกำลังชักดิ้นอยู่บนพื้น ขาแขนนั้นเริ่มบิดผิดรูปผิดร่าง ในขณะที่นักเรียนคนอื่นกำลังมุงดูเหตุการณือยู่
"เจน นั่นเขาเป็ลมแดดหรอ?" ต๋องกล่าวที่ท่าทีใ
"ไม่... ไม่นะ ทุกคนถอยออกมาจากตรงนี้ก่อน!" เจนะโลั่นโรงอาหาร
"อะไรของแกวะนังเจน!" เด็กชายคนหนึ่งหันมากล่าวกับเจน ดูว่าทุกคนจะไม่ได้ฟังคำที่เจนะโออกไป
"หมอมาจ่ะ" ครูที่เมื่อกี้ได้วิ่งเข้าไปตามหมอมา หมอประจำโรงเรียนก็มาถึงที่เกิดเหตุ
"ไหน ใครเป็อะไร?"
"ไม่ได้นะคะ! อย่าเข้าไปเด็ดขาด!" เจนพยายามบังไม่ให้หมอเข้าไป แต่ทว่าก็มีมือหลายมือกระชากเธอกลับเข้าฝูงชนไป
"แกเป็บ้าอะไรวะ! ไม่ช่วยก็ออกไป!" กลุ่มเด็กนักเรียนที่เดิมทีนั้นเกลียดเจนอยู่แล้ว ได้กระชากตัวเจนให้ออกมาจากตรงนั้นอย่างบ้าคลั่ง
"อย่ามาเเตะต้องตัวฉันนะ!" เจนพยายามสะบัดมือพวกนั้นออกไป
"แกนี่มันขวางโลกจริงๆ นะเจน ขอร้องล่ะ ช่วยทำตัวให้ดูมีประโยช์หน่อย" กลุ่มเด็กชายกล่าวออกมาด้วยท่าทีโมโห
"เอาล่ะ ใจเย็นๆ" หมอเข้าไปดูอาการเด็กสาว ทันทีที่ไปถึงตัว เด็กสาวก็หยุดนิ่งไปชั่วขณะ
หมอนำอุปกรณ์เเพทย์ออกมาจากกระเป๋า แต่ทว่า!
อ๊าก!! เด็กสาวที่ดูเหมือนจะสลบไม่ได้สติ ก็ลุกขึ้นมาทำร้ายหมอ!
"ทำอะไรน่ะ จิว!" ครูที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็ใ ซึ่งไม่ต่างกับเด็กนักเรียนที่นั่น ที่ต่างพากันใ
เด็กสาวได้ทำร้ายหมอประจำโรงเรียนอย่างบ้าคลั่ง แต่กลับไม่มีใครนั้นกล้าที่จะเข้าไปช่วยเลย
"ปล่อยนะเว้ย!" เจนเห็นท่าไม่ดี เธอกระชากตัวจนหลุดออกมาจากกลุ่มนักเรียนชายเ่าั้ และวิ่งไปคว้าเก้าอี้เหล็กพับที่วางอยู่ตรงเสา ก่อนที่เธอจะเตรียมใช้มันเพื่อหยุดเหตุการณ์นี้ แต่ทว่า
"อย่านะ เจน ไม่เอา!" คุณครูเชอร์รี่ได้คว้าเก้าอี้ไว้ได้ แต่ทว่า
จึ้ก!!
สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้ทุกคนนั้นอึ้งไปตามๆ กัน เด็กสาวที่ไร้สติกัดไปที่คอหมอก่อนจะกระชากจนเืสาดไปทั่วบริเวณ
"ปล่อยนะ!" เจนใช้ไหล่กระเเทกครูเชอร์รี่จนกระเด็นล้มลงไป ก่อนที่เธอจะใช้เก้าอี้เหล็กนั้น ฟาดไปที่เด็กสาวที่กำลังกระชากร่างของหมอ!
เปี้ยง!!
เด็กสาวล้มลงไปด้วยเเรงกระแทก ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นมาอีกครั้ง เจนไม่รอช้า ฟาดซ้ำเป็ครั้งที่สองจนร่างนั้นล้มลง เจนไม่รอช้ารีบใช้เก้าอี้อันเดิม กระหน่ำฟาดใส่ท่ามกลางสายตาคนทั้งโรงเรียน!
ปั้กกกก!
ปั้กกกกกก!
ปั้กกกกกกกกก....!
"เจน เธอทำอะไรลงไป!" ต๋องช็อคกับสิ่งที่เกิดขึ้น! ซึ่งเจนเองก็ไม่ต่าง เธอมองไปที่เืที่เปื้อนเก้าอี้ ก่อนจะโยนมันทิ้งไป ท่าทีของเจนเองก็ช็อคจนเเทบทำอะไรไม่ถูก
"นังนั่นมันคือฆาตกร!" กลุ่มนักเรียนเริ่มส่งเสียง
"ช่วยด้วย!" หมอที่ได้รับาเ็สาหัสค่อยๆ คลานเข้าไปหาเจน เจนนั้นทอดสายตาไปที่ผู้คนมากมายที่กำลังหวาดกลัว
"ช่วยหมอก่อน!" คุณครูเชอร์รี่กล่าว นักเรียนบางคนที่กล้าๆ กลัวๆ ก็เริ่มจะให้ความร่วมมือ
"เจนไม่เป็ไรนะ!" ต๋องรีบเข้ามาหาเจน
"ต๋อง ไม่จริงใช่มั้ย? สิ่งที่ฉันกลัวมันเริ่มขึ้นแล้วสินะ" เจนกล่าว
448
