การต่อสู้ของแซนและซิลเวอร์กำลังเป็ไปอย่างดุเดือด แต่การต่อสู้มันก็ต้องจบลงเพราะ แลนเดอร์ ผู้นำตระกูลคนปัจจุบันได้เข้ามาหยุดการต่อสู้ของทั้งสองคน
“ทำเกินไปแล้วนะเซน”แลนเดอร์ พูด
“คนของพ่อเป็ฝ่ายเริ่มก่อน”เซนพูด
“แต่เ้าเป็ถึงผู้นำธงสีฟ้า เ้าไม่ควรใช้โทสะมากกว่าปัญญา”
ดาบทองคำมาปรากฏบนมือของแลนเดอร์ เขาใช้พลังของดาบทำให้น้ำแข็งทั่วทั้งสวนหายไป
“ข้าคืนส่วนนี้ให้เ้า แลกกับการที่เ้ารับบททดสอบเป็ผู้นำตระกูล”
“ข้าจะไม่ขึ้นเป็ผู้นำตระกูล”
“เ้าไม่มีสิทธิ์ให้ปฏิเสธ”
แลนเดอร์พูดจบก็ได้ปรากฏเงาที่ดูเหมือนผ้าคลุมของยมทูต อยู่รอบตัวของเซน พวกเขาคือเงาแห่งซีก้าพวกเขาใช้โซ่พันธนาการตัวของเซนเอาไว้ ทุกอย่างเกิดขึ้นไวมากโซ่ที่พันธนาการเซน ส่องแสงสว่างเจิดจ้าและทำให้เซนหายไป
“เขาจะกลับมาในฐานะผู้นำตระกูล”แลนเดอร์พูด
สูงขึ้นไปบนหุบเขาคนเถื่อน เผ่าอูมังก้ากับเผ่ามากีล่า กำลังทำาชิงดินแดน เผ่าอูมังก้าใส่เสื้อผ้าที่ทำจากขนสัตว์ปกคลุมทั่วทั้งตัว ทั้งเผ่าใช้หอกเป็อาวุธ ส่วนเผ่ามากีล่าสวมใส่แค่กางเกงที่ทำจากขนสัตว์ ใช้หอกและขวานเป็อาวุธและมีขนาดตัวที่ใหญ่กว่ามาก
ท่ามกลางสมรภูมิรบอันดุเดือดของพวกคนเถื่อน ก็ได้มีวัตถุสีดำร่วงลงมาจากฟ้าสู่พื้นดิน วัตถุดังกล่าวคือเซนที่ถูกพวกเงาแห่งซีก้าส่งข้ามมิติ แต่พวกคนเถื่อนก็ไม่ได้สนใจเขาและทำการสู้รบกันต่อไป ปล่อยให้เซนนอนหมดสติต่อไป จนถึง่เวลาฟ้ามืด พวกเผ่ามากีล่าจับเซนกลับมาที่เผ่า และมัดเขาไว้กับต้นไม้อย่างแ่า
นี่ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย มันเกิดอะไรขึ้น ฉันจำได้ล่าสุดฉันถูกพวกเงาใช้โซ่พันธนาการ แล้วทำไมฉันถึงถูกมัดอยู่กับต้นไม้
แต่ดูเหมือนที่นี่จะไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียว มีคนใส่ชุดขนสัตว์ถูกมัดอยู่กับต้นไม้ต้นอื่นประมาณ10 คนเห็นจะได้ พวกมันดูเหมือนกับคนเถื่อน พวกเงาคงจะส่งฉันมาที่อดีตหรือไม่ก็อีกโลก เื่นั้นคงต้องคิดทีหลัง
ฉันเปลี่ยนเกราะสีดำเป็เกราะคมมีด เกราะสีเทาของฉันมีคมมีดที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่านับ100 หากใครเข้ามาโจมตีหรือจับตัวฉัน มันก็จะถูกคมมีดที่มองไม่เห็นทิ่มแทงทั่วร่างกาย เฉกเช่นเชือกที่มัดตัวฉันไว้
เมื่อพวกคนเถื่อนเห็นฉันหลุดออกมาจากเชือก ก็พากันร้องขอความช่วยเหลือ ถึงแม้จะคนละภาษาแต่ฉันก็พอเดาได้ว่าคนเ่าั้้าอะไร ฉันเปลี่ยนกลับมาใส่ชุดเกราะสีดำและแก้มัดให้กับพวกคนเถื่อน คนสุดท้ายที่ฉันแก้มัดให้ เขาดูแก่กว่าใครเพื่อน เขาทำท่าทางขอบคุณและพูดไม่หยุด ฉันอยากรู้ว่าเขา้าจะสื่อสารอะไร ฉันเรียกมีดผู้ส่งสารมาที่มือขวา มีดเล่มนี้มีขนาดเท่ากับฝ่ามือทำจากแร่เหล็กหายาก ใบมีดมีลักษณะเหมือนกับใบมีดทั่วไป ฉันใช้มีดจี้ไปที่คอของชายคนนั้น ท่าทางของเขาใมาก ฉันเลยพูดกับเขาว่า”ไม่ต้องกลัว ฉันไม่ได้จะฆ่านาย”
“นายจะไม่ฆ่าฉันจริงๆใช่ไหม”ชายแก่พูดด้วยน้ำเสียงตื่นกลัว
ฉันจับมือของเขาไปถือมีดด้วยตัวเอง ท่าทีตื่นกลัวของเขาดูสงบลง
“บอกฉันทีได้ไหมว่าที่นี่คือที่ไหน และเกิดอะไรขึ้นกับที่นี่”ฉันถาม
“ที่นี่คือหุบเขาคนเถื่อน พวกเราเผ่าอูมังก้า ทำาชิงดินแดนกับเผ่ามากีล่ามาอย่างช้านาน และตอนนี้พวกเราแพ้ เผ่าอูมังก้าเหลือเพียงแค่พวกเรา11คน ที่พวกมันเหลือชีวิตพวกเราไว้ ก็เพื่อจะใช้ในพิธีบูชายัญในอีก3วัน”
ฉันหันไปมองเผ่าอูมังก้าคน อื่นๆกำลังท่าเรียกขวัญกำลังใจ
“พวกนั้นกำลังทำอะไร”
“พวกเขากำลังเตรียมสู้ศึกครั้งสุดท้าย”
“สู้! ทำไมถึงไม่พากันหนีไป จะสู้อีกทำไม”
“เพราะาาของพวกเรายังมีชีวิต ฉันได้ยินมาจากพวกยาม าาพวกมันจะยังไม่ตัดหัวาาของพวกจนกว่าถึงตอนเช้า พวกมันเชื่อว่าถ้าทำอย่างนี้แล้วเทพพระอาทิตย์จะให้พรพวกมันเป็ะ ”
“งั้นก็ขอให้พวกเ้าโชคดี”
“เ้าก็เช่นกัน”
ฉันมีเื่สำคัญต้องรีบทำให้เสร็จ ถ้าช่วยพวกเขาสู้คงต้องใช่เวลานานไม่น้อย ฉันเดินออกมาจากพวกเขา ก่อนเปลี่ยนมาใส่เกราะฟีนิกซ์และบินขึ้นฟ้า ภาพที่ฉันเห็นจากมุมสูงคือเผ่าอูมังก้ากำลังเลี้ยงฉลองชัยชนะจากา จากเขตป่ายาวถึงหน้าถ้ำ มองด้วยตาเปล่าพวกมันมีจำนวนหมื่นต้นๆ ไม่ต้องมีพลังมองเห็นอนาคตก็รู้ได้ในทันทีว่าคนพวกนั้นไม่รอดแน่
1K
