เทพยุทธ์โลกนิยาย

ตอนที่ 43

เปรี้ยง!!!

หอกกระบี่ปะทะกันก่อให้เกิดลมกรรโชกแรง พัดฝุ่นผงเศษใบไม้ปลิวว่อน ต้นไม้ต้นเล็กๆล้วนหักโค่น

พริบตาที่ปะทะ ทั้งไป๋กุนหลางและเฟิ่งกุยล้วนได้รับแรงสะท้อน ต่างกระเด็นกลับไปทางเดิมคนละห้าเมตร 

สภาพเหตุการณ์เหมือนพลังของทั้งสองจะก้ำกึ่งกัน มีเพียงตัวไป๋กุนหลางเองเท่านั้นที่รู้ว่ามันไม่ใช่! 

ในขณะที่หอกตาข่ายฟ้าของเฟิ่งกุยยังสามารถออกกระบวนท่าที่สองด้วยอานุภาพเท่าเดิม แต่ประกายกระบี่อันเจิดจ้าของไป๋กุนหลางในตอนนี้เป็นเพียงแค่เปลือกนอกที่สวยงาม ภายในไร้ซึ่งพลังทำลายล้างใดๆคงอยู่

และเฟิ่งกุยไม่มีทางยอมให้ไป๋กุนหลางก้าวเดินสะสมพลังใหม่แน่!

'จะปะทะก็ไม่ดี จะหนีก็ไม่ได้…เอาวะ!ตายเป็นตาย' ไป๋กุนหลางตัดสินใจ ในระหว่างที่กระเด็นกลับ

"จะใช้วิธีนั้นหรือขอรับ โอกาสตายมีสูงมากนะขอรับ" เจ้าระบบกล่าวเตือน

"ข้าไม่มีทางเลือก ถึงยังไงก็ต้องตาย มีแต่ทำแบบนี้ถึงจะมีโอกาส ลากเจ้าเฟิ่งกุยให้ตกตายร่วมกันได้" ไป๋กุนหลางกล่าว 

เจ้าระบบสัมผัสได้ถึงความหนักแน่นของไป๋กุนหลาง ก็ไม่คัดค้านอีกต่อไป 

"ใช้วิธีนี้ดีกว่านายท่าน ถ้าท่านโชคดีอาจจะเสียแค่แขนขวาเท่านั้น" กล่าวจบ เจ้าระบบรีบส่งข้อมูลเข้าสมองไป๋กุนหลาง

"ขอบใจมาก" ไป๋กุนหลางกล่าว

เท้าสัมผัสพื้นไป๋กุนหลางไม่รีรอทะยานเข้าใส่เฟิ่งกุยทันที ด้านเฟิ่งกุยก็ทำแบบเดียวกัน

"จังหวะนี้แหละ! ใช้มันเลยขอรับนายท่าน!!" เจ้าระบบร้องบอกไป๋กุนหลาง ในระยะยี่สิบเซนติเมตร ก่อนปลายหอกกระบี่จะปะทะกัน

ได้รับสัญญาณไป๋กุนหลางก็โคจรพลังวัตรตามรูปแบบที่เจ้าระบบให้มา เหตุการณ์ต่อจากนี้เกิดไล่เลี่ยกันในเวลาไม่ถึงสามวินาที เริ่มแรกไป๋กุนหลางรู้สึกเหมือน ถูกกรอกน้ำร้อนจัดๆ ใส่แขนขวาโดยเริ่มจากหัวไหล่ไล่ไปถึงปลายนิ้ว แขนเสื้อขวาทั้งข้างฉีกขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ต่อจากนั้นผิวหนังและกล้ามเนื้อก็แตกร้าวประหนึ่งแผ่นดินอันแห้งแล้งขาดน้ำ เลือดไหลออกมาตามรอยแตกชโลมแขนขวาทั้งข้างจนเป็นสีแดงสด...ไป๋กุนหลางต้องขบกรามจนฟันแทบแหลกเพื่อไม่ให้ตัวเองกรีดร้องออกมา

รอยแตกร้าวยังลามใส่กระบี่มังกรขนด ตัวกระบี่ส่งเสียง เปร๊ยปร๊ะ! ออกมา...ปรากฏลางแตกหักผุพัง ทว่าร่างมังกรจำแลงกลับสว่างจ้าดุจดวงอาทิตย์จนไม่สามารถมองด้วยตาเปล่าได้!

เฟิ่งกุยคือยอดผู้ใช้กฎที่คลุกคลีอยู่ในแวดวงผู้ฝึกตนมาหลายสิบปี เคยเจอยอดคนที่ตนเองไม่อาจเทียบเคียงได้มาหลายครั้ง ทำให้เมื่อเห็นพลังนี้ของไป๋กุนหลาง เฟิ่งกุยก็รู้ทันทีว่าตัวเองกำลังจะเผชิญกับอะไร 

สิ่งที่แย่ที่สุดของเฟิ่งกุยในตอนนี้คือ ต่อให้รู้แล้วว่าตนจะเจอกับอะไร แต่เขาอยู่ใกล้เกินไปไม่อาจจะถอนเท้าหลบหนีได้ทันแล้ว!!

"เป็นไปไม่ได้!! เจ้าเพิ่งจะเข้าถึงระดับปรมาจารย์ เหตุใด? จึงสามารถใช้พลังของกึ่งเทพยุทธ์ได้!!!" เฟิ่งกุยหวีดร้องออกมา ในดวงตาของเขามีเพียงความหวาดกลัว

"เพราะข้าคืออัจฉริยะ!!" ไป๋กุนหลางกล่าว…'ในที่สุดก็มีโอกาสพูดข่มมันบ้างสักที'

กล่าวจบไป๋กุนหลางก็กระแทกฝ่ามือที่ชโลมไปด้วยเลือดเข้ากับ ปลายด้ามกระบี่มังกรขนดที่ตอนนี้ กลายเป็นดวงแสงสีทองขนาดหนึ่งเมตร แล้วอาศัยแรงสะท้อน ทะยายร่างกลับไปข้างหลัง 

ย้าก!!!

เฟิ่งกุยตะโกนลั่น! รวบรวมพลังทุกอยาดหยดในร่างกายมารวมไว้ ณ ปลายหอก ในใจหวังให้เกิดปาฏิหาริย์ 

เปรี้ยง!!!

อ๊ะ!...ม่ายยยย!!!

พลังที่รวบรวมมาไม่อาจเปลี่ยนชะตาของเฟิ่งกุย และไม่มีปาฏิหาริย์ใดๆเกิดขึ้น หอกตาข่ายฟ้าพอสัมผัสกับดวงแสงสีทองกลับละลายหายไป ประหนึ่งขนมสายไหมสัมผัสน้ำ แถมพลังที่แทงสวนไป ได้ทำให้ดวงแสงเกิดระเบิด!

ตูม!!!

แสงสีทองครอบคลุมร่างของเฟิ่งกุย จนไม่อาจมองเห็น 

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว! จนสัตว์อสูรทุกตัวที่อยู่ในรัศมีหนึ่งกิโลเมตร สะดุ้งตกใจหาที่หลบกันจ้าละหวั่น ไป๋กุนหลางก็โดนแรงระเบิดกระแทกจนไม่รู้ว่า ตัวเองตีลังกาอยู่บนฟ้ากี่ตลบและกลิ้งบนพื้นอีกกี่รอบ

"นายท่านตั้งสติไว้! เร็วเข้า!รีบโคจรพลังวัตรกดข่ม 'พลังธรรมชาติ' ในตัวของท่าน อย่าปล่อยให้มันวิ่งพล่านไปทั่ว!!" เจ้าระบบรีบกล่าวเรียกสตินายของตน เพราะถ้าไป๋กุนหลางสลบไปโดยไม่จัดการ 'พลังธรรมชาติ' ให้ดี พอตื่นขึ้นมาไป๋กุนหลางได้กลายเป็นคนพิการแน่!

"อืม...อ่ะ!..อ๊าก!!!" ตอนแรกไป๋กุนหลางขานรับอย่างคนเมา แต่พอตั้งสติได้เต็มร้อย ความเจ็บปวดก็ปะทุตามขึ้นมาเป็นพัน ไป๋กุนหลางดิ้นทุรนทุรายอยู่ที่พื้น บ่อน้ำตาแตกทะลักไหลออกมาเป็นสาย ความเจ็บปวดครั้งนี้มันยากจะอธิบายเป็นคำพูด

"พยายามหน่อยขอรับนายท่าน!...รีบผนึกพลังวัตรไปที่ไหล่ข้างขวาของท่านเร็วเข้า! ถ้าช้ากว่านี้มันจะสายเกินการ!!!" เจ้าระบบกล่าวด้วยความร้อนรน

ได้ยินคำเตือนของเจ้าระบบ ไป๋กุนหลางตัดสินใจยกแขนข้างซ้ายขึ้นมากัดเต็มแรง! เพื่อใช้ความเจ็บปวดข่มความเจ็บปวด บังคับตัวเองนั่งขัดสมาธิอย่างยากลำบาก แล้วรีบส่งพลังวัตรไปผนึกไว้ที่ไหล่ข้างขวา 

เพื่อป้องกันไม่ให้พลังธรรมชาติที่ประดุจม้าป่าโผนทะยาน ลุกล้ำเข้ามาในส่วนของลำตัว ที่มีอวัยวะภายในอยู่

____________________________

ขอขอบคุณนะครับที่ติดตามอ่าน