เมื่อตกลงกับหลงเป่าเรียบร้อยแล้ว หลิงหลิงจึงไปหาลูกแฝดเพื่อบอกหลงหลงและหลงอี้เตรียมตัวเก็บข้าวของส่วนตัวที่จำเป็ หลิงหลิงจะเอารถม้าไป 1 คัน ไว้บรรทุกสัมภาระจำเป็ส่วนตัวเท่านั้น หลิงหลิงเองขนของใส่ในมิติไปแล้วมากมายแทบไม่ขาดเหลืออะไรเหมือนย้ายบ้าน 1 หลังเลยทีเดียว ส่วนด้านหลังรถม้าสามารถวางหีบไม้ซ้อนๆ กันได้หลายอันและไว้นอนพักผ่อนระหว่างทาง อาหารแห้งเองก็สมควรเตรียมไว้ หลิงหลิงตกลงกันว่าจะสลับกันขับรถม้ากับเด็กๆ หลงหลงและหลงอี้สามารถควบคุมรถม้าและขี่ม้าเป็แล้วจึงถือเป็เื่สนุกของพวกเขา ถือเป็การท่องเที่ยวและพาลูกๆ ปลีกวิเวกไปจากข่าวพวกนี้ แต่หลงเป่าเองยังต้องอยู่รับรู้ด้วยตนเอง นางจึงบอกเื่ท่านพ่อของเขามีข่าวจะอภิเษกกับเ้าหญิงต่างแคว้นไว้เพื่อให้เขารับมือกับข่าวนั้น ตัวหลงเป่าใกับเื่นี้มากแต่นางรู้ว่าเขาห่วงนางจึงไม่แสดงอาการมากนัก เขาเข้าใจนางแล้วว่าเหตุใดนางจึงอยากออกเดินทาง แต่กับเด็กแฝดนางยังไม่อยากให้รู้ พวกเขายังเด็กเกินไป
หลิงหลิงใช้เวลาเตรียมการ 1 สัปดาห์ นางให้หลงเป่าบอกองคักษ์เงาแค่ว่านางจะขนของออกไปไหว้พระทำบุญใกล้ๆ กับลูกแฝดของนาง ไม่ต้องติดตามนางเพราะนางมีวรยุทธเก่งกาจนัก ซึ่งพวกเขารู้อยู่แล้วเื่วรยุทธของนางจึงไม่ห่วงอันใด เพราะมีวัดอยู่ใกล้ๆ ในเมืองและไม่น่าเป็อันตรายต่อให้มีอันตรายพวกเขาก็ใช้วิชาตัวเบาไปช่วยได้ไม่ยาก
เมื่อถึงวันที่ต้องออกเดินทาง หลิงหลิงตื่นแต่เช้าตรู่เตรียมตัวพลางมองไปรอบๆ เรือนของตน มองไปยังเตียงที่เคยนอนร่วมกับสามี น้ำตาก็พาลไหลออกมาไม่หยุด นางไม่คิดว่าตนจะตัดสินใจรวดเร็วเช่นนี้ หลังจากอดทนมาร่วม 2 ปีกว่า ทำไมไม่อดทนต่อไปกันนะ แต่นางทบทวนดีแล้ว ชีวิตนี้นางยังอยากทำอะไรอีกเยอะโดยที่ไม่ต้องกังวลผู้ใดเหมือนตอนนางอยู่โลกเก่า แต่ลูกๆ ของนางเป็ข้อยกเว้น พวกเขาทำให้นางมีความสุขและสบายใจ แต่หลงเฟยทำให้นางไม่มีความสุขและไม่สบายใจเลย นางขอตัดเขาออกไปดีกว่า แล้วไปตามทางของนาง
หลงหลงและหลงอี้เดินเข้ามาในห้องของหลิงหลิงเงียบๆ เพื่อมาตามมารดา จึงเห็นท่านแม่ร้องไห้ตัวสั่น พวกเขาไม่กล้าเดินเข้าไปใกล้ปล่อยให้ท่านแม่ได้ระบายความอัดอั้นในใจที่ต้องจากบ้านที่เคยอยู่ร่วมกับบิดาตน ที่ผ่านมาพวกเขาไม่เคยเห็นท่านแม่ร้องไห้เช่นนี้เลย พวกเขาคิดแค่เพียงท่านแม่คงคิดถึงท่านพ่อมากแต่ไม่อยากเฝ้ารที่บ้านจึงออกไปท่องเที่ยวเท่านั้น พวกเขาไม่คิดว่าท่านแม่จะอยากแยกทางกับท่านพ่อตนเลย
เมื่อทุกอย่างพร้อมสรรพแล้ว หลิงหลิงก็ขับรถม้าออกนอกประตูเมืองไปกับเด็กแฝด 2 คนอย่างเรียบง่าย ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาไปไหน เพียงคิดว่าเดินทางไปทำธุระใกล้ๆ จึงไม่มีใครใส่ใจ เหล่าองครักษ์เงาก็คิดว่าไปไหว้พระเท่านั้น
จนพลบค่ำก็ไม่มีใครเห็น 3 แม่ลูกกลับมา องครักษ์เงาจึงไปสอบถามหลงเป่าว่าหลิงหลิงจะกลับมาตอนไหน หลงเป่านัดแนะกับหลิงหลิงไว้แล้วว่าจะบอกคนเ่าั้ว่าไปทำบุญจำศีล 7 วัน 7 คืนที่วัด เพื่อให้นางมีเวลาเดินทางออกไปนอกเมืองได้ไกลมากแล้ว เมื่อเหล่าองครักษ์ได้รับคำตอบแล้วจึงแยกย้ายกันไป
เมื่อออกนอกเมืองมาไกลจนเข้าเขตป่าร่มรื่น หลิงหลิงให้หลงหลงและหลงอี้สลับกันขับรถม้าเล่นทั้งสองจึงออกมานั่งขับรถม้าคู่กันด้านหน้า ส่วนนางเข้าไปนั่งเล่นในห้องโดยสารของรถม้าพลางมองลอดหน้าต่างดูวิวทิวทัศน์ที่สบายตาสดชื่นไปเรื่อยๆ จนสังเกตเห็นลำธารใกล้ๆ จึงชวนกันแวะพักผ่อนดื่มน้ำทานอาหารง่ายๆ หลิงหลิงเห็นมีลำธารจึงชวนลูกๆ ไปช่วยกันจับปลามาย่างเป็อาหารเที่ยงกินกันจนอิ่มหนำสำราญและสนุกด้วย หลิงหลิงมีความสุขมากกับชีวิตเรียบง่ายเช่นนี้ ไม่ต้องห่วงพะวงสามีอีกต่อไป มีเพียงลูกของนางเท่านั้นที่คือความสุข
หลิงหลิงและลูกๆ เดินทางไปเรื่อยๆ จนใกล้พลบค่ำ จึงเริ่มมองหาที่พักแรมที่น่าจะปลอดภัยและจอดรถม้าใกล้ๆ ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งห่างจากถนนหลักเข้าไปเล็กน้อยประมาณ 500 เมตร ซึ่งอยู่ด้านข้างทางสัญจร นางนำฟูกนอนม้วนได้ในหีบที่ทำไว้พอดีไซส์รถม้าและหมอนเล็ก 3 ใบในหีบท้ายรถม้ามาปูที่นอนบนพื้นรถม้าสำหรับนางและลูกๆ ของนาง แม้พวกเขาจะอายุ 8 ขวบแล้วแต่ก็พอนอนได้เพราะนางนำรถม้าคันใหญ่มา ใช้ม้าถึง 4 ตัวจึงจะเพียงพอกับข้าวของและน้ำหนักของรถม้า นางจุดไฟไว้ข้างๆ รถม้าเพื่อไล่ยุงให้ม้าและผูกม้าไว้กับต้นไม้ใกล้ๆเพื่อไม่ให้เตลิดใไปไหน ด้วยเพราะยังล่ามม้าไว้กับรถม้าอยู่กลัวจะอยู่ดีๆ พาวิ่งไปไหนไม่รู้ตัวตอนหลับ
เมื่อคืนนี้เป็คืนแรกที่เด็กๆ และนางนอนนอกเรือนครั้งแรก เหมือนการตั้งแคมป์ปิ้งและนอนในรถบ้านเลย เช้ามาก็เจอต้นไม้ใหญ่เสียงนกร้อง เสียงกิ่งไม้ปลิวไหวเอน หลิงหลิงเขี่ยไฟที่มอดเป็เถ้าถ่านไปในตอนเช้าและจุดขึ้นมาใหม่เพื่อต้มน้ำชาทำอาหารง่ายๆ ให้ลูกทาน
หลิงปลุกลูกๆ ล้างหน้าล้างตาทานอาหารเช้าเสร็จก็ออกเดินทางต่อ นางหาข้อมูลไว้แล้วว่าหมู่บ้านไหนมีโรคระบาดหรือเจ็บป่วย นางจะเข้าไปช่วยเหลือพวกเขา ช่วยรักษาให้หายทำให้พวกเขามีกำลังใจในการดำเนินชีวิตต่อไป บางคนญาติมิตรล้วนตายจากเพราะโรคระบาดแทบหมดทั้งครอบครัว นางเห็นใจและเข้าใจเขาเ่าั้เพราะนางเองก็เสียพ่อแม่ไปั้แ่ยังเด็ก
หลิงหลิงนำแผนที่มากางและมองดูยังทิศทางที่พระอาทิตย์ขึ้นเพื่อมองหาเส้นทางรถม้าที่สามารถวิ่งได้ การเดินทางเริ่มต้นขึ้นอีกวัน หลิงตั้งใจจะไปเมืองหยางโจวเพื่อรักษาคน มีทั้งผู้าเ็จากการรบกันและมีผู้เจ็บป่วยจากโรคติดต่อในเมืองใกล้เคียง หลิงหลิงไม่เคยออกไปไหนไกลจากเมืองที่นางอยู่จึงอาศัยถามทางมาตลอดทาง
วันนี้เข้าเขตเมืองที่อยู่ถัดจากเมืองที่ของนาง นางและลูกๆ เดินทางทั้งวันโดยไม่หยุดพัก กลางวันทานอาหารแห้งบนรถม้า สลับกันขับรถม้าเฉพาะเวลาทานอาหารเพียงเท่านั้น หลิงหลิงเดินทางอย่างไม่รีบร้อนจนแสงอาทิตย์เริ่มหายไปก็เข้าเขตเมืองพอดี นางพาลูกๆ พักที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งในเมืองและฝากรถม้ากับสัมภาระให้โรงเตี๊ยมช่วยดูแล หลิงหลิงสั่งอาหารมาเต็มโต๊ะทานกับลูกๆ ในห้องพักของตน นางจองห้องพัก 2 ห้อง ห้องของนางเป็ห้องใหญ่พิเศษ หลงหลงพักกับนางส่วนหลงอี้นอนคนเดียวห้องเล็กถัดจากนางเพราะเป็ชาย เวลาทานอาหารก็มาทานที่ห้องนาง วันนี้เดินทางบนรถม้ายาวนานกว่าเมื่อวานนางจึงอยากพาลูกๆ นอนบนเตียงสบายๆ ยืดแข้งยืดขาสักวัน พรุ่งนี้ค่อยออกเดินทางต่อ
11K
