อลินตา... หมอผีข้ามภพ

ขณะขับรถ เป๋าก็อธิบายในสิ่งที่หมิงยังสงสัย “แกนี่นะเป็นลูกน้องคุณอลินตามานานพอๆ กับฉัน แค่นี้ยังดูไม่ออกหรือไง?คุณอลินเคยยอมใครที่ไหน ต่อให้เป็นบุรุษเพศที่มีเกียรติ มียศเป็นใหญ่เป็นโตในประเทศ มีบารมีมากเวอร์ รวยจนจะล้นฟ้า คุณอลินยังไม่เห็นจะสนใจหางตานี่คือไม่แลเลยจ้า และไม่ให้ใครเข้าใกล้ตัว หนำซ้ำใครรุกคืบมากนางก็ส่งผีโหงพรายสองตนไปขี่คอ ไปห้อยหัวอยู่ที่บ้านจนกระเจิงกันไปไม่เป็นท่าแล้วนี่อะไร แค่เจ้าภูแสนพูดไม่กี่ประโยค นางถึงกับยอมนั่งรถไปด้วยนายว่าง่ายจนน่าแปลกใจไหมล่ะ?” หมิงถึงบางอ้อขึ้นมาทันทีชายหนุ่มพยักหน้าหงึกหงักอย่างเห็นด้วย

“เออจริงของแกไอ้เป๋า คุณอลินยังเคยบอกพวกเราเสมอๆ เป็นวลีติดปากเลยก็ว่าได้..”ทั้งสองมองหน้ากัน ก่อนจะพูดออกมาเกือบพร้อมกัน

“อะะไรที่ได้มาง่ายๆมันน่าสงสัยทั้งนั้นแหละ..”

รถสองคันแล่นตามกันไปกลางหุบเขาสลับป่าใหญ่เป็นระยะ โดยที่ทุกคนไม่รู้เลยว่า อลินตาได้เก็บดินตรงด้านหลังหอพักและเด็ดใบไม้สามใบตรงชุดม้านั่งที่เด็กนึกศึกษากลุ่มนั้นเจอผีเจ้านางนั่งเสลี่ยงติดกระเป๋ามาด้วยสำหรับอลินตาเธอเก็บรายละเอียดงานที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเธอโดยไม่ปล่อยผ่านเสมอเจ้าภูแสนเห็นอลินตานั่งเงียบๆ ก็เปิดการเจรจาทันที

“สำหรับงานนี้ฉันจะมัดจำสิบล้านงานเสร็จเมื่อไหร่ก็จะได้รับในส่วนที่เหลือและถ้าไปถึงนั่นเธออยากจะสืบอะไรก็ตามสบาย ฉันอนุญาต” อลินตานิ่งไปเขารู้หรือไรนะ ว่าเราคิดจะไปที่นั่นเพราะอะไร หญิงสาวเริ่มเก็บความสงสัยเกี่ยวกับเจ้าภูแสนไว้ในไฟล์ส่วนตัวที่หัวสมองแต่กระนั้นเธอก็พยักหน้ารับเป็นการตกลง

“ตามนั้นค่ะ”อลินตาตอบสั้นๆ เพราะไม่คิดว่าเขาจะจริงจัง ไม่เสียดายเงินเลยหรือไง แต่ก็ช่างสิในเมื่อยินดีจ่ายก็ยินดีรับอยู่แล้วอลินตานั่งคิดอะไรคนเดียวเงียบๆ แต่คนที่ไม่เงียบนี่สิก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะสงสัยอะไรได้ตลอดทาง

“จะไปวัดทำไม?”อลินตาตอบนิ่งๆ

“ไปหามานพมีเรื่องจะขอร้องให้เขาช่วยสักนิด” เจ้าภูแสนขมวดคิ้วทันทีมานพ ชื่อนี้ต้องเป็นผู้ชายแน่ๆ เมื่อคิดว่าต้องเป็นผู้ชายแน่ๆใจก็ร้อนขึ้นมาราวกับโดนไฟจี้แต่ยังเก็บอาการมิดชิด

“ชื่อพระเหรอสีกาไปหาพระยามนี้ไม่งามเท่าไหร่นะ เรื่องที่จะไปขอร้องน่ะ ฉันอาจจะช่วยเธอได้ ไหนลองบอกมาว่าเรื่องอะไร?”อลินตากลอกตามองบน

“เวลานี้ใครจะไปหาพระกันล่ะมานพน่ะเพื่อนฉัน” อลินตาคงไม่รู้สินะ ว่าคำตอบนี้ทำเอาเจ้าภูแสนโล่งใจไม่ใช่น้อย หญิงสาวหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างแปลกคน คิดได้ยังไงว่าจะไปหาพระในเวลาค่ำมืดแบบนี้

“เจ้าน่ะไม่ต้องยุ่งเลยเรื่องนี้ให้มานพจัดการน่ะดีแล้ว ฉันไม่รบกวนเจ้าหรอกค่ะ” เจ้าภูแสนได้ยินก็ไม่ค่อยพอใจมานพ ชื่อก็บอกอยู่แล้วว่าเป็นผู้ชาย เขาไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่ที่อลินตาจะมีผู้ชายมากมายเข้ามาเกี่ยวพันในชีวิตและสิ่งที่เจ้าภูแสนยังไม่รู้นั่นก็คือมีหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่เกี่ยวข้องกับชีวิตอลินตาอีกเป็นกระบุงโกยและยังไม่รู้อีกด้วยว่าเจ้าอินทรบ้านพี่เมืองน้องกับคุ้มเชียงภูแสนก็แอบมีใจให้อลินตาเช่นกัน!

แต่เมื่อเจ้าภูแสนหันไปเห็นอลินตาจ้องตาใสมาที่ตนก็ทำเป็นเงียบแล้วหันกลับไปขับรถดังเดิมไม่เคยมีผู้หญิงคนใดสามารถสะกดให้เขาต้องเงียบปากได้ถึงเพียงนี้

รถทั้งสองคันเลี้ยวเข้ามาจอดภายในบริเวณวัดป่าวิเวกธรรมทุกคนลงจากรถพลางกวาดสายตามองรอบบริเวณวัดก็ถึงกับแปลกใจโดยเฉพาะอลินตาที่แปลกใจมาก จากวัดที่เคยสะอาดสะอ้าน พระเณรอุ่นหนาฝาคั่งมาในวันนี้ดูรกร้าง เงียบเชียบ และอึมครึมอยางชัดเจนแม้แต่เจ้าภูแสนยังอดแปลกใจไม่ได้

“วัดร้างเหรอ..?”อลินตาไม่ค่อยแน่ใจกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า แต่ก็หันกลับไปตอบคนถามอย่างมั่นใจ

“วัดนี้น่ะถูกแล้วไม่ได้มาแค่ไม่กี่ปี ทำไมเปลี่ยนไปมากขนาดนี้..” หญิงสาวแทบไม่เชื่อสายตาสภาพตรงหน้าราวกับวัดร้างในตำนานทางด้านเจ้าภูแสนรีบเดินจ้ำๆ ไปยืนอยู่ข้างๆ อลินตา แม้ดูเหมือนจะยืนเคียงกันธรรมดาๆแต่กระแสแห่งการปกป้องกลับมีอยู่อย่างท่วมท้นโดยที่อลินตาไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อยฝ่ายเป๋ากับหมิงรีบเดินรี่เข้ามาหาเจ้านายตัวเองอย่างรวดเร็ว เป๋าเอ่ยถามเสียงเบา

“คุณอลินเข้าผิดทางหรือเปล่าคะ? ทางนี้อาจจะเป็นป่าช้าวัดก็ได้นะคะ?” อลินตาได้ยินคำถามก็หันมายิ้มหวานให้เป๋า

“อยากเข้าทางนั้นไหมล่ะเดี๋ยวฉันจะช่วย..” เป๋าได้ยินก็รูดซิปปากรวดเร็ว หมิงที่ยืนอยู่ข้างเป๋าพูดขึ้นบ้าง

“ทำไมบรรยากาศมันแปลกๆ”อลินตาสายตาสอดส่าย เหมือนกับว่ากำลังหาอะไร หรือหาใครบางคนอยู่ พลันนั้น

“อลิน..” เสียงทุ้ม นุ่ม ของใครบางคนดังขึ้นแทรกความเงียบแววเสียงที่เรียกนั้นดูเหมือนจะดีใจ และตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัดอลินตาแม้จะยังหาตัวคนเรียกไม่เจอแต่ก็หันหลังกลับไปตามต้นเสียก่อนจะอุทานเพราะจำเสียงได้

“มานพ..” ไม่นานเกินรอ ร่างของชายหนุ่มสูงโปร่ง ผิวขาว ตามแบบฉบับชายชาวเหนือก็พรวดออกมาจากทางด้านหลังศาลาขนาดใหญ่ที่ตอนนี้ถูกปกคลุมไปด้วยต้นไม้หลากหลายชนิดจนแทบมองศาลาการเปรียญไม่เห็น

“โห... ให้ตายดิไม่เจอแค่ไม่กี่ปี สวยขึ้นขนาดนี้เลยเหรอ..” อลินตาได้ยินก็ยิ้มปลื้มสะบัดซ้ายขวา อย่างมีจริต นึกอยากจะขายว่านงามเสน่ห์ให้กับเพื่อนเหลือเกินแต่ติดตรงที่มานพเป็นผู้ชายใช้ไปก็เท่านั้นเลยได้แต่ยิ้มแก้มป่องเป็นคางคกพองลม เป๋าแอบเบ้ปาก แหม..มีคนชมไม่ได้เชียวนะคะคุณแม่ หมิงเองก็ส่ายหน้าเอือมๆ มีแต่เจ้าภูแสนเท่านั้นที่หน้าง้ำคอย่น ไม่สบอารมณ์ ดูสนิทกันจริงนะ

อลินตาเคลิ้มแป่บเดียวก็ดึงสติกลับมาดังเดิมรีบแนะนำทุกคนให้รู้จักกันและกัน จากนั้นอลินตาก็หันไปมองบรรยากาศรอบๆพลางส่งสายตาไปมานพพื่อนเก่าที่สนิทกันมากพอสมควร พร้อมกับเอ่ยถาม

“เกิดอะไรขึ้นทำไมสภาพเป็นแบบนี้ พระ เณร เด็กวัด แม่ชี ไปไหนกันหมด?” มานพได้ยินที่อลินตาถามสีหน้าของเขาหมองลงชัดเจนมานพ คือเพื่อนชายคนเดียวที่อลินตายอมสนิทใจด้วย ทั้งสองคบกันมาตั้งแต่เรียนอนุบาลก่อนจะจากกันไปเพราะพ่อกับแม่ของอลินตาย้ายไปอยู่กรุงเทพฯ กะทันหันแต่ทั้งสองก็ยังคงติดต่อกันเรื่อยมา แม้กระทั่งอลินตามาเยี่ยมบ้านเกิดที่เชียงรายก็จะมาหามานพที่วัดแห่งนี้บ่อยๆ

ที่อลินตายอมรับมานพได้สนิทใจก็เพราะความซื่อสัตย์ แสนดี และเป็นคนมีจิตใจมั่นคง ฝักใฝ่ในศีลในธรรมซึ่งมานพเสมอต้นเสมอปลายตั้งแต่ตอนอยู่อนุบาลนั่นแล้วและจากวันนั้นทั้งสองก็คบหาพูดคุยกันมาโดยตลอด มานพเป็นเด็กวัดมาแต่ไหนแต่ไรเพราะกำพร้าพ่อแม่ มีก็แต่ตา หรือว่าหลวงตาอ่อนที่คอยเลี้ยงดูส่งเสียให้มานพเรียนจนจบ มหาวิทยาลัยระดับปริญญาตรีแต่กระนั้นมานพก็ไม่ได้ไปหางานทำที่ไหน เขาเป็นสัปเหร่อควบตำแหน่งมัคนายกวัดไปด้วยและบั้นปลายมานพก็คิดว่าจะบวชตามรอยผู้เป็นตาของตน ด้วยความที่อยากจะบวช มาจนวันนี้มานพก็ไม่มีแฟนหรือพันธะใดๆ ติดตัวเลย

“ตามฉันมาก่อน แล้วจะเล่าให้ฟัง..” มานพเอ่ยเสียงเบา อลินตางงแต่ก็ไม่ได้ถามสิ่งใดต่อ เตรียมจะเดินตามมานพไปทว่านึกขึ้นได้ก็ชะงักเท้าก่อนจะหันไปทางเจ้าภูแสนที่เตรียมก้าวเดินตามมาด้วยเช่นกัน

“เจ้าจะกลับไม่ก่อนก็ได้นะคะธุระฉันคงยาว..” เจ้าภูแสนมองอลินตาแววตาขุ่นเล็กน้อยเป๋ากับหมิงถอยฉากไปยืนหลังเจ้านายสาวของตัวเองทันที เจ้าภูแสนเปิดฉากไม่สบอารมณ์

“ฟังภาษาคนไม่เข้าใจรึไง?เมื่อสักครู่ก่อนจะมาที่นี่ฉันพูดว่าอะไร?” อลินตากรอกตาขึ้นด้านบนเล็กน้อยคล้ายกำลังคิดแล้วก็ต้อง ออ... เธอดันลืมเอง ว่าวันนี้จนถึงพรุ่งนี้เจ้าบอกว่าว่างไม่ต้องทำอะไรเมื่อไล่ไม่ไป ดึงดันจะตามไปด้วย ก็แล้วแต่เลยจ้าพ่อคุณ...