แสงไฟคริสตัลแชนเดอเลียร์สาดส่องกระจายไปทั่วห้องโถงใหญ่ของโรงแรมริเวอร์ไซด์ แกรนด์ บอลรูมที่
ประดับประดาไปด้วยดอกไม้ออร์คิดสีม่วงหายาก ราวกับยกป่าดิบชื้นจากเชียงใหม่มาวางไว้กลางกรุงเทพฯ
เสียงเครื่องเงินกระทบจานกระเบื้องดังลั่นเป็ระยะ ท่ามกลางกลุ่มนักธุรกิจหญิงชายในชุดสูทผ้าไหมมีระดับ
สุดหรูหราที่กำลังซุบซิบกันระงมเกี่ยวกับ "ที่ดินผืนทอง" แห่งย่านใจกลางเมืองที่กำลังจะถูกประมูลในค่ำคืนนี้
"เริ่มต้นที่ 500 ล้านบาท!"
เสียงก้องของนายหน้าประมูลมือหนึ่งของเมืองดังตัดผ่านความเงียบอย่างกะทันหัน หลังจอ LED ขนาดั์
ด้านหลังเขาปรากฏภาพแผนที่ทำเลทองสีแดงสด พร้อมตัวเลขเรืองแสงที่ะโขึ้นตามจังหวะการยกป้าย
ของผู้เข้าร่วมประมูล
'พิมพ์ใจ' สาวสวยวัย 28 ปีในชุดสูททรงชายกระบอกสีดำผ้าฝ้ายผสมไหมพรม ยืนพิงผนังด้านหลังสุดของห้อง
โดยเลือกสังเกตการณ์ผ่านแว่นตาไร้กรอบที่สะท้อนแสงสีฟ้าจากจอภาพ เธอกำมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด
ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงตัวเลขใหม่ถูกประกาศขึ้น
ภาพเหตุการณ์ในวันนั้น…วันที่พ่อของเธอต้องเซ็นยื่นฟ้องล้มละลายพร้อมน้ำตา...ก็ผุดผ่านขึ้นมาในความทรงจำ
ของเธออย่างเด่นชัด
"700 ล้าน!"
เสียงผู้หญิงทุ้มลึกที่ฟังดูคุ้นหูทำให้พิมพ์สะดุ้ง เธอเหลือบตามองไปยังเวทีด้านหน้าที่ซึ่ง 'รัญชน์' สาวสวมชุด
เดรสคัทเอวสูงสีแดงเืนกผ่าข้างโชว์ขาที่ยาวเรียว กำลังนั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้อย่างสะดุ้งสะดิ้ง นิ้วมือประดับ
ไปด้วยแหวนเพชรเม็ดโตสะท้อนแสงวิบวับ เธอตวัดผมบอบเบย์สีเอสเปรสโซที่ร่วงเป็ลอนลงไหล่อย่าง
สง่างาม
"ผู้เสนอราคาคือคุณรัญชน์ จากกลุ่มศรีรัญชน์! ได้รับการยืนยันครับ!"
พิมพ์กัดริมฝีปากล่างจนแทบเป็รอย กลิ่นน้ำหอมแบล็กโอปิอัมที่รัญชอบใช้ราวกับแทรกซึมผ่านเข้ามาใน
โพรงจมูกของเธอแม้ว่าจะอยู่ห่างกันเป็สิบเมตร เธอรีบคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมา พิมพ์ข้อความหาทีม
กฎหมายของบริษัทด้วยความเร็วแสง: เพิ่มวงเงินกู้ฉุกเฉินอีก 20% เดี๋ยวนี้
"900 ล้าน! จากบริษัทเทคแลนด์!"
เสียงฮือฮาดังลั่นห้องเพราะยอดประมูลเริ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ พิมพ์รีบชำเลืองดูนาฬิกาโรเล็กซ์สีทองที่ข้อมือ
19:45 น. อีก 15 นาทีการประมูลจะสิ้นสุดลง เธอหายใจเข้าลึกๆ ก่อนยกป้ายสีดำที่มีโลโก้บริษัท
PIM Tech สีเงินแวววาว
"1,200 ล้าน! จาก PIM Tech!"
ความเงียบงันแผ่ปกคลุมห้องประมูลเป็วงกว้าง กล้องทุกตัวหันมาที่สาวสวยที่ยืนอยู่ตรงหลังห้องเป็จุดเดียว
พิมพ์ยังคงยืนแบบเชิ่ดๆ เข้าสู้ ส่วนรัญชน์ค่อยๆ หมุนเก้าอี้มาหาเธอ และสบตาเธอผ่านแว่นกันแดด
มิวมิว ลินส์ สีน้ำตาลช็อกโกแลตที่แม้แต่ในห้องมืดก็ยังไม่ยอมถอดออก
"1,250 ล้าน!"
รัญพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยขณะตวัดปากกาเซฟไฟร์สีทองไปที่ใบป้าย
พิมพ์รู้สึกเหงื่อซึมตามร่องหลัง ชุดชั้นในสปันเด็กซ์รัดรูปเริ่มทำให้หายใจลำบาก แต่ภาพใบหน้าพ่อที่กำลัง
ยิ้มเศร้าในวันสุดท้ายก่อนโรงงานถูกยึดทำให้เธอกระชับป้ายที่ถือแน่นขึ้น
"1,500 ล้าน!"
คราวนี้มีเสียงโหวตฮือตามมาจากผู้ร่วมงานหลายคน รัญผลักแว่นตาไว้ผมอย่างช้าๆ ริมฝีปากที่ฉาบเคลือบ
ด้วยสีกุหลาบกำลังบานเบี้ยวเป็รอยยิ้มเยาะ
"เล่นใหญ่จริงๆ นะคุณพิมพ์"
เสียงเธอทิ่มแทงผ่านระบบเสียงส่วนตัวที่เชื่อมกับไมโครโฟนหลัก
"แต่คุณลืมไปรึเปล่าว่า... เงินก้อนนี้เท่ากับ 70% ของมูลค่าบริษัทคุณ?"
พิมพ์รู้สึกโกรธจนแก้มแดง แต่ยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉย เธอก้าวออกจากเงามืดมาใต้แสงสปอตไลท์
ที่สาดส่องกลางห้อง
"การลงทุนที่ถูกต้องไม่จำเป็ต้องคำนวณเป็เปอร์เซ็นต์"
เสียงของเธอดังชัดเจนราวกับมีดโกน "เพราะฉันรู้ดีว่าควรลงทุนที่ 'คน'... ไม่ใช่ที่ดินเปล่า"
จังหวะนั้นเอง ที่โทรศัพท์ของรัญบนโต๊ะสั่นะเืด้วยข้อความจากเลขาส่วนตัว: พบการโอนหุ้นด่วน
จากบัญชีลับของ PIM Tech 20% เข้าธนาคารที่สิงคโปร์
รัญกัดริมฝีปากจนเป็รอยช้ำ ก่อนยื่นปากกาเซฟไฟร์ชี้ตรงมาที่พิมพ์อย่างไม่ปรานี
"1,600 ล้าน!"
"1,600 ล้านครั้งที่หนึ่ง... 1,600 ล้านครั้งที่สอง..."
พิมพ์หลับตาลงชั่วครู่ ภาพเด็กหญิงวัย 12 กำลังถูกเพื่อนๆ ล้ออย่างหนักจนน้ำตานองหน้าเพราะใส่ชุด
นักเรียนมัธยมปลายที่ต่อชายผ้าจากเสื้อเก่าๆ ของแม่เธอผุดขึ้นในเห็นในความคิด
"2,000 ล้าน!"
เสียงกรีดร้องของหญิงชราในห้องดังขึ้นก่อนจะเงียบกริบ พิมพ์เดินตรงไปยังเวที ทิ้งรัญที่นั่งแข็งเป็หิน
ไว้เื้ั
"และผู้ชนะคือ PIM Tech ด้วยราคา 2,000 ล้านบาท!"
เสียงปรบมือดังกึกก้องแต่ไร้ซึ่งความยินดีกับราคาที่ปั่นกันอย่างโหดร้ายซึ่งดูไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด
พิมพ์รับป้ายผู้ชนะจากนายหน้าด้วยมือที่สั่นเทา เธอหันไปสบสายตาเยือกแข็งของรัญที่กำลังจ้องเธอ
ราวกับมีดพิฆาต
"นี่ไม่ใช่เกมเด็กๆ นะคุณพิมพ์"
รัญลุกขึ้นยืน โค้งตัวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นแบล็กโอปิอัมหอมกรุ่น
"คุณเพิ่งจุดไฟในป่าที่เต็มไปด้วยเชื้อเพลิง..."
"และคุณก็ไม่ใช่คนดับเพลิงคนแรกที่คิดจะขู่ฉัน"
พิมพ์ตอบกลับโดยไม่กะพริบตา มือขวาบีบป้ายไม้มะเกลือแน่นจนลายนิ้วมือแทบทิ่มเข้าไปในเนื้อไม้
รัญหัวเราะคิกคักขณะตวัดนิ้วชี้แตะจีบผ้าคอเสื้อของพิมพ์
"เดี๋ยวเราก็จะได้รู้... ว่าไฟของใครร้อนแรงกว่ากัน"
เมื่อเธอเดินจากไปด้วยส้นสูงสีดำที่ดังกระทบพื้นหินอ่อนเป็จังหวะดุดัน พิมพ์จึงรู้ตัวว่าได้เผลอกลืนน้ำลาย
เฮือกใหญ่ลงคอไปสามครั้งโดยไม่รู้ตัว...
2K
