“ฉันไปบ้านนายได้ไหมอะ”
“เฮ้ย! ไม่ได้” ชายหนุ่มรีบปฏิเสธเสียงดัง
“อ้าว ทำไม กลัวแม่ตีก้นหรือไง”
“ฉันอยู่คนเดียว”
“ก็แล้วไง กลัวอะไรล่ะ”
“ไม่กลัวฉันทำมิดีมิร้ายเอาเหรอ” ชายหนุ่มย้อนถามเป็เชิงขู่
“จะทำก็ทำแล้วมะ ตรงนี้ที่ทางเยอะแยะ”
เขาชะงักไปอีก คงไม่เคยเจอผู้หญิงหน้าด้านขอตามไปที่บ้านแน่ๆ คิดแล้วหญิงสาวก็นึกละอายใจขึ้นมาที่ทำตัวก๋ากั่น ขอไปบ้านผู้ชายทั้งที่ยังไม่ทันได้เห็นหน้าด้วยซ้ำ
เออแฮะ...เกิดถอดหมวกออกมาแล้วหน้าเหมือนจิ้งจกอย่างไอ้พี่แจ๊ดจะทำยังไงล่ะทีนี้ คนเราหุ่นแซ่บ เครื่องแน่นแบบนี้ ก็ไม่ได้การันตีว่าจะหล่อเหมือน หวังอี้ป๋อ พระเอกหนุ่มยอดนักบิดเสียหน่อย
ไม่น่า...คงไม่ซวยอย่างนั้นหรอก
“น่า...ขออยู่ด้วยแป๊บเดียว รอให้สว่างก่อน กลับบ้านตอนนี้แม่แพ่นกระบาลแยกแน่” เบญจกัลยาณีโกหก เพราะความจริงแล้วเธอควรกลับก่อนฟ้าสาง ไม่อย่างนั้นมารดาจะต้องรู้แน่ว่าเธอออกท่องราตรี
“แล้วไปบ้านผู้ชาย แม่ไม่ว่าหรือไง”
“แม่ไม่รู้จะว่าได้ไง” หญิงสาวทำลอยหน้าลอยตา
“ไม่อะ” เขาโบกมือจริงจัง “ถ้าไม่กลับบ้านก็อยู่นี่ก็แล้วกัน ฉันไม่พาเธอไปคอนโดฉันแน่”
“อ้า...อยู่คอนโดซะด้วย ชั้นไหนอะ”
“ชั้นสิบเก้า ถามทำไม”
“อยากเห็นวิวสวยๆ” เบญจกัลยาณีทำตาบ้องแบ๊ว “ขอไปชมวิวหน่อยน้า”
“ไม่!” เขายืนยันหนักแน่นแล้วทำท่าว่าจะทิ้งเธอจริงๆ
เบญจกัลยาณีเห็นอย่างนั้นก็รีบะโกลับขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายรถเขาอย่างรวดเร็ว แถมใช้มือปลาหมึกกอดรัดเอวของเขาไว้แน่นหนึบทีเดียว
“นายจะทิ้งฉันไว้คนเดียวจริงๆ เหรอ ฉันเป็ผู้หญิงนะ”
“เฮ้ย! กอดแน่นไปแล้ว หายใจไม่ออก” ชายหนุ่มโวย
“นายยอมให้ฉันไปคอนโดนายก่อนสิ ไม่งั้นไม่ปล่อยด้วย” หญิงสาวบอกอย่างดื้อดึง
“บอกว่าไม่ก็ไม่สิ” เขาย้อนด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
“เล่นตัวจริงนะ” เบญจกัลยาณีงึมงำ กระชับวงแขนแน่นขึ้นอีก “ไม่รู้ล่ะ ฉันไม่ลง นายจะพาไปไหนก็ไป”
ชายหนุ่มนิ่งอึ้ง ก่อนจะถอนใจออกมาเฮือกใหญ่ “ตามใจก็แล้วกัน”
แล้วคาวาซากิ เคเอสอาร์ก็แล่นต่อไปด้วยความเร็วประหนึ่งว่าอาจทำให้ร่างอันบอบบางของเธอปลิวตกรถไป แต่หารู้ไม่ว่าความเร็วกับเธอเป็ของคู่กัน เวลานั้นจึงเป็เวลาที่เบญจกัลยาณีได้ดื่มด่ำกับสายลมและเสียงท่อไอเสียอันไพเราะอีกครั้ง แถมพ่วงด้วยการได้กอดร่างกายอันอบอุ่นที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามที่ไม่เหมือนมัดก้างของั ทำให้รู้สึกฟินไปถึงไหนต่อไหน
2K
