ผู้ร่วงหล่น

แจ๊คได้ฟังชื่อของวิธีลับจึงรู้สึกว่าชื่อดูยิ่งใหญ่มาก ในตอนนี้การตอบสนองของเขายังไม่ถึงชั้นสายฟ้าตัวแจ๊ครู้ดียิ่งกว่าใคร ๆ

มีสิ่งหนึ่งที่แจ๊ครับรู้ได้อย่างหนึ่งคือ การตอบสนองของเขาไม่เป็น 2 รองใครเพราะว่าตอนที่ริเทาพีจ้องมองแจ๊ค

แจ๊ครับรู้ได้ถึงความน่ารังเกียจที่เธอส่งมาทางแจ๊คเล็กน้อย แจ๊คคิดว่าหู่เสวียคงเห็นเหมือนกันจึงไม่ได้พูดอะไรไป

ไม่ใช่แค่ความน่ารังเกียจเท่านั้น ริเทารียังกำหมัดแค่พริบตาเดียวก่อนจะปล่อยลง แจ๊คเห็นสายลมระเบิดเล็กน้อยจากฝ่ามือของเธอทำให้เขาดีใจมาก

แจ๊คลองเร่งสัมผัสทั่วทั่วร่างกายก่อนจะพบว่าเวลาเดินช้าลง 1:3 วินาที เท่ากับว่า 3 วินาทีในความคิดของแจ๊คเท่ากับด้านนอก 1 วินาที

ในเมื่อมันมีข้อดีก็ต้องมีข้อเสียเหมือนกับที่บอก ร่างกายของเขาไม่สามารถขยับตามการตอบสนองได้

แจ๊คเร่งสัมผัสทั่วทั้งร่างกายก่อนจะขยับแขนปรากฏว่ามันขยับไม่ได้ราวกับมีเส้นใยสัมผัสอะไรไม่รู้นับไม่ถ้วนพันรอบตัวเขาอย่างแน่นหนา

มีอยู่ครั้งหนึ่งคือตอนที่ออกจากเตียงน้ำแข็งนิรันดร์และแจ๊คได้เร่งสัมผัสทั่วทั้งร่างกายก่อนจะไปมองหู่เสวีย แจ๊คไม่สนใจเส้นใยอะไรไม่รู้จึงฝืนร่างกายขยับ

ปรากฏว่าเขาไม่สามารถขยับได้ซ้ำร้ายอวัยวะภายในได้รับบาดเจ็บจากอะไรไม่รู้ ตอนที่หู่เสวียจ้องมองมาแจ๊ค ทำให้แจ๊คได้รู้ว่าหู่เสวียก็รู้ว่าเขากำลังทำอะไรหลังจากฟื้นตัว

เธอจึงได้บอกว่าร่างกายของเขาไม่สามารถปรับตัวได้ทันหรือยังไม่แข็งแกร่งพอจะขยับด้วยความเร็วแบบนั้น

ระหว่างที่แจ๊คกับหู่เสวียกำลังพูดกับ ริเทาพีส่งสายตามามองทางแจ๊คกับหู่เสวีย

มีเรื่องหนึ่งที่ริเทาพีแปลกใจคือ แจ๊คพูดแบบไม่เคารพผู้ยิ่งใหญ่แม้แต่นิดเดียว และผู้ยิ่งใหญ่ไม่ได้โกรธเคืองอะไรกับคำพูดของแจ๊ค

ทำให้เธอสับสนระหว่างความสัมพันธ์ของคนทั้ง 2 คน

หลังจากที่พูดคุยกับหู่เสวียได้แจ๊คหันมาหาริเทาพี ริเทาพีเห็นแจ๊คหันมาจองจึงมีสายตาที่เย็นชา จ้องมองแจ๊คอย่างหยิ่งทะนง

แจ๊คหัวเราะกับท่าทางของริเทาพี เพราะยังไงเธอก็เป็นคนช่วยเขาเอาไว้แม้แจ๊คจะฆ่าคนเป็นผักปลาทว่าเขาไม่ลืมบุญคุณ

“เธอเป็นใคร”

ริเทาพีส่งเสียงอย่างเย็นชาว่า

“ที่ฉันช่วยนายเพราะฉันติดหนี้ผู้ยิ่งใหญ่เท่านั้น อย่างสำคัญตัวผิด”

แจ๊คส่งสายตาไปหาหู่เสวียเพื่อถามว่าจริงไหม หู่เสวียพยักหน้าตอบกลับมา

สายตาของแจ๊คจากที่กำลังสำนึกบุญคุณได้เปลี่ยนไปอย่างไม่แยแส ทำให้ริเทาพีรู้สึกตกใจกับการเปลี่ยนแปลงนี้

แจ๊คพูดกับริเทาพีอย่างเย็นชาราวกับไม่เห็นคุณค่าของเธอแม้แต่น้อย

“ทำไมเธอยังอยู่ที่นี่อีก ใช้บุญคุณสำเร็จแล้วทำไมไม่ออกเดินทางไป”

ริเทาพีรู้สึกโมโหจึงกำหมัดทั้ง 2 ข้างจนแน่น แจ๊คเห็นท่าทางของริเทาพีจึงไม่ค่อยสนใจเธอมากเท่าไร ริเทาพีเห็นดังนั้นจึงปล่อยมือที่กำหมัดลงเพราะเธอรู้ว่าถ้าผู้ชายคนนี้ถึงได้มีท่าทางหยิ่งยโสมากนัก ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น

คนแรกที่จะตายคือเธอ แม้ว่าจะดูเหมือนผู้ยิ่งใหญ่จะใจบุญ แต่เรื่องบางเรื่องมันไม่สามารถทำกันได้ต่อหน้าผู้ยิ่งใหญ่

หู่เสวียไม่สนใจว่าทั้ง 2 คนจะเป็นยังไง เธอได้แนะนำริเทารี

“เธอชื่อริเทาพี คนนี้เป็นเผ่าโลหิตคนแรกของดวงดาวนี้”

จากที่ไม่ได้สนใจริเทาพีเท่าไร ทว่าหลังได้ยินคำพูดของหู่เสวีย แจ๊คได้กลับมาจองริเทาพีอีกรอบหนึ่ง

“เธอช่วยเล่าประวัติตอนเกิดให้หน่อย”

ริเทาพีตอบกลับแจ๊คด้วยความโมโห

“ทำไมฉันต้องเล่าให้นาย-----!!”

ตอนที่ริเทาพีตะโกนเธอรับรู้ถึงสายตาอันเยือกเย็นจนหนาวไปถึงกระดูกสันหลัง ริเทาพีหันไปช้า ๆ และพบกับหู่เสวียที่กำลังจ้องมองเธออยู่

ริเทาพีจึงล้มหัวลงและยอมเล่าแต่โดยดี เธอรู้ถ้าไม่ได้เล่าเรื่องราวในอดีตของเธอจะไม่มีทางได้เล่าอีก ทำไมฉันถึงได้เจอเจ้าคนแบบนี้ด้วย รู้อย่างนี้เธอคงเดินทางออกไปหลังจากช่วยแจ๊คลดสายฟ้าของสวรรค์ 1 ชั้นฟ้า มานึกเสียใจคงไม่ทัน

“ที่แรกที่ฉันลืมตาตื่นขึ้นนั้นคือในกองกระดูกอันมหาศาล ศพบางศพยังมีสภาพใกล้ตาย ฉันได้ยินเสียงลมหายใจอันเบาบางของคนเหล่านั้น คนที่ใกล้จะตายนั้นร่างกายผอมแห้งราวกับกิ่งไม้แห้งเหี่ยวที่กำลังจะดับสูญ บริเวณล้อมรอบฉันนั้นคือกำแพงหินขนาดใหญ่ ฉันรู้ในตอนหลังว่าฉันอยู่ที่ไหนมันคือเหมืองทองแห่งแรกในดวงดาวเคอเซอร์”

แจ๊คแปลกใจกับการเกิดของเผ่าโลหิต ไม่ใช่ว่าทุกคนในเผ่าโลหิตจะเกิดมาจากซากศพทั้งหมดหรือไง ในสนามรบหลังรบเสร็จจะไม่มีคนเก็บศพบางหรือไง

ริเทาพีเล่าต่อ

“ตอนนั้นฉันไร้เดียงสามาก หิวก็กินซากศพ ง่วงจึงนอนในกองศพ อยากมีอะไรทำก็หยิบกระดูกขึ้นมาเล่น วันเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ ในช่วงเวลานั้น ทุก ๆ 3 วันจะมีคนโยนศพหรือคนใกล้ตายมาในหลุมของฉัน หลุมที่ฉันอยู่ตอนแรกมันลึกมาก ๆ ฉันมองไม่เห็นด้านบนนั้นว่ามีอะไรบาง ทำให้ฉันอยู่กับความมืดมาโดยตลอด”

แจ๊คถามริเทาพีทันที

“เธออยู่ในความมืดตั้งแต่เด็กแต่รังเกียจความมืดหรือ แปลกมาก”

ริเทาพีมองแจ๊คก่อนจะหัวเราะและไม่ได้ตอบคำถามของแจ๊ค

“จนมาอยู่วันหนึ่ง ฉันไม่รู้ว่าวันเวลาผ่านไปเท่านั้น จนอายุได้15 ปี วันเกิดอายุ 15 ปีของฉันไม่เคยลืมเพราะมันคือวันแห่งการเปลี่ยนแปลงโชคชะตากรรมของฉัน”

ริเทาพีพูดถึงตอนนี้เธอได้หลับตาลงราวกับนึกย้อนอดีตกลับไป แจ๊คกับหู่เสวียไม่ได้รบกวนเธอ

“ในช่วงเวลานั้นอยู่ ๆ ได้มีความรู้จำนวนมากเข้าสู่ตัวสมองของฉัน ฉันปวดหัวเป็นอย่างมากร้องโหยหวนออกมา ทว่าไม่มีใครได้ยินเสียงของฉัน อาจจะได้ยินแต่ไม่เคยมีใครสนใจ ฉันสลบไป 10 วัน 10 คืนหลังจากตื่นขึ้นทำให้ฉันรู้ได้สิ่งที่ฉันได้มาคือมรดกของเผ่าโลหิตมาร”

แจ๊คได้ยินคำว่ามรดกจึงตะโกนขึ้น

“อะไรนะมรดก”

หู่เสวียรู้สึกอยากจะเย็บปากแจ๊คมาก ทำไมเวลาคนเล่าเรื่องอะไรชอบพูดแทรก

“เผ่าโลหิตจะมีวิธีการถ่ายทอดมรดกจากเลือด ทุกคนในเผ่าโลหิตจะได้รับมรดกตอนอายุ 15 ทุกคนเฉพาะดวงดาวเคอเซอร์เท่านั้น”

ริเทาพีเห็นผู้ยิ่งใหญ่อธิบายอะไรทั้งหมดจึงเล่าต่อ

“ฉันจึงได้รับความรู้จากการฝึกฝน วิชาลับ เผ่าโลหิต การเคลื่อนไหว วิชาพื้นฐาน การหลอมยา ที่ซ่อนมรดกต่าง ๆ มากมาย ตอนแรกฉันสับสนแต่เวลาต่อมาฉันจึงฝึกฝนเส้นทางโลหิต จนขึ้นไปอยู่ในระดับ 3 หรือของนายเรียกว่าปีศาจเริ่มต้น”

แจ๊คพยักหน้าให้กับริเทาพี บัดคงจะได้รับความรู้จากมรดกเหมือนกัน

“ฉันจึงตัดสินใจปีนขึ้นไปด้านบน ออกจากขุมนรกแห่งนี้ มันเป็นสิ่งแรกที่ฉันคิดคือทำไมฉันถึงอยู่กินกับซากศพที่น่ารังเกียจมานับสิบปี ฉันอยากจะอ้วกออกมาทั้งหมดที่กินเข้าไป”

แจ๊คมองริเทาพีอย่างเหยียดหยาม อยู่กินกับซากศพเองทำไมถึงรังเกียจ ริเทาพีและหู่เสวียรับรู้สายตาของแจ๊ค ทว่าพวกเธอไม่ได้ให้ความสนใจ

“การปีนหลุมนั้นฉันใช้เวลา 7 วัน ตอนแรกฉันท้อมาและเริ่มคิดที่จะกลับไปอยู่ในนั้น แต่ฉันต้องกัดฟันสู้ฉันอยากจะออกเดินทาง รับรู้สิ่งแปลกใหม่และหาชีวิตนิรันดร์ หลังจากเห็นแสงสว่างแรกในชีวิตฉันดีใจมาก จึงรีบปีนขึ้นไปแต่ต่อมาเป็นสิ่งที่ทำให้ฉันเกลียดความชั่วร้ายมาก ๆ”

ริเทาพีพูดถึงความชั่วร้ายและมองมาทางแจ๊ค แจ๊คหัวเราะเล็กน้อย

“เล่าต่อ ๆ”

ริเทาพีล้มหน้าลงและเริ่มเล่าต่อไป

“สิ่งที่ฉันเห็นคือ ผู้คนจำนวนมากกำลังเดินลากโซ่ที่มือและเท้า ร้องโหยหวนทรมาน มีชายกำยำร่างสูงกำลังถือแส้ ฟาดใช้ผู้คนจำนวนมากที่มีโซ่ที่มือและเท้า และพวกมันกำลังหัวเราะอย่างสนุกสนาน ฉันยอมรับว่าฉันเห็นครั้งแรกหวาดกลัวมาก ๆ จึงหลบหนีไปด้านหลัง ทางด้านหลังของฉันคือการเข้าและออกรถขนศพที่มันมาโยนลงหลุมตรงฉันเกิด”

แจ๊คคิดว่ายุคสมัยนั้นคงจะแย่มาก ๆ

“หลังจากหลบหนีเข้าไป ทำให้ฉันเจอกับความอบอุ่นครั้งแรก ฉันได้เจอกับผู้เฒ่าคนหนึ่งที่กำลังขุดแร่ทองและพบเห็นฉันทันที ตอนแรกฉันกลัวมากแต่ผู้เฒ่าคนนั้นพบฉันและยิ้มให้กับฉันก่อนจะพูดคุยกัน จึงทำให้ฉันซึ่งใจในตัวผู้เฒ่าคนนี้มาก ผู้เฒ่าคนนี้มีร่างกายอ่อนแอ ผอมจนเห็นกระดูก แต่ถึงผู้เฒ่าจะหิวโหยยังไง เขายังแบ่งอาหารของเขาที่ได้รับมาให้กับฉันเสมอ การอยู่กับเขาทำให้ฉันมีความสุขมาก ๆ”

แจ๊คเห็นน้ำตาของริเทาพี ริเทาพีร้องไห้ออกมาเมื่อนึกถึงผู้เฒ่าคนนั้น

ทั้งแจ๊คและหู่เสวียรอให้ริเทาพีร้องไห้ให้เสร็จก่อนจะเล่าต่อ ริเทาพีเช็ดน้ำตาของเธอก่อนจะพูดขึ้น

“ฉันขอโทษที่แสดงอาการอ่อนแอแบบนี้ มาเล่ากันต่อ หลังอยู่ในเหมืองทองระยะหนึ่งผู้เฒ่าเริ่มจะแนะนำคนอื่นให้ฉันรู้จัก บางคนยังเด็กมากนัก บางคนเป็นผู้ใหญ่ และคนแก่อย่างผู้เฒ่าเยอะมาก ๆ ในเหมืองแห่งนี้ บางวันจะมีผู้คุ้มเดินเข้ามาตรวจสอบและเก็บแร่ทองภายในเหมืองผู้เฒ่าจะให้ฉันซ่อนตัวอยู่ในก้อนหินเล็กที่ผู้เฒ่าขุดเอาไว้”

แจ๊คได้ถามออกไป

“เหมืองทองในยุคนั้นขุดเอาแล้วหรือไง เอาไปทำอะไร”

หลังแจ๊คพูดจบรู้สึกเยือกเย็นราวกับอยู่ท่ามกลางพายุหิมะอันบ้าคลั่ง แจ๊ครู้ได้ทันทีว่าหู่เสวียแน่ ๆ จึงไม่ได้หันไปมองและที่หน้าผากมีเหงื่อไหลออกมาเป็นจำนวนมาก

ริเทาพีเห็นแจ๊คเกร็งร่างกายไปหมดจึงหัวเราะขึ้นมาเล็กน้อย

“ในยุคนั้นมีคนกลุ่มหนึ่งที่ได้รับรู้ถึงเวทมนตร์แล้ว”

เมื่อได้ยินดังนั้นทำให้แจ๊คคิดขึ้นได้ว่า โลกเก่ากับโลกใหม่มันต่างกัน แจ๊คจึงขอโทษและให้เล่าต่อ

“ตอนแรกฉันสนุกมากที่ได้อยู่กับผู้เฒ่า แต่มันก็มีเศร้าใจอยู่เพราะว่ายิ่งนับวันเท่านั้นร่างกายของผู้เฒ่ายิ่งไม่ดีมากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ฉันคิดจะขุดแร่ทองแทนผู้เฒ่า ทว่าผู้เฒ่าบอกว่ายังไหวและให้ฉันอยู่เฉย ๆ เอาไว้”

แจ๊คพูดขึ้นแทรก

“ตอนนั้นเธอเป็นผู้ฝึกฝนแล้วทำไมถึงไม่ช่วยตาแก่.....”

ก่อนที่แจ๊คกำลังพูดจบได้มีเสียงหนึ่งพูดขึ้น

“หุบปาก”

หู่เสวียพูดขึ้นอย่างเยือกเย็น ทำให้แจ๊คและริเทาพีหวาดกลัวมาก ริเทาพีจึงรีบพูดต่อว่า

“ฉันได้บอกไปแล้ว แต่ผู้เฒ่าไม่เข้าใจจึงไม่สนใจว่าฉันมาจากไหนและรับฉันมาเลี้ยงดูอย่างลูกหลานเขาแท้ ๆ มีอยู่วันหนึ่งฉันได้แอบไปขุดทองในตอนกลางคืนเพื่อช่วยลดภาระร่างกายของผู้เฒ่าในตอนกลางวัน แต่ทว่าการกระทำของฉันนำความตายมาสู่ผู้เฒ่า”

ริเทาพีพูดท่อนนี้จบได้จบลงไป แจ๊คเริ่มจะรู้จุดจบของเรื่องราวแล้ว

............................................................................................................................................................................................................