ในค่ำคืนนี้ ทั่วทั้งบริเวณงานเทศกาลถูกประดับประดาอย่างสวยงาม โคมไฟหลากสีห้อยอยู่ทั่วทุกมุม สร้างบรรยากาศที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยของผู้คนดังไปทั่วบริเวณ ร้านค้าต่างๆ เรียงรายอยู่เต็มถนน ขายของหลากหลาย ทั้งอาหาร ของเล่น และของที่ระลึก กลิ่นหอมของอาหารที่เพิ่งทำเสร็จลอยมาเตะจมูก ชวนให้ผู้คนต้องหยุดซื้อมาลิ้มลอง ดนตรีพื้นเมืองบรรเลงอย่างไพเราะจากมุมหนึ่งของงาน ทำให้ผู้คนที่เดินผ่านต้องหยุดฟัง
เฟยเฟยเดินเล่นในงานอย่างเงียบๆ โดยมีเสี่ยวเฉียวตามมาติดๆ เสี่ยวเฉียวหยิบหน้ากากมายื่นให้เฟยเฟยเพื่อป้องกันไม่ให้คนมาวุ่นวาย
"คุณหนู ท่านใส่หน้ากากนี้เถอะ จะได้ไม่มีใครมารบกวน" เสี่ยวเฉียวกล่าวด้วยความห่วงใย
เฟยเฟยรับหน้ากากมาสวมแล้วเดินชมงานต่อ เธอ้าผ่อนคลายจากความตึงเครียด่นี้ เธอเดินไปซื้อถุงหอม เธอดูหลายอัน แล้วเลือกมาหนึ่งอัน จ่ายเงินแล้วเดินต่อ
ด้านหลังเฟยเฟยระยะไม่ไกลมาก มีชายรูปร่างสูงโปร่งสวมชุดขาวเดินตามนางอยู่เงียบๆ ในงานเทศกาลคืนนี้ อาจารย์เหวินเลือกที่จะรักษาระยะห่างและเฝ้ามองเฟยเฟย เขารู้ว่าตนเองไม่ควรเข้าไปเพื่อพูดคุยกับนาง
"ข้าเพียงแค่อยากจะมองนางให้นานอีกนิด เห็นว่านางปลอดภัยข้าก็สบายใจ" เขาคิดในใจ
ขณะเดียวกัน ชิงอ๋องก็ตามนางมาเช่นกัน แต่ไม่กล้าเข้าไปหานางเพราะกลัวว่าจะทำให้นางหมดสนุก จึงเดินวนเวียนอยู่ไม่ห่างจากนางมากนัก
เฟยเฟยเดินเล่นอยู่อย่างใจลอย จู่ๆ เสาที่ตั้งโคมไฟก็ล้มลงมา เสี่ยวเฉียวะโอย่างใสุดขีด “คุณหนูระวัง” “กรี๊ดดดดดดดดด” เฟยเฟยหลับตา นางลืมตาอีกครั้ง นางก็อยู่ในอ้อมกอดของใครบางคน ที่ะโเข้ามากอดนางไว้ นางเงยหน้ามองปลายคางของเขาหน้าที่นางรู้จักเป็อย่างดี ท่านอ๋อง เสาล้มโดนไหล่ของเขา เขาสะดุ้งเล็กน้อย
เฟยเฟยยังใไม่หายพอได้สติจึงเอ่ยถามเขา
"ท่านเป็อะไรหรือไม่?" เฟยเฟยถาม
"ข้าไม่เป็ไร" ชิงอ๋องตอบ
แม้ชิงอ๋องจะบอกว่าไม่เป็อะไร แต่เฟยเฟยไม่เชื่อ นางรีบพาเขากลับจวน
ที่จวนของชิงอ๋อง
เฟยเฟยถอดเสื้อของชิงอ๋องออก นอกจากรอยช้ำจากเสา นางยังเห็นรอยฝังเข็มและเส้นเืที่นูนขึ้นเต็มไปหมด นางทายาให้เขาและลูบรอยพวกนั้นเบาๆ น้ำตาคลอเบ้าถามเขาด้วยความห่วงใย
"เจ็บหรือไม่?" เฟยเฟยถาม
ชิงอ๋องลังเลไม่รู้จะตอบอย่างไร เขารู้สึกว่าถ้าตอบไม่เป็ไร กลัวนางไม่ไยดีเขา ถ้าตอบว่าเจ็บก็กลัวนางจะเป็ห่วง เขาจึงจับมือนางไว้และจูบที่มือเบาๆ
"มีเ้า ข้าก็ไม่เป็ไรแล้ว" ชิงอ๋องกล่าว
เฟยเฟยรู้สึกทั้งโล่งใจ แต่ อารมณ์น้อยใจก่อนหน้าที่ยังเหลืออยู่
จึงพูดว่า “ท่านไม่เป็ไรก็ดี ข้าจะไปนอนแล้ว” พูดจบกำลังหันหลังจะเดินออกไป
เขาดึงนางนั่งบนตักและหอมแก้มเบาๆ พร้อมกระซิบบอก
"ข้าคิดถึงเ้า" ชิงอ๋องพูดเบาๆ
เขาหยิบหยกคู่ที่ซื้อจากเมืองเป่ยมาให้นางสวมไว้ที่คอและบอกว่า
"ข้าซื้อหยกคู่มาข้างซ้ายอยู่ที่ข้า ข้างขวาอยู่ที่เ้า "
เฟยเฟยมองหยกเนื้อดีที่เขาสวมลงคอนาง เขานำหยกทั้งสองมาประกบกันให้นางดู หยกสีขาวเนื้อดีแกะสลักเป็นกเฟิ่งหวงอย่างสวยงาม นางพึมพำด้วยความชื่นชม
"สวยจัง" เฟยเฟยกล่าว
ชิงอ๋องจูบที่แก้มนางเบาๆ
"หยกคู่นี้ไม่ว่าเ้าจะอยู่ที่ไหนข้าจะตามหาเ้าจนเจอ " ชิงอ๋องกล่าว
เฟยเฟยดันตัวจะลุกขึ้น เขาดึงนางกลับลงมาที่ตักแล้วถามเสียงกระซิบว่า
"งั้นคืนนี้ข้าจะนอนที่นี่กับเ้าได้หรือไม่?"
เฟยเฟยบอก "ท่านฝันไปเถอะ คืนนี้เจ็บนอนดีๆ อย่ามาทำตัววุ่นวาย"
เขาไม่ยอมอุ้มนางลงนอนบนเตียง แล้วกอดนางไว้
ทำเสียงน่าสงสารว่า "ข้าเจ็บมาก พวกเรารีบนอนเถิดนะ"
เฟยเฟยมองหน้า แล้วพึมพำเ้าเล่ห์นะ เมื่อกี้บอกไม่เป็ไร ตอนนี้มาบอกเจ็บมาก
เขาหลับตาแล้วยิ้มที่มุมปากกอดนางแน่นขึ้นแล้วหลับไป
607
