ฝ่ายตงตงแม้จะลังเลอยู่บ้าง แต่สุดท้ายก็ยื่นมือไปจับกับมือเรียวขาวของเด็กหนุ่มปริศนาไว้ แล้วปล่อยให้อีกฝ่ายพาเดินเข้าไปสู่ใจกลางแสงสีขาว ปากก็พึมพำปลอบใจตัวเองว่า
"ยังไงแสงสว่างก็ดีกว่าความมืดมิดล่ะนะ"
เด็กหนุ่มปริศนาได้ยินเสียงพึมพำนั้นก็กระชับมือของอีกฝ่ายให้แน่นขึ้นเพื่อปลอบโยน
"วางใจเถอะพวกเราจะต้องปลอดภัยแน่นอน"
ตงตงได้ฟังประโยคนั้นแล้ว สติก็พลันดับวูบไปอีกครั้ง เมื่อเขากลับมารู้สึกตัว ความเ็ปที่ศีรษะและ่ท้องก็ถาโถมเข้ามา ทำให้ไม่กล้าแม้จะหายใจแรง ๆ แขนขาก็รู้สึกอ่อนล้า เปลือกตาหนักอึ้ง เขาพยายามจะลืมตาขึ้นเพื่อจะได้สังเกตสิ่งรอบตัว ในใจก็คิดว่ายาสลบคงหมดฤทธิ์แล้ว ตัวเขายังคงเชื่อว่าตัวเองคงได้รับการผ่าตัดอะไรสักอย่างที่โรงพยาบาลหลังจากเขามีอาการเจ็บหน้าอกแล้วหมดสติไป
"ท่านพี่ เสี่ยวตงกำลังจะฟื้นแล้วเ้าค่ะ เขาเริ่มขยับแล้วเ้าค่ะ" เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นเข้าโสตประสาทของตงตงที่พยายามลืมตาขึ้น
"หืม...เสียงใครกัน? เสียงไม่คุ้นหูเลย ทำไมคำพูดคำจาแปลก ๆ" ตงตงคิดในใจ และในที่สุดเขาก็ลืมตาได้แล้ว แต่เพราะแสงสว่างที่แยงเข้ามาอย่างกระทันหัน ทำให้เขาต้องกระพริบตาอยู่หลายครั้งเพื่อปรับตาให้ชินกับแสง จนเริ่มมองสิ่งต่าง ๆ รอบตัวได้ชัดขึ้น
"พวกคุณเป็ใครกันครับ" ตงตงถามขึ้นเสียงแหบแห้งเมื่อกวาดตาไปเจอชายหญิงวัยประมาณสี่สิบปีนั่งอยู่ขอบเตียง อีกทั้งฝ่ายหญิงยังจับมือเขาแนบแก้มตัวเองที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาแห่งความดีใจ
"เสี่ยวตงฟื้นแล้ว ช่างดีเหลือเกิน เ้ายังเจ็บที่ศีรษะกับท้องหรือไม่" ตงตงได้ยินคำถามของผู้หญิงตรงหน้าก็ขมวดคิ้วยิ่งขึ้น เขายังรู้สึกปวดหัวและเจ็บ่ท้องอยู่จริง ๆ เพียงแต่นี่ยังไม่สำคัญเท่าสิ่งรอบตัวที่เขาเห็น ณ ตอนนี้ ทั้งลักษณะดตียงนอน เครื่องเรือนต่าง ๆ ในห้อง รวมถึงเสื้อผ้าของบุคคลทั้งสองคนที่นั่งอยู่ข้างเตียงเขาตอนนี้ล้วนแปลกตาไปหมด
"พวกคุณเป็ใครครับ แล้วที่นี่คือที่ไหน?" ตงตงพยานามเปล่งเสียงถามอีกครั้ง พร้อมทั้งค่อย ๆ ดึงมืออกจากการกอบกุมของผู้หญิงตรงหน้า
"เสี่ยวตง เ้าอย่าได้ล้อพ่อกับแม่เล่นเช่นนี้สิ ดูเอาเถิดแค่นี้แม่ของเ้าก็ร้องไห้จนตาบวมไปหมดแล้ว" บุรุษตรงหน้าเอื้อมมือจับมือของเขาแทน สีหน้าปิดความกังวลใจไม่มิด
"แต่ผมไม่ใช่ลูกของพวกคุณนะครับ ผมชื่อตงตง เป็คนไทย"
"ใช่แล้วเ้าคือตงตง คือหานเสวี่ยตง คือเสี่ยวตงของพ่อกับแม่และเ้าใหญ่ เ้าอย่าได้กล่าววาจาเหลวไหลอันใดอีก แต่ก่อนเ้าพูดจาแปลกประหลาดอย่างไรก็ไม่เคยกล่าววาจาตัดรอนบุพการีเช่นนี้"
"หานเสวี่ยตงงั้นหรือ?!" ตงตงทวนชื่อนี้ออกมาอย่างใ แม้จะปวดหัวแต่ก็พยายามนึกถึงเหตุการณ์ก่อนที่ตนจะฟื้นขึ้นมา "ไม่ผิดแน่ ชื่อนี้คือชื่อของเด็กหนุ่มปริศนาที่เขาพบตอนเมายาสลบนี่นา อย่าบอกนะว่าเขาตายแล้วมาเกิดเป็เด็กหนุ่มคนนั้นเหมือนกับพวกนิยายทะลุมิติที่เขาเคยแปล ๆ ไป" พอเริ่มตระหนักถึงสิ่งที่กำลังเผชิญได้ ตงตงก็รู้สึกสับสนและว้าวุ่นใจเป็อย่างมาก ริมฝีปากเม้มแน่นจนแทบแตก คิ้วที่ขมวดเป็ปมอยู่แล้วก็ยิ่งขมวดเข้าไปอีก
"เ้าคงยังมีอาการมึนงงอยู่กระมัง หากได้ดื่มยาสักเทียบสองเทียบคงดีขึ้น ผ่อนคลายเถอะ ประเดี๋ยวแม่จะให้อาซานไปต้มยามาให้" สตรีที่แทนตนเองว่าแม่เอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยนพลางเอาปลายนิ้วนวดเบา ๆ ที่หว่างคิ้วของเขาให้คลายปม จากนั้นจึงเลื่อนมาลูบเบาที่ริมฝีปากของเขาเพื่อให้หยุดเม้มด้วย พอเห็นว่าเขาผ่อนคลายลงแล้วถึงลุกขึ้นไปเทน้ำมาให้เขาดื่ม โดยระหว่างที่คนแม่เทน้ำพลางสั่งงานคนที่ชื่ออาซานอยู่นั้น บุรุษคนพ่อก็ช่วยพยุงเขานั่งพิงหัวเตียงพล่งบอกกล่าวบางอย่างแก่เขา
"เย็นนี้อาเฟิงพี่ชายเ้าคงกลับมาถึงจวนแล้ว พ่อส่งสารไปหาเขาที่สำนักทันทีที่เกิดเื่กับเ้า ป่านนี้เขาคงเร่งเดินทางกลับด้วยความกระวนกระวายใจแย่แล้ว"
ตงตงที่ได้รับความห่วงใยจากบุคคลแปลกหน้าทั้งสองก็เริ่มใจเย็นลง และกลับมามีสติอยู่กับสถานการณ์ตรงหน้ามากขึ้นจึงพยักหน้ารับคำ
"ดื่มน้ำสักหน่อยนะเสี่ยวตงจะได้สดชื่นขึ้น ส่วนนี่โจ๊กที่แม่นมหลินต้มมาให้เ้า พอนางรู้ว่าเ้าฟื้นก็รีบไปเตรียมมาให้เ้าเลยนะ มา...แม่ป้อนให้ กินหมดแล้วยาคงต้มเสร็จพอดี"
ตงตงที่มีคนป้อนน้ำข้าวป้อนข้าวรู้สึกขัดเขินเล็กน้อย ตัวเขาเดิมทีอายุจะสามสิบเข้าไปแล้ว พอมีคนมาดูแลประคบประหงมเหมือนเด็กน้อยขนาดนี้เลยรู้สึกไม่คุ้นชินนัก อีกทั้งยังมีความรู้สึกคิดถึงแม่ของตัวเองตีตื้นขึ้นมาจากที่หน้าแดงเพราะขัดเขิน ไป ๆ มา ๆ จึงกลายเป็ขอบตาแดงเพราะพยายามกลั้นน้ำตาแทน
ใช้เวลาเกือบสองเค่อ (หนึ่งเค่อเท่ากับสิบห้านาที) เขาถึงทานโจ๊กหมด และก็ต้องตามด้วยการดื่มยาต้มที่ขมสุด ๆ ดีว่าเขาเป็คนไทยเชื้อสายจีนเลยเคยชินกับยาต้มแบบนี้ จึงสามารถดื่มหมดรวดเดียวได้ไม่พ่นทิ้งไปเสียก่อน
"ดื่มยาแล้วก็นอนพักเถอะ พ่อกับแม่จะไปจัดการธุระสักหน่อย ถึงเวลาดื่มยาครั้งถัดไปพวกเราจะมาปลุก" คนพ่อกล่าวกับเขาพลางช่วยประคองให้เขานอนลง แล้วจึงจูงมือคนแม่เดินออกจากเรือนไป ก่อนไปยังกำชับให้เด็กหนุ่มที่ชื่ออาซานเฝ้าดูอาการเขาให้ดี ตัวเขาเองที่ยังคงอ่อนเพลียจากอาการาเ็ก็ฝืนสภาพร่างกายไม่ไหวจมเข้าสู่ห่วงนิทราไปอย่างรวดเร็ว
@@ เื่มีอีบุ๊คเล่มหนึ่งแล้วนะคะเนื้อหาจะมีั้แ่ตอนอารัมภบทจนถึงตอนที่ 25 บวกด้วยตอนพิเศษ 2 ตอน ตอนนี้สามารถหาซื้ออ่านได้ทาง MEB หรือ DEK-D ค่ะ // หากนักอ่านชอบนิยายเื่นี้อย่าลืมเป็กำลังใจให้กันด้วยนะคะ @@
58K
