ท่ามกลางผู้ร่วมโต๊ะที่เงียบสงัด ทุกคนหันมามองสตรีหนึ่งเดียวที่ร่วมโต๊ะอยู่ ราวกับว่าเพิ่งจะเห็นนางเมื่อครู่ ชิวสุ่ยปรายสายตาไปทั่วโต๊ะพร้อมกับจะกล่าวทักทายเเต่ทว่าเฉินเซี่ยได้ดึงเเขนนางไว้และห้ามไม่ให้นางพูดอะไร
“ข้าต้องขออภัยที่นางเสียมารยาทกับท่านอาทุกท่าน”
“สตรีนางนี่ คือผู้ใดกันเฉินเซี่ย?”
“นั่นสิ..เมื่อครู่พวกอาเห็นว่า นางดูสนิทสนมกับเ้า แถมยังตักอาหารให้เ้าอีก นางเป็ใครกัน?
“หากพวกท่านถามว่าข้าคือใคร ข้าก็จะตอบว่าข้าคือ….”
“นางคือตัวแทนจากเผ่าจิ้งจอกขอรับ เชิญทุกท่านทานอาหารกันไปก่อน ข้ามีเื่ที่จะต้องไปจัดการ เ้ามากับข้า!” เฉินเซี่ย ลากตัวชิวสุ่ยออกไปท่ามกลางสายตาของเ้าเมืองนับร้อย กริยาของชิวสุ่ยมันกำลังแสดงให้คนอื่นเห็นว่านางเป็เ้าของของเฉินเซี่ย ซึ่งเฉินเซี่ยดูออกจึงรีบพานางออกมาเจรจาข้างนอก
“โอ้ย!!ท่านพี่ข้าเจ็บนะ!!”
“รู้ไหมว่าเ้ากำลังทำอะไร?”
“ข้าก็เเค่ตักอาหารให้ท่านและเมื่อมีคนถามข้าก็เเค่ตอบ ข้าผิดตรงไหนเ้าคะ?”
“ก็ผิดตรงที่ ผู้ร่วมโต๊ะไม่ได้มีแค่เ้ากับข้ายังไงล่ะ เ้าทำแบบนี้คนอื่นจะมองเ้ายังไง?”
“ข้าไม่สนว่าคนอื่นจะมองข้ายังไง ข้าสนเเค่ว่าท่านมองข้ายังไง ท่านพี่..ท่านอย่าใจร้ายกับข้านักเลย…จนถึงตอนนี้ท่านดูไม่ออกจริงๆหรือว่าข้า……”
“ข้าดูออก แต่ทุกอย่างมันมากไป มากจนข้ารู้สึกว่าเ้ากำลังไม่ให้เกียรติข้าเลย”
“ข้าก็เเค่จะแนะนำตัวกับท่านเ้าเมืองต่างๆ ท่านพี่ก็รีบลากตัวข้าออกมา แบบนี้ใครกันเเน่ที่โดนหยามเกียรติเ้าคะ?”
“นี่เ้า!!”
“คุณชายขอรับ ท่านเ้าเมืองไท่เผิงมีเื่จะปรึกษาคุณชายขอรับ”
“ข้ารู้ละ..ิคังเ้าจงพาหลี่ชางไห่กลับไปยังจวนของนาง”
“ท่านพี่…!!!”
“ต่อจากนี้ห้ามให้นางมายุ่งเกี่ยวกับการประชุมของข้าอีกและถ้านางยังไม่ฟัง…ข้าจะส่งนางกลับเผ่าจิ้งจอกพร้อมกับตัดขาดจากการช่วยเหลือจากเผ่าของนางด้วย!!”
“ขอรับคุณชาย คุณหนูหลี่..เชิญทางนี้ขอรับ” ชิวสุ่ยจ้องตาเฉินเซี่ย ในขณะที่เฉินเซี่ยไม่แม้จะหันมามองหน้านางด้วยซ้ำ ตอนนี้สิ่งเดียวที่เขาต้องทำคือ กลับไปที่โต๊ะอาหารเพื่อร่วมสังสรรค์กับเหล่าเ้าเมืองที่ให้เกียรติมาร่วมประชุมในวันนี้ ด้านชิวสุ่ยนางรู้สึกโมโหมากที่นอกจากเฉินเซี่ยจะไม่แนะนำนางให้คนอื่นรู้จักแล้ว เขายังเฉยชาและไล่นางออกจากโต๊ะอาหารอีกด้วย ความโกรธนี้กำลังหาที่ระบาย ชิวสุ่ยจำเป็จะต้องเดินกลับจวนเพราะนางไม่อาจกลับไปที่ศาลาริมน้ำได้อีก
“หวังเฉินเซี่ย ท่านต้องทำกับข้าถึงเพียงมีเชียวหรือ!! คอยดูเถอะข้าจะทำให้ท่านมาสยบอยู่แทบอกข้าให้ได้”
“ชิวสุ่ย ชิวสุ่ย!!” เสียงะโจากอีกฝั่งหนึ่งของถนนทำให้นางต้องหยุดชะงัก ซึ่งเมื่อหันไปดูต้นเสียงนางก็พบแม่ของนางที่กำลังเอาผักมาส่ง
“ท่านิคัง..ท่านส่งข้าแค่นี้แหละ เดี๋ยวที่เหลือข้ากลับเอง ท่านรีบไปดูเเลท่านพี่เถอะ”
“เเต่ว่าข้าน้อยได้รับ….”
“ไม่ต้องห่วง!..ข้าไม่กลับไปที่นั่นแน่นอน ท่านวางใจเถิด!!”
“ขอรับ เช่นนั้นข้าน้อยขอตัวก่อน เชิญคุณหนูหลี่ตามสบาย”ิคังเดินแยกตัวออกไป ในขณะที่เหมยอิงกำลังรีบวิ่งมาหาลูกสาว ท่าทางอันเหนื่อยล้า เหงื่อซกเต็มตัวนั้น มันทำให้ชิวสุ่ยแทบจะไม่อยากบอกใครเลยว่านางเป็เเม่ของชิวสุ่ย
“นั่นใครหรือเ้าคะคุณหนูหลี่?”
“ไม่ใช่เื่ของเ้า เอาเป็ว่าเ้ารีบกลับไปที่จวนไปเตรียมน้ำเเช่เท้าให้ข้า ไปสิ!”
“จะ..เ้าค่ะ..” ชิวสุ่ยไล่หลิงๆให้กลับจวนไปก่อนเพื่อที่จะไม่มีใครมาเห็นว่านางคุยกับแม่นั่นเอง
“เฮ้อ!! ชิวสุ่ย เฮ้อ!! เฮือก! เหนื่อย!”
“ท่านแม่..เกิดอะไรขึ้นเ้าคะ ทำไมท่านแม่ถึง…?”
“ก็ชางไห่น่ะสิ นางชางไห่..นางหายตัวไป แม่ก็เลยต้องรับหน้าที่ทั้งเก็บผักแล้วก็ส่งผักเองแบบที่เ้าเห็นนี่ล่ะลูก”
“แล้วทำไม ท่านแม่ไม่ให้คนในสวนทำล่ะเ้าคะ?”
“เื่คนทองแม่ไม่ไว้ใจใคร ว่าเเต่เ้าเป็อย่างไรบ้าง?”
“ข้า..ไม่ค่อยสบายเท่าไหร่เ้าค่ะ ท่านพี่ยังไม่สนใจข้าเลย แถมตอนนี้ข้าก็เพิ่งถูกไล่ออกมาด้วยเ้าค่ะ เเต่เดี๋ยวก่อน! เมื่อครู่ท่านแม่บอกว่าชางไห่หายตัวไป ท่านพ่อล่ะเ้าคะ?”
“พ่อของเ้าก็ไม่ได้ว่าอะไร แถมยังไม่สนใจด้วยซ้ำ เ้าว่ามันแปลกไหมล่ะ?”
“แปลกสิเ้าค่ะ ท่านแม่หรือว่านางจะรู้เื่นี้แล้วเ้าคะ?”
“นั่นสิ!!”
“ท่านแม่รีบส่งคนออกตามหาตัวนางให้เจอ เพราะถ้านางมาโผล่ที่เผ่าั ลูกเเย่เเน่เ้าค่ะ!!”
“ได้..แม่จะรีบตามหาตัวนางให้เจอ ่นี้แม่จะมาหาเ้าบ่อยๆ เผื่อมีอะไรจะได้ช่วยกัน”
“เ้าค่ะ..เอ่อ..ท่านแม่เ้าคะ ยาที่ท่านแม่ใช้กับท่านพ่อ..หมดรึยังเ้าคะ?”
“แม่สั่งมาพิเศษ..ตอนนี้ไม่เหลือแล้ว เ้าถามทำไม?”
“หากท่านแม่ใช้แล้วได้ผล ข้าก็อยากลองบ้างเ้าค่ะ”
“นี่เ้ากำลังจะบอกแม่ว่า….”
“ท่านแม่ลองคิดดู หากข้ากับท่านเ้าัได้ครองคู่กัน สมบัติทุกชิ้นของเผ่าัรวมถึงหัวเมืองน้อยใหญ่จะไปไหนเสียและถ้าข้ามีลูกกับท่านเ้าั…ท่านแม่คิดว่าเขาจะปล่อยให้ลูกของเขาลำบากหรือไม่ล่ะเ้าคะ.และหากลูกสบายมีหรือที่แม่จะไม่สบาย..ไม่ดีหรือเ้าคะ..ท่านแม่จะได้ไม่ต้องมาทนทำอะไรเช่นนี้ไงล่ะเ้าคะ.” ชิวสุ่ยได้กล่าวโน้มน้าวใจเพื่อขอยาบางอย่างกับเหมยอิง ซึ่งนางเคยได้ยินมาว่าแม่ของนางใช้ยานี้ จนได้ขึ้นมาเป็เมียของเจียวเจี๋ย นางจึงอยากจะลองใช้ยานี้กับเฉินเซี่ย โดยไม่เเน่ว่าทุกอย่างมันอาจจะง่ายมากกว่านี้ก็เป็ได้….แผนการณ์ของชิวสุ่ยเริ่มขึ้นในขั้นตอนที่สอง เมื่อไม่ได้จากความรัก นางก็จำเป็ที่จะต้องใช้ตัวช่วยเสริมเพื่อให้ทุกอย่างเป็ไปตามที่นาง้านั่นเอง..
154
