ภารกิจ "หาปลา" เพื่อเซ่นอาจารย์จำเป็ดูจะเป็เื่ท้าทายยิ่งกว่าการััพลังธาตุเสียอีก เช้าวันรุ่งขึ้น เจยจื่อหลงและวีอันอันมุ่งหน้าไปยังลำธารสายเล็กด้วยความมุ่งมั่น แต่ไร้ซึ่งประสบการณ์โดยสิ้นเชิง
"จับยังไงดีล่ะ?" วีอันอันยืนเท้าสะเอว มองฝูงปลาตัวเล็กๆ ที่ว่ายวนอยู่ในน้ำใส "เอามือคว้าเลยดีไหม?" ไม่รอคำตอบ นางก็ย่องเข้าไปใกล้ริมฝั่ง แล้วพุ่งมือลงไปในน้ำอย่างรวดเร็ว!
จ๋อม!
น้ำกระจาย ปลาแตกฮือหนีไปคนละทิศละทาง วีอันอันได้มาเพียงความว่างเปล่าและความเปียกปอน นางทำหน้ามุ่ย สะบัดมือที่เปียกน้ำ
เจยจื่อหลงส่ายหน้าเบาๆ "ทำแบบนั้นปลาต้องหนีหมดสิ ต้องใจเย็นๆ สังเกตการณ์ก่อน" เขาเลือกกิ่งไม้ตรงๆ ยาวพอประมาณอันหนึ่งมา เหลาปลายให้แหลมด้วยหินคมที่หาได้แถวนั้น ทำเป็ฉมวกแบบง่ายๆ ที่สุดในโลก "ดูข้านี่"
เขาค่อยๆ ย่องไปริมฝั่ง ยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น จ้องมองปลาตัวหนึ่งที่ว่ายเข้ามาใกล้ รอจังหวะ... แล้วพุ่งฉมวกไม้ลงไป!
ฉึก!
ฉมวกปักลงไปใน... โคลนข้างๆ ตัวปลา ปลาตัวนั้นใว่ายหนีไปอย่างรวดเร็ว เจยจื่อหลงดึงฉมวกขึ้นมาพร้อมกับก้อนโคลนติดปลาย มองตามปลาตัวนั้นตาละห้อย
"ฮ่าๆๆ! ท่านก็ไม่ต่างจากข้าเท่าไหร่หรอกน่า!" วีอันอันหัวเราะเยาะ
ทั้งสองลองผิดลองถูกกันอยู่นาน วีอันอันเปลี่ยนแผน พยายามใช้พลังธาตุไม้ที่เพิ่งััได้เมื่อวาน นางเพ่งจิตไปที่รากไม้ใต้น้ำ "จงจับปลา! จงรัดมัน!" รากไม้สั่นไหวเล็กน้อย... แล้วก็หยุดนิ่ง นางกระทืบเท้าอย่างขัดใจ "ทำไมมันไม่ฟังข้าเลย!"
เจยจื่อหลงลองใช้ฉมวกอีกหลายครั้ง บางครั้งก็เกือบโดน บางครั้งก็พลาดไปไกล จนกระทั่ง... วีอันอันที่กำลังหัวเสีย วิ่งไล่จับปลาด้วยมือเปล่าอีกครั้งอย่างไม่ยอมแพ้ นางวิ่งลุยน้ำตูมตามจนปลาตัวหนึ่งใ ว่ายเตลิดเข้ามาทางเจยจื่อหลงพอดี!
"ตอนนี้แหละ!" เจยจื่อหลงอาศัยจังหวะชุลมุน พุ่งฉมวกไม้ออกไปสุดแรง!
ฟึ่บ!
คราวนี้ไม่พลาด! ฉมวกเสียบเข้ากลางลำตัวปลาขนาดพอดีฝ่ามือตัวหนึ่งพอดิบพอดี!
"สำเร็จ!" ทั้งสองร้องออกมาพร้อมกันอย่างดีใจ แม้จะทุลักทุเลและเปียกปอนไปทั้งตัว แต่ในที่สุดก็ได้ปลาสมใจ
พวกเขาจับปลาเพิ่มได้อีกตัวด้วยวิธีคล้ายๆ กัน (คือวีอันอันไล่จนปลาเสียหลัก แล้วเจยจื่อหลงเสียบ) จากนั้นจึงนำปลาที่ได้กลับไปที่ศาลเ้าร้าง จัดการก่อไฟ เอาปลาเสียบไม้ย่างอย่างตั้งอกตั้งใจ กลิ่นหอมของปลาย่างโชยแตะจมูก ยิ่งทำให้ท้องร้องดังขึ้นไปอีก แต่ทั้งสองก็อดทนไว้ นี่คือเครื่องเซ่นสำหรับบทเรียนต่อไป
เมื่อปลาย่างสุกได้ที่ (ไหม้ไปบ้างเล็กน้อย) พวกเขาก็รีบนำไปวางบนแท่นบูชาที่พอจะใช้การได้ แล้วเรียกหาอาจารย์
"ท่านผู้เฒ่าซาน! พวกเราได้ปลามาแล้วขอรับ/เ้าค่ะ!"
ร่างโปร่งแสงของผู้เฒ่าซานค่อยๆ ปรากฏขึ้นอีกครั้ง ดูเหมือนจะเข้มขึ้นกว่าเมื่อวานเล็กน้อย เขาทำจมูกฟุดฟิด กลิ่นปลาย่างคงจะหอมถูกใจ "หืม... ปลาหรอกรึ? ไหนดูซิ..." เขาเพ่งมองปลาย่างสองตัวบนใบไม้ "อืม... ย่างไหม้ไปหน่อยนะ แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้กิน"
ผู้เฒ่าซานยื่นมือโปร่งแสงออกไป ไอแสงสีเงินยวงลอยออกมาจากปลาย่าง ลอยเข้าไปในร่างของเขาจนหมดสิ้น ปลาทั้งสองตัวกลายเป็ขี้เถ้าไปในพริบตา
"อ่า... สดชื่น!" ผู้เฒ่าซานเรอออกมาเบาๆ อย่างพึงพอใจ "เอาล่ะ ถือว่าพวกเ้าทำตามสัญญา ข้าก็จะสอนบทต่อไปให้... วิธีการดึงและใช้พลังธาตุ"
เด็กทั้งสองรีบนั่งลงขัดสมาธิตั้งใจฟัง
"เริ่มจากธาตุดินที่พวกเ้าััได้" ผู้เฒ่าซานเริ่มสอน "ลองดึงความรู้สึกหนักแน่นมั่นคงนั้นเข้ามาในร่าง ให้มันไหลเวียนไปทั่ว ไม่ต้องมาก แค่รู้สึกถึงความมั่นคง... ลองใช้มันยึดร่างของเ้าไว้กับพื้นสิ"
เจยจื่อหลงหลับตาทำตาม เขาดึงความรู้สึกอบอุ่นหนักแน่นจากพื้นดินเข้ามา รู้สึกว่าร่างกายนิ่งขึ้น ไม่โคลงเคลงง่ายๆ แม้จะมีลมพัดมาปะทะ วีอันอันพยายามทำตาม แต่ดูเหมือนนางจะดึงเข้ามามากไปหน่อย ร่างกายแข็งทื่อเป็หิน ขยับไม่ได้ "ท่านผู้เฒ่า! ข้าขยับไม่ได้!"
"ข้าบอกให้ดึงมานิดเดียว! ไม่ใช่ทั้งหมด!" ผู้เฒ่าซานบ่น พลางสลายพลังงานส่วนเกินให้วีอันอัน "ต่อไป ธาตุน้ำ ลองดึงความเย็นชุ่มชื้นเข้ามา ทำให้ฝ่ามือรู้สึกเย็น หรือควบแน่นหยดน้ำเล็กๆ ดู"
เจยจื่อหลงลองเพ่งจิตไปที่ฝ่ามือ รู้สึกถึงความเย็นวาบจางๆ แต่ยังไม่มีหยดน้ำ ส่วนวีอันอัน... นางคงจะนึกถึงตอนตกน้ำเมื่อเช้า จู่ๆ ก็มีละอองน้ำเล็กๆ พุ่งพรวดออกมาจากฝ่ามือ กระเด็นใส่หน้าเจยจื่อหลงเต็มๆ!
"นี่เ้า! ตั้งใจหน่อยสิ!" เจยจื่อหลงร้อง ลูบหน้าตัวเอง
"ข้าเปล่าตั้งใจนะ! มันออกมาเอง!" วีอันอันเถียงหน้าแดง
ผู้เฒ่าซานกุมขมับ "เฮ้อ... เด็กหนอเด็ก... ต่อไป ธาตุลม ลองสร้างกระแสลมเบาๆ ทำให้ใบไม้ตรงหน้าพวกเ้าขยับ"
คราวนี้เจยจื่อหลงทำได้ดีขึ้น เขาสูดลมหายใจลึก เพ่งจิตไปที่ใบไม้ใบหนึ่งบนพื้น... ใบไม้นั้นสั่นไหวเล็กน้อย! ส่วนวีอันอัน... นางคงจะหงุดหงิดกับความล้มเหลวเมื่อครู่ นางรวบรวมพลังลมอย่างแรง!
ฟึ่บ!
เกิดลมหมุนขนาดเล็กพัดเอาฝุ่นและใบไม้แห้งคลุ้งไปทั่วบริเวณ!
"แค่กๆๆ!" เจยจื่อหลงและผู้เฒ่าซานไอออกมาพร้อมกัน "ข้าบอกว่าลมเบาๆ! ไม่ใช่พายุฝุ่น!" ผู้เฒ่าซานตวาด
"ก็ใครใช้ให้มันยากนักเล่า!" วีอันอันยังคงเถียง
"สุดท้าย ธาตุไม้" ผู้เฒ่าซานพยายามสงบสติอารมณ์ "ลองส่งพลังชีวิตเล็กๆ ไปยังต้นไม้ใบหญ้า ทำให้มันตอบสนองดู"
เจยจื่อหลงลองส่งพลังไปยังหญ้าต้นเล็กๆ ข้างตัว... มันดูเหมือนจะสดชื่นขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ขยับเขยื้อน ส่วนวีอันอัน นางมองไปยังเถาวัลย์ที่เลื้อยพันเสาศาลเ้า นางลองส่งพลังไป... เถาวัลย์นั้นกระดิกปลายเล็กน้อยราวกับมีชีวิต!
"โอ้! ข้าทำได้!" วีอันอันร้องอย่างดีใจ
"หึ! อย่างน้อยก็มีดีสักอย่าง" ผู้เฒ่าซานพึมพำ "เอาล่ะ วันนี้ฝึกแค่นี้ก่อน พวกเ้าพอจะเข้าใจหลักการคร่าวๆ แล้ว แต่ยังควบคุมไม่ได้เื่เลยสักนิด"
ทันใดนั้น มีผึ้งตัวใหญ่ตัวหนึ่งบินหึ่งๆ เข้ามาใกล้ ก่อกวนสมาธิของวีอันอัน นางรำคาญจึงปัดมือไล่ แต่ผึ้งก็ยังบินวนเวียนอยู่ ด้วยความหงุดหงิด นางเผลอใช้พลังลมที่เพิ่งเรียนรู้ ส่งลมกระโชกเล็กๆ พัดผึ้งตัวนั้นกระเด็นออกไป!
"เอ๊ะ?" วีอันอันมองมือตัวเองอย่างประหลาดใจ นางทำได้โดยไม่ตั้งใจ!
เจยจื่อหลงก็เห็นเหตุการณ์ เขาลองลุกขึ้นยืน แล้วเผลอสะดุดรากไม้ ด้วยสัญชาตญาณ เขารีบดึงพลังธาตุดินเข้ามาประคองร่าง ทำให้ทรงตัวอยู่ได้ ไม่ล้มลงไป!
ผู้เฒ่าซานมองภาพนั้นแล้วพยักหน้าช้าๆ "อืม... เริ่มประยุกต์ใช้ได้บ้างแล้วสินะ แม้จะไม่รู้ตัวก็ตาม" เขากล่าวต่อ "พรุ่งนี้ พวกเ้าลองฝึกควบคุมพลังลม ทำให้ใบไม้ใบนั้น" เขาชี้ไปที่ใบไม้สีเหลืองใบหนึ่งบนกิ่งไม้ไม่สูงนัก "ร่วงลงมา โดยไม่ให้ใบอื่นร่วงด้วย ทำให้ได้แล้วค่อยมาหาข้า... อ้อ! แล้วก็... ข้าเบื่อปลาแล้ว พรุ่งนี้หาผลไม้หวานๆ มาแทนแล้วกัน"
สิ้นเสียง ร่างของผู้เฒ่าซานก็ค่อยๆ จางหายไปอีกครั้ง
เจยจื่อหลงและวีอันอันมองหน้ากัน แม้จะโดนอาจารย์บ่นและฝึกฝนอย่างทุลักทุเล แต่พวกเขาก็รู้สึกตื่นเต้นกับพลังเล็กๆ ที่เริ่มควบคุมได้นี้ มันเป็ความหวัง เป็แสงริบหรี่ในความมืดมิดของโลกใบนี้...
664
