อบเชยเข้ามาทำความสะอาดในห้องให้สายลม เพราะมันรกจนรำคาญหูรำคาญตาไปหมด ่นี้สายลมดูี้เีขึ้นเยอะมาก ชอบแอบไปหาเพื่อนบ่อยๆ อบเชยเข้าไปในห้องก็ข้าวของวางทั่วไปหมด วันนี้เขาไม่อยู่จึงจะเข้าไปเก็บให้สักหน่อย
ในขณะที่เอบเชยกำลังเก็บหนังสือให้อยู่นั้นเขา ถุงยาที่มันดูใหญ่จนสะดุดตาเขามาก
สายลมลืมมันไว้ก่อนจะไปบ้านสกาย
“ เอ๊ะ! ”
"ยาโรคกระเพาะมันเยอะขนาดนี้เลยเหรอ"
อบเชยหยิบยาข้างในมาอ่านโดยไม่คิดอะไร แต่เธอก็ต้องขมวดคิ้วเพราะยาทั้งหมดมันเป็ยาบำรุง และใบนัดของหมดเพื่อไปตรวจครั้งต่อไป
“ยาบำรุงครรย์ ที่แกท้องเหรอ ไม่สิ เป็ไปไม่ได้ ”
มือเรียวของเธอเริ่มสั่นเมื่ออ่านถุงยาครบเกือบทุกอัน ทุกอย่างมันเด่นชัดว่าน้องชายเขากำลังท้อง อบเชยหมดเเรงที่จะทำอะไรต่อ ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น เเละร้องไห้ออกมาอย่างเสียใจ อบเชยคาดหวังมากให้น้องชายมีอนาคตที่ดี
คาดหวังจนไม่คิดว่าจะมีเื่แบบนี้เกิดขึ้น ที่ผ่านมาสายลมไม่เคยโกหกเขา
“นี่แกโกหกชั้นมาตลอดเลยเหรอ ทำไมถึงทำตัวใจเเตกแบบนี้” น้ำเสียงที่สั่นคลอนเพราะกำลังร้องไห้อย่างสะอึกสะอื้น อบเชยทั้งเสียใจและโกรธสายลมเป็อย่างมาก
สายลมตื่นขึ้นมากับความอ่อนเพลีย เขาคลื่นใส่จนต้องวิ่งเข้าไปอ้วกในห้องน้ำ
“เห้ย! สายลม” สกายที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ริมระเบียง เมื่อได้ยินเสียงโอ้กอ๊ากของสายลมในห้องน้ำก็ต้องตื่นตระหนก รีบวิ่งเข้าไปลูบหลังให้เพื่อนทันที
สกายขมวดคิ้วเป็ปม เขารู้สึกไม่ค่อยดีที่เห็นเพื่อนทรมานแบบนี้
“ สายลม ไปหาหมอมั้ย” สายลมอาเจียนจนหมดเเรงร่างบางเช็ดปากเเละเกาะขอบชักโครกเพราะหมดแรง
“ ไม่เป็ไรเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ถึงวันนัดแล้ว จริงสิชั้นลืมหยิบยามาด้วย เเล้วชั้นเอาไหว้ไหนก็ลืมไปแล้วด้วย”
“นายไหวมั้ย”
“ นายมียาดมมั้ย ถ้าได้กินอะไรเปรี้ยวๆ ชั้นจะดีขึ้นเลย”
“ โอเค เดี๋ยวชั้นลงไปซื้อให้ รอก่อนชั้นจะรีบมา พักไปก่อนนนะ”
จากนั้นสกายก็พยุงคนตัวเล็กขึ้นนอนลงบนเตียงเเละรีบออกไปซื้อของที่เพื่อน้าให้ทันที
ชั้นดูแลนายดีกว่าไอ้เวรนั้นอีก สักวันมันจะรู้สึกกับสิ่งที่ทำแบบนี้กับนาย
วันถัดไปเป็วันที่สกายพาสายลมไปโรงพยาบาลตามหมอนัด ก่อนหน้านี้สายลมขอร้องให้เจไดพาเขาไปโรงพยาบาลสักครั้ง เเต่เขาไม่สนใจและโดนตะคอกกลับมาอย่างไม่ไยดี จึงมีแค่สกายเท่านั้นที่จะพาเขาไปได้ เป็ครั้งเเรกที่สกายเข้าไปห้องซาวท้องกับสายลม
“เอ้ย ดูเ้าก้อนสิขยับดุ้ดดิ้กเลย” สกายทำตาลุกวาวเมื่อเห็นว่าในท้องของเพื่อนมีเด็กกำลังดิ้นอยู่ในนั้น
" วิเศษจริงๆ เลย ชั้นตื่นเต้นที่จะได้เจอหลานแล้ว"
สายลมขำที่สกายทำท่าทางตลกแบบนั้น
"เ้าตัวเล็กเเข็งเเรงดีนะครับเเสดงว่าคุณแม่จัดการกับอารมณ์ได้ดี ดูสิ ดิ้นเก่งด้วย "
" เก่งจังเลยครับ คุณแม่ตัวน้อย" คุณหมอชมราวกับชมเด็กน้อย
" ครับ" สายลมยิ้มอย่างอิ่มอกอิ่มใจที่ลูกของเขาเเข็งเเรงเเละดูจะซนมากถ้าได้ออกมา
หลังจากเข้าห้องตรวจทั้งสองคนก็สักถามอาการต่างๆ ที่เกิดขึ้น พอได้ฟังว่ามันเป็อาการปกติทั่วไปของคนท้อง สกายจึงสบายใจที่สายลมไม่เป็อะไร
“ โล่งใจไปทีนะ ชั้นนึกว่านายจะเเย่แล้วซะอีก ”
“ ขอบใจนะสกาย”
“ ไม่ต้องขอบใจแล้ว ชั้นเต็มใจตอนนี้อยากจะเจอเ้าก้อนเต็มที่เเล้ว”
“ อย่างน้อยก็มีนายที่เอ็นดูลูกชั้นนะ ”
“ หลงรักไปแล้วด้วยล่ะ”
สายลมหัวเราะชอบใจกับความตื่นเต้นของเพื่อนรักราวกับเป็ลูกของตัวเอง ผู้ชายตัวใหญ่ที่ทำตัวแบบเด็กแบบนั้นมันดูตลกเเละน่ารักมาก
“ชั้นจะช่วยนายเลี้ยงเ้าก้อนนะ ฝึกไว้ถ้าวันหนึ่งชั้นมีเมียมีลูกขึ้นมาจะได้เก่งไง ฮ่าา ตื่นเต้นที่สุดเลย”
“ชั้นก็จะช่วยนายเลี้ยงหมือนกันนะ ฮ่ะๆๆ” สายลมนึกขำท่าทางเหมือนเด็กโค่งของเพื่อนรัก
“ คร้าบ แต่คุณเพื่อน เย็นนี้นายก็ต้องกลับบ้านแล้วนะ ไม่อยากให้นายกลับเลย ชั้นรู้สึกเป็ห่วงนายจัง”
“ชั้นก็ไม่อยากกลับ แต่ก็ต้องกลับนะ”
“ ไปๆ ไปพักผ่อนสักหน่อยแล้วเย็นๆ ค่อยกลับ ”
จากนั้นสายลมก็หลับทันทีเพราะความง่วงง๊าวหาวนอนของคนท้องตลอดระยะทางระหว่างเดินทางไปโรงพยาบาล
จนถึงเวลาเย็นที่สายลมต้องกลับ เพื่อนสกายก็ทำหน้าไปส่งถึงเเท็กซี่ด้วยความเป็ห่วงสุขภาพของเพื่อน
“กลับดีๆนะ ” ร่างเล็กตอบกลับด้วยการโบกมือลา สกายมองเเท็กซี่เเล่นออกไปจนลับตา
“ทำไมครั้งนี้ชั้นรู้สึกเป็ห่วงนายนักนะ”
เเละเมื่อสายลมกลับถึงห้อง รางบางนอนลงบนเตียงอย่างอารมณ์ดี วันนี้เขาอารมณ์ค่อนข้างดีที่ได้ไปนอนบ้านของสกายเเละได้รู้ว่าลูกในท้องเเข็งแรงเเละร่าเริงมาก ความพยายามเพื่อลูกของเขามันได้ผล
“ เอ๋ วันนี้ห้องสะอาดขึ้นนะเนี่ย พี่อบเชยมาทำให้แน่นอนเลย ”
สกายนอนลูบท้องเบาๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ ไม่ว่าจะยังไงลูกแม่ต้องเเข็งเเรงนะ”
เเต่เมื่อร่างบางนึกถึงถุงยาที่เขาลืมไว้ในห้องเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นทันที สายลมเดินไปเปิดประตูเห็นอบเชยยืนอยู่หน้าประตู แต่วันนี้ดุอบเชยเงียบผิดปกติ
ทุกครั้งเมื่อเปิดประตูออกมาอบเชยจะพูดใส่สายลมอย่างเจื้อยเเจ้วแล้ว
สายลมยิ้มพูดทักทายอบเชยตามปกติ
“ พี่อบเชย วันนี้มาเก็บของให้ผมใช้มั้ย เมื่อวานผมเหนื่อยๆ น่ะเลย… ”
ยังไม่ทันที่ร่างบางจะอธิบายจบ ร่างบางก็โดนตบจนหน้าชาทันที
เเละน้ำตาของร่างเล็กมันก็ไหลลงมาทันทีที่โดนตบ มือเล็กอันสั่นเทายกขึ้นมาลูบใบหน้าแดงของตัวเอง
“ นี่อะไร บอกชั้นมาสิ ”
อบเชยถือถุงยาออกมาด้วย และยื่นมันออกมาให้สายลมดู สายตาที่ไร้เยื่อแบบนี้จากพี่สาวเขาเพิ่งเคยได้เห็นมันเป็ครั้งเเรก
“ครับ” สายลมพยักหน้าเบาๆ ยอมรับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า เขาไม่คิดว่ามันจะไวขนาดนี้
"ชั้นผิดหวังในตัวแกมาก"
" ที่แกโกหกชั้นออกไปข้างนอกหลายๆครั้ง แกไปหาผู้ชายแล้วไปให้เขาทำแบบนี้เหรอ แล้วอนาคตของแกล่ะ สายลม ทำไมแกทำตัวแบบนี้แกกลายเป็เด็กใจแตกไปได้ยังไง ห่ะ! " อบเชยพูดเสียงดังไปด้วยร้องไห้ไปด้วย
“ ผมไม่รู้นี่ ว่าผมท้องได้ ” สายลมกลั้นเสียงพูดออกมาเพื่อให้หยุดร้องไห้
“ แล้วถ้าแกไม่ทำตัวแบบนี้จะท้องได้มั้ย ห่ะ!” อบเชยยิ่งโมโหหนักขึ้นและะโใส่สายลมจนร่างเล็กสะดุ้งด้วยความใ มันดังจนคนอื่นเเถวนั้นได้ยินเสียงโวยวาย
" พี่ ผมขอโทษนะ"
" ไอ้ผู้ชายคนนั้นมันเป็ใคร แกบอกมา"
" ผม…ผมไม่รู้ "
" ทำไมไม่บอกชั้น ห่ะ! บอกมามันเป็ใครแกจะปิดไว้ทำไม " อบเชยะโเสีบงดังขาดสติ
ใบหน้าเล็กเต้มไปด้วยน้ำตา ส่ายหน้าไปมาไม่ยอมปริปากพูด
“ ถ้าแกไม่บอกแกก็ไปอยู่กับมันซะ ”
พูดจบอบเชยเดินออกจากห้องไปทันที นั้นหมายความว่าสายลมโดนไล่ออกไปจากนี่ที่แล้ว สายลมร้องไห้เสียใจอย่างหนักที่พี่สาวไม่อภัยเขาเเละไล่เขาไปอย่างไม่ลังเล
“ ผมจำเป็ต้องรักษาพ่อของลูกไว้ ขอโทษนะพี่อบเชย ”
ร่างบางเก็บข้าวของใช้ที่จำเป็ใส่ประเป๋าใบไม่ใหญ่นักจนเสร็จและหยิบมือถือขึ้นมาต่อสายไปหาร่างสูง ข้อตกลงที่เคยคุยกันไว้ ถ้าอยากไปอยู่กับเขาก็ต้องยอมไปอยู่ในที่ๆเขาอยากให้ไป สายลมขอทวงถามมันวันนี้ การโทรหาร่างสูงมีไม่บ่อยนัก เเต่ครั้งนี้เขาจำเป็จริงๆ
เมื่อปลายสายรับแล้ว
“ มีอะไร”
“ ครั้งนี้ผมจะขอไปอยู่กับคุณจริงๆเเล้วนะครับ ผมจะอยู่ที่ที่คุณให้อยู่ ตามที่คุณบอกไว้ ตามที่เราตกลงกันไว้ครับ”
“ หึ ได้ชั้นจะส่งคนไปรับ” ร่างสูงไม่ถามอะไรมากนักเพราะเขาคิดว่าสายลมคงอยากมาอยู่กับเขาเเล้วจริงๆ
สายลมลากระเป๋าออกมานั่งรอรถอยู่ด้านนอก ก่อนเดินออกมานอกประตูบ้านหลังใหญ่นั้นที่เขาเคยอยู่มาั้แ่เกิด
ต้องไปจริงๆ เเล้วสินะ สายลมหันกลับไปมองบ้านหลังนี้อีกครั้ง
ถึงป้าจะเกลียดเราเเต่เราจะมีพ่อนะ เราจะอยู่กันเป็ครอบครัวนะลูก
“ อ่า ท้องเเข็งอีกแล้วสิเรา”
“แม่จะพยายามไม่ร้องไห้นะ ”
สายลมลูบท้องไปมาเพื่อบรรเทาอาการปวดเเละระบายความเครียด
่นี้เขามีอาการท้องเเข็งทุกครั้งที่เครียด
สายลมเดินออกมาปากซอยที่เดิมที่เป็จุดลงไปรับของเขา รถคันหรูประจำของเจไดมาถึง พร้อมกับบอดี้การ์ด เเต่วันนี้ไม่ใช้คนเดิมแล้ว
“ เชิญครับ ” บอดี้การ์ดเปิดประตูรับกระเป๋าให้ร่างบาง
หน้าร่างบางซีดจนบอดี้การ์ดเอ่ยทัก
“คุณสายลมเป็อะไรหรือเปล่าครับ ”
สายลมพยายามยิ้มให้คนทักทาย “ อ้อ ผมท้องเเข็งน่ะ เดี๋ยวอีกสักพักก็หายครับ”
ร่างบางที่ตอนนี้นั่งเอนไปกับเบาะรถ หายใจเข้าออกเพื่อระบายความเ็ป มือบางลูบท้องกลมที่เริ่มใหญ่ไปมา หวังว่าตัวเองจะหายเร็วๆ
“ถ้าไม่ไหวบอกผมนะครับ”
“ ขอบคุณมากนะครับ พี่ใจดีจัง ผมไม่เคยเห็นหน้าเลย มาครั้งแรกใช้มั้ยครับ”
“ ครับ แต่ผมเป็บอดี้การ์ดคุณเจไดมานานแล้วล่ะครับ ผมชื่อ จ๊อบนะครับ ”
" ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ พี่จ๊อบ"
เมื่อสายลมเห็นสายตาจ็อบมองไปที่ท้องกลมๆของตัวเอง
" สี่เดือนใกล้จะ ห้าเดือนแล้วครับ "
สายลมพูดออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม
" คุณตัดสินใจดีเเล้วใช้มั้ยครับ "
" ผมเลือกสิ่งที่ดีที่สุดเพื่อลูกแล้วล่ะครับ "
" คุณไม่เหมือนคนที่เ้านายผมพามาเลยสักนิด คุณดูจริงใจมากกว่านั้น"
" ผมรักคุณเจไดด้วยความจริงใจครับ "
เด็กคนนี้น่าสงสารจัง ไม่รู้เ้านายจะทำแบบนี้ไปถึงไหนกัน
เมื่อมาถึงที่หมาย แต่ที่นี่กลับไม่ใช้คอนโดหรือบ้านของเจได
"ผมรับคำสั่งให้พาคุณมาที่นี่ครับ"
"ที่นี่ที่ไหนเหรอครับ "
" บ้านหลังนี้คุณเจไดจะมาบ่อยๆเวลาที่้าพักผ่อนจริงๆนะครับ เป็บ้านเกิดของคุณยายของคุณเจไดครับ " แต่จ๊อบไม่ได้บอกว่าที่นี่อยู่ที่ไหน
บ้านไม้หลังกะทัดรัด บริเวณรอบๆรายล้อมไปด้วยต้นไม้เขียวชอุ่มร่มรื่นที่นี่เงียบสงัดไม่มีผู้คนมาวุ่นวาย แต่มันก็น่าอยู่ไม่น้อย
เมื่อสายลมเห็นที่นี่เขาก็น้ำตาไหลออกมาทันที เมื่อรู้ว่าตัวเองต้องอยู่ที่นี้คนเดียว โดยที่ไม่มีเขา
“ แล้วคุณเจไดจะไม่มาอยู่ที่นี่เหรอครับ”
" ผมไม่ทราบเื่นี้ แต่คุณเจไดจะมาหาคุณพรุ่งนี้นะครับ และข้าวของต่างๆผมจัดเตรียมให้หมดแล้ว"
ก่อนที่บอดี้การ์ดคนนี้จะกลับไปเขามองมาที่ร่างบางด้วยแววตาที่บ่งบอกว่าเขาสงสารเเละเห็นใจเด็กคนนี้เหลือเกิน ใบหน้าเล็กนั้นเปื้อนไปด้วยน้ำตา
“ ดูแลตัวเองสุขภาพดีๆนะครับ ถึงเเม้ว่าผมจะไม่ได้รับคำสั่งให้มาดูแลคุณบ่อยๆ แต่ผมจะเเวะมาดูคุณนะครับ คุณหนูในท้องคุณก็เป็เ้านายของผมเหมือนกัน ”
"ขอบคุณมากๆนะครับพี่จ็อบ " สายลมขอบคุณคนตรงหน้าทั้งน้ำตา
ท่าทางของพี่บอดี้การ์ดคนนี้เขาใจดีกว่าคนอื่นๆ อย่างน้อยเขาก็เป็ห่วงอาการของเรา
เมื่อจ๊อบออกไปจากบ้านหลังนี้เเล้ว ตอนนี้ก็เหลือเพียงสายลมตัวคนเดียว
นี่เรากำลังทิ้งโดนให้อยู่คนเดียวเหรอ คุณคงอายที่จะมีผมเป็เมีย คุณคงจะอายถ้าวันหนึ่งผู้คนที่รายล้อมคุณ พูดกันว่า ทำไมเอาคนอย่างผมมาไว้ที่บ้าน สินะ คุณเลยเอาผมไว้ที่ที่เงียบสนิทไร้ผู้คนแบบนี้
ร่างบางลูบไปที่ท้องและพยายามฝืนยื้มออกมา “อย่างน้อยแม่ก็ยังมีเราอยู่เป็เพื่อนนะ ”
เเละก็คิดว่ายังไงเขาก็คิดดีเเล้วที่ได้ทิ้งทุกอย่างมาเพื่อเขาเเละลูก
คืนทั้งคืนร่างบางนอนหลับไม่ค่อยสนิทด้วยความที่ไม่คุ้นชินกับสถานที่
สิ่งที่สายลมลืมไปคือ เขายังไม่ได้บอกเื่นี้กับเพื่อนเขาเลย
สายลมต่อสายหาเพื่อนรักทันที
“สกาย”
“.... ”
“พี่อบเชยรู้ความจริงหมดแล้ว ชั้นเผลอลืมยาไว้ในห้องเเล้วเขาไปทำความสะอาดห้องให้ พี่เขาโกรธชั้นมากเลยนะ ชั้นโดนไล่ออกจากบ้านเมื่อวาน ”
" ทำไมใจร้ายไล่นายออกมาแบบนั้น รู้บ้างมั้ยว่ามีหลานอยู่ในท้องของนาย"
ได้ยินเสียงเหมือนที่เหมือนร้องไห้มานานแบบนั้น สกายก็ใจไม่ดีแล้ว
“ สายลมแล้วนายอยู่ที่ไหน มาอยู่กับชั้นนะ เดี๋ยวชั้นไปรับ แล้วทำไมพึ่งโทรมาตอนนี้” สกายรัวคำถามใส่ด้วยน้ำเสียงร้อนรนเพราะความเป็ห่วง
“ ชะ.. ชั้นมาอยู่กับคุณเจไดแล้ว ขอโทษนะสกายแต่ชั้นไม่อยากให้ลูกขาดพ่อ”
“ ชั้นไม่ไว้ใจมันเลยจริงๆ นายอยู่ที่ไหน ชั้นจะไปหานาย”
“ ยังไม่รู้เลย น่าจะไม่ใช้ในกรุงเทพนะ เพราะกว่าจะถึงก็นานหลายชั่วโมง”
“ ไอ้ชั่วนั้นมันเอาแกไว้อยู่ที่นั้นได้ยังไง แล้วอยู่คนเดียวแบบนั้น ถ้าแกเป็ลมขึ้นมาจะทำยังไง”
“ ใจเย็นๆนะ สกาย ชั้นจะดูแลตัวเองไห้ดีที่สุดนะ ”
“ เห้อ สายลมชั้นเป็ห่วงนายจะตายอยู่แล้ว”
" ขอร้องอีกอย่างนะสกายอย่าบอกพี่ชั้นว่าชั้นอยู่ที่ไหน "
" โอเค ชั้นจะไม่บอกพี่นาย"
สกายทั้งโกรธและเป็ห่วงเพื่อนที่ตัดสินใจแบบนั้น แต่เมื่อสายลมเลือกแล้วเขาก็ไม่อยากจะตำหนิคนท้องที่กำลังจิตใจว้าเหว่แบบนั้น เขาทำได้แค่อยู่เคียงข้างเพื่อนคนนี้เท่านั้น
“ ชั้นขอโทษนะสกาย ”
“ อย่าร้องไห้เลยนะ นายทำให้ชั้นรู้สึกผิดอีกแล้ว ” สกายพูดเสียงอ่อน
“ ชั้นจะไปหานาย ตามที่นายเปิดจีพีเอสไว้นะ จะไปให้เร็วที่สุดนะ ชั้นขอจัดการเื่ที่บ้านก่อนไม่นาน ดูแลสุขภาพดีๆด้วย ”
หลังจากสกายวางสายไป เขาไม่ได้รู้สึกสบายใจนัก เขารู้สึกเป็ห่วงเพื่อนคนนี้มาก เขาโกรธเจไดที่ทำกับเพื่อนเขาแบบนั้น
ไอ้เจไดถ้ามึงทำเพื่อนกูเจ็บกูจะตามไปซัดหน้ามึงแน่ หึ มึงมันล่อลวงเพื่อนกูจนท้องแล้วก็ทิ้งๆกว้างๆ กูจะคอยดูความเจ็บช้ำเพราะผลกับสิ่งที่มึงทำกับเพื่อนกูไว้ หึ
เสียงโทรสัพท์ดังลั่นขึ้นมา ขณะที่อบเชยกำลังนอนเครียดเเละคิดถึงน้องชายของตัวเอง
“ สวัสดีค่ะ คุณเอมิ ”
“ อบเชยเธอเป็อะไรไป ทำไมทำเสียงแบบนั้น ”
“อบเชยเสียใจ สายลม เขาท้องค่ะ”
“ ฮ่ะ! ท้อง”
“ความหวังของพ่อแม่ ความหวังของอบเชยพังหมดแล้วละค่ะ ไม่คิดว่าสายลมจะเป็คนแบบนี้เลย”
“ อย่าเสียใจไปเลยนะ”
“อบเชยเองที่ไว้ใจปล่อยให้เขาออกไปข้างนอกจนไม่สังเกตอะไรเลย”
“ เื่มันเกิดขึ้นเเล้วอย่าโทษตัวเองเลยนะ สายลมเป็เด็กดีนะ ชั้นเชื่อแบบนั้น ชั้นเป็กำลังใจให้ ปล่อยเขาเลือกเส้นทางของตัวเอง เราไปบังคับใจเขาไม่ได้หรอกนะ อย่าร้องไห้เลยนะอบเชย ยังไงชั้นก็ยังเอ็นดูสายลมอยู่นะ ”
“ แล้วอีกฝ่ายล่ะอบเชย ”
“ สายลมไม่ยอมบอกว่าพ่อเด็กเป็ใครค่ะ เหมือนพยายามจะปกปิดเพื่อปกป้องผู้ชายคนนั้น”
“ สายลมของชั้นน่าสงสารจังเลยนะ คงรักผู้ชายคนนั้นมากสินะ อย่าโกรธเขาเลยนะอบเชย ”
อบเชยโกรธน้องตัวเองมากแต่เป็เอมิที่กลับสงสารเด็กคนนี้
“ตอนนี้อบเชยไล่มันออกไปแล้วค่ะ” น้ำเสียงเเสดงออกมาอย่างฉุนเฉียวเมื่อนึกถึงน้องชายของตัวเอง
“ ตายเเล้วอบเชย!! เธอจะใจร้ายไปมั้ย ” เอมิเริ่มเสียงเเข็งใส่อบเชยเพราะเริ่มฉุนเฉียวกับสิ่งที่อบเชยใช้อารมณ์น้องชายจนเกินเหตุ ซึ่งเขาก็กำลังท้องอยู่ด้วย
“แล้วสายลมจะไปอยู่ที่ไหนเื่ของผู้ชายคนนั้นเธอยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ ยิ่งท้องอ่อนๆ แบบนั้น ถ้าน้องเธอไปเจออะไรอันตรายจะทำยังไง คิดให้ดีเเล้วไปตามน้องเธอกลับมาซะ ถ้าเธอไม่เอาเเล้วชั้นจะรับสายลมเป็น้องชั้นเอง ”น้ำเสียงคนปลายพูดอย่างโมโหสุดขีดแล้ววางสายทันที
เสียงที่ดุดันของเอมิ ทำให้อบเชยเริ่มคิดได้ ความรู้สึกผิดเริ่มก่อเกิดขึ้นมาในใจของคนเป็พี่สาว อบเชยร้องไห้กับสิ่งที่ตัวเองทำไปเมื่อวาน
“ สายลม ฮื่อๆๆ ”
อบเชยพยายามติดต่อน้องชายทุกช่องทาง แต่สายลมบล็อกเธอทุกช่องทางเช่นกัน ตอนนี้กลับกลายเป็อบเชยเองที่กำลังเป็ห่วงน้องชายอย่างที่สุด
สายลมกำลังนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวสีเขียว ที่ตั้งอยู่ริมระเบียงของบ้าน วันนี้เป็วันที่พี่บอดี้การ์ดบอกว่าเจไดจะมาหาเขา
มีเพียงเื่เดียวตอนนี้ที่สายลมจะทำให้ดีที่สุดคือพยายามทำดีและเอาใจเจไดให้มากที่สุด เพื่อให้ร่างสูงมาอยู่ข้างกายมาดูแลลูก ลูกของเขาจะไม่ต้องขาดพ่อ เขายังมีความหวังที่จะไม่ต้องเป็แม่เลี้ยงเดี่ยว ตอนที่เจไดส่งคนมารับเขา เขาดีใจมากมันหมายถึงเขายอมรับจะเป็พ่อของลูกเเล้วจริงๆ ความหวังของสายลมใกล้เข้ามาทุกที สายลมรู้สึกแบบนั้นภาพในจินตนาการก็คือเจไดเขาเเละลูกอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข
พ่อเขารักลูกมากๆ นะรู้มั้ย วันนี้พ่อจะมาหานะ
พอพูดแบบนั้นไปลูกเขาก็ดิ้นเหมือนเข้าใจในสิ่งที่สายลมพูด สายลมรู้สึกดีขึ้นมากเขามีเื่มากมายที่คิดจะพูดให้ร่างสูงฟัง สายลมเผลอหลับไปบนท่ามกลางบรรยากาสเย็นๆ เสียงเดินเดินของขายาวขึ้นมาบนบ้านไม้อย่างเบาๆ ร่างสูงสะดุดตากับร่างกายของสายลมที่ดูจะเปลี่ยนไป
ร่างกายผ่ายผอมนอนหายใจสม่ำเสมออยู่บนโซฟาตัวยาวสีเขียว แต่ท้องกลมนูนที่เริ่มใหญ่ขึ้นนั้น มันสะดุดตาจนเขาอดไม่ได้ที่จะไม่จ้องมองมัน เขาขยับตัวนั่งลงมองท้องกลมนั้นขยับขึ้นลงตามลมหายใจเข้าออกของคนตัวเล็ก มือเล็กเริ่มเลื่อนขยับมาลูบเบาๆที่ท้องกลมๆของตัวเอง ดุเหมือนกับว่าเขากำลังรู้สึกอะไรบางอย่าง จนสายลมเริ่มจะรู้สึกตัวตื่น เจไดก็ขยับหน้าของเขาออกห่างเเละกลับมายืนท่าเดิมทันที
“ คุณ”
สายลมลุกขึ้นกอดคนตัวสูงทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ร่างสูงยอมให้สายลมกอดอย่างแนบเเน่นอยู่แบบนั้นโดยไม่มีปฏิกิริยาใดๆ หัวทุยซุกไซร้ไปที่อกใหญ่ของเขาราวกับอยากได้ที่ปลอดภัย มันเป็ภาษากายที่หมายถึงเขา้าความห่วงใย ความปกป้องจากร่างสูง
สายลมไม่คิดจะเล่าความทุกข์ว่าเขาเจออะไรมาให้เจไดฟัง
เขาอยากให้ร่างสูงรับรู้เื่ของลูกเพียงเท่านั้น
“ ผมดีใจนะครับที่คุณมาวันนี้”
เมื่อสายลมเห็นสายตาของเจไดเผลอจ้องมองที่ท้องของเขา
”อีกไม่กี่วันก็จะห้าเดือนแล้วนะครับ ก่อนหน้านี้ผมไปโรงพยาบาลมา เขาเเข็งเเรงมากเลยนะครับ ดิ้นเก่งด้วย ” สายลมพูดไปยิ้มไปเขาอยากบอกเื่ลุกให้เจไดรับฟังมากๆ
“ อืม” คำตอบเขามีเพียงเท่านั้น
“ ครับ เเล้วคุณจะมาหาผมบ่อยๆใช้มั้ย เเล้ว.. เมื่อไหร่คุณจะมาอยู่นี่ที่กับผมเหรอครับ” สายลมมองร่างสูงตาแป๋วรอคำตอบ
เจไดลุกขึ้นเดินไปที่ระเบียง “ชั้นจะไม่มาอยู่ที่นี่หรอกนะ ที่ยอมรับให้เธอเอาเด็กคนนี้ไว้ อย่าลืมนะ เพราะเธอสัญญากับชั้นเเล้วว่าจะไม่เรียกร้องอะไรทั้งนั้นถ้าชั้นจะเมื่อไหร่เดี๋ยวก็เธอก็รู้เอง”
ใบหน้าหวานตอนนี้หลุบต่ำลงเพราะคำตอบนั้นของร่างสูงมันไม่ได้เป็ไปในทางที่เขาคิด
สายลมไม่ได้ถามอะไรเขาอีกปล่อยให้ร่างสูงได้พักผ่อน สายลมดูแลเจได นวดไหล่ให้ร่างสูงเหมือนที่เคยทำแม้ในใจจะเสียใจกับคำพูดของเขาก็ตาม
“ ตอนนี้ มีคุณเป็ยังไงบ้างชั้นติดต่อเขาไม่ได้ ”
ั้แ่ที่เขาโดนแอลซัดหน้าวันงานวันเกิดนักรบเจไดก็ติดต่อมีคุณไม่ได้อีกเลยเพราะเขาไม่ยอมตอบไลน์ไม่ยอมรับโทรสัพท์ของเจไดเลย ถึงแม้ว่าเขาจะอดทนติดต่อไปหลายครั้งก้ตาม
“ตอนนี้พี่มีคุณคือคนรักของคุณแอลแล้วล่ะครับ”
สายลมหยุดมือที่กำลังนวดไหล่ให้ร่างสูงลง เเละหันมาพุดว่า
“ คุณเจไดหยุดติดต่อพี่มีคุณเถอะครับ ตอนนี้เขามีคนรักแล้ว”
“ เธอไม่ต้องมาสั่งสอนชั้น หึ รู้ว่าซะด้วยว่าชั้นไม่ได้รักเธอชั้นรักมีคุณเเละชั้นจะทำให้ไอ้แอลมันแพ้ให้ได้ ”
“ ไม่ได้นะครับ คุณแอลเป็ผู้มีพระคุณของผมคุณแอลเป็คนดี คุณอย่าทำอะไรเขานะครับ”
“บอกว่ารักชั้นมาก แต่กลับไปชมศัตรูและกล้าขึ้นเสียงใส่ชั้นเพราะมันอย่าทำให้ชั้นโมโหนะ” เจไดจับหน้าของสายลมบีบจนบิดเบี้ยว
“หึ ถัา้าชั้นมากนักจริงๆ เดี๋ยวจัดให้ ”
เจไดจับสายลมมีอะไรตรงกลางบ้าน เขากระเเทกกายใส่สายลมไม่สนไม่แคร์อะไรทั้งสิ้น แค่ทำเพื่อสนองอารมณ์เเละระบายความโกรธเท่านั้น หลังจากเสร็จแล้วร่างสูง อุ้มสายลมไปวางที่เตียงขณะที่สายลมหลับไม่รู้ตัว เเละพาตัวเองไปนอนบนโซฟาตัวใหญ่ในห้องแทน
ใบหน้าเล็กนั้น ในขณะนอนหลับ ละเมอร้องไห้ ไม่เป็ภาษา
เจไดมองดูอาการทุกอย่างของร่างบาง
เขานอนไม่หลับเพราะไม่รู้จะทำยังไงกับสายลมที่เป็แบบนั้น ร่างสูงออกมานั่งสูบหรี่ริมระเบียงเขาไม่อยากเห็นภาพนั้นอีก จนถึงเช้ามืดในขณะที่สายลมเดินออกมา เพียงแค่เดินไม่กี่ก้าวร่างเล็กก็ต้องพาตัวเองกลับไปยังที่เตียงเหมือนเดิม เพราะร่างเล็กเริ่มมีอาการท้องเเข็งอีกแล้ว สายลมไม่รู้ตัวเลยว่าร่างสูงอยู่ในมุมมืดกำลังมองทุกการเคลื่อนไหวของเขาอยู่
คิ้วบางนั้นขมวดกันจนเป็ปม ร่างเล็กนั่งเอนลงไปกับเตียงนอน มือหนึ่งข้างเท้าไว้กับเตียง มืออีกหนึ่งข้างลูบวนไปมาเพื่อจะคลายความเ็ป
เมื่อร่างสูงได้เห็นแบบนั้น ความรู้สึกผิดก็เริ่มกัดกินเขาเข้าไปในหัวใจ
เขานั่งมือทั้งสองข้างกุมขมับไว้ กรามขบเข้าหากันเเน่นจนเป็สัน
นี่กูทำอะไรลงไปวะ
เขาขยี้หัวตัวเองด้วยความเดือดดาลเขากำลังสับสนกับความคิดของตัวเอง
1K
