ตอนที่ 18
เมื่อถึงวันหยุด ชิงเทียนไปขอร้องให้หลงหยวน ช่วยพาไปสอบทำใบขับขี่ เพื่อที่จะสามารถใช้รถออกไปทำธุระได้อย่างไม่ผิดกฏหมาย
ผู้ฝีกสอนเป็ผู้หญิงทีดูมีอายุ “เชิญค่ะนายน้อยหลงฉันคือ มู่หลิ่งจู รับหน้าที่ในการฝึกสอนของวันนี้ค่ะ" มู่หลิ่งจูแนะนำตัว “แล้วท่านนี้คือ.." เธอมองมาทางชิงเทียน
“นี่คือเพื่อนของผม ที่เล่าให้ฟังทางโทรศัพท์ไงครับ" หลงหยวนแนะนำชิงเทียนให้เธอรู้จัก
หญิงวัยกลางคนไม่คิดว่าเพื่อนของหลงหยวน จะดูเด็กขนาดนี้ อาจจะยังไม่ได้เข้ามหาลัยเสียด้วยซ้ำ
“ฝากตัวด้วยครับ" ชิงเทียนค่อนข้างประหม่าที่จะได้ขับรถเป็ครั้งแรก ต้องเข้าใจก่อนว่าที่แดนเซียน แทบจะไม่มีของแบบนี้ให้ได้เห็น นี่จึงเป็ประสบการณ์ใหม่ ที่เขากำลังจะได้รับ
ชิงเทียนฝึกควบคุมพวงมาลัย เบรก การและถอยหลัง ซึ่งก็เป็ไปได้ด้วยดี แม้แต่มู่หลิ่งจูยังต้องกล่าวชมว่าเขาเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว หลังจากฝึกขับในสนามจริง รวมทั้งสอบทฤษฎีและปฏิบัติผ่านแล้ว ในที่สุดชิงเทียนก็ได้ใบขับขี่มา
ระหว่างที่เดินทางกลับ ชิงเทียนก็นึกสิ่งหนึ่งขึ้นได้“หลงหยวน ช่วยอะไรฉันหน่อยได้ไหม?"
หลงหยวนที่กำลังขับรถอยู่เหลือบมองมาทางเขา “ลองพูดมาสิ"
“ฉันอยากได้ทอง"
หลงหยวนใช้มือข้างหนึ่งคว้าแก้วมาแฟ ที่แวะซื้อขึ้นมาดื่ม “เหอะ!! จิ๊บจ๊อยน่า ้าเท่าไหร่หล่ะ"
ชิงเทียนกำลังคิดว่า เขาควรต้องรีบสร้างอาวุธขึ้นมาใช้ได้แล้ว โดยใช้การสกัดเอาแก่นทอง และแก่นเหล็ก มาใช้เป็ส่วนประกอบ “ก็....สักราวๆ 1 ตัน" นี่คือจำนวนที่เขาลองคิดคำนวน อย่างถี่ถ้วนแล้ว
‘พรู๊ดดดดด....' หลงหยวนพ่นกาแฟออกมาเลอะเต็มหน้ารถ เขารีบจอดรถแล้วทำความสะอาดทันที “นายจะบ้าเหรอ จะเอาไปทำอะไรเยอะแยะ?"
ชิงเทียนคำนวนมาแล้วว่าทอง 1 ตันมีมูลค่าประมาณ 400 ล้านหยวน นั่นทำให้เขาต้องรีบหาเงินเพิ่ม “ฉันอยากได้เหล็กและทองอย่างละ 1 ตัน นายหาให้ได้ไหม?" เขาลองถามดู
หลงหยวนถอนหายใจเบาๆ “ก็พอได้อยู่....ฉันจะรีบจัดการให้แล้วกัน" หลงหยวนรับปาก
“ฉันจะโอนค่าใช้จ่ายให้นายไว้สัก 500 ล้านแล้วกัน ตกลงไหม?" หลงหยวนพยักหน้า ตอนนี้เงินในบัญชีของชิงเทียนเหลือแค่ 200 ล้าน เท่านั้น นี่ทำให้เขารู้สึกกังวลใจไม่น้อย
เช้าวันถัดมา ชิงเทียนลองไปเดินหาซื้อสมุนไพร เพื่อมาปรับปรุงสูตร ให้น้ำสมุนไพรของเขานั้น ดียิ่งขึ้น! สายตากับชิงเทียนไปสะดุดเข้ากับร้านหนึ่ง ที่ตู้โชว์หน้าร้านมีเห็ดดอกหนึ่งวางอยู่ สีสันของมันเป็สีของสายรุ้งดูคล้ายกับขนมหวาน ชิงเทียนอ้าปากกว้าง แล้วแข็งค้างอยู่ในท่านั้น คนที่เดินผ่านไปมา ต่างก็คิดว่าเขาเป็บ้าไปแล้ว
‘ท...ทำไมมันถึงมาอยู่นี่ได้!!!' นี่คือเห็ดสายรุ้งที่มีพลังปราณมหาศาล อัดแน่นอยู่ภายใน
เขารีบเปิดประตูเข้าไปทันที “ชิ้นนี่ขายเท่าไหร่?"เขาถามเ้าของร้าน
เ้าของร้านมองเขาขึ้นๆลงๆ “10 ล้านหยวน"
“ผมให้ 20 ล้านเลย ถ้าคุณบอกผมว่า ไปได้มันมาจากไหน" เ้าของร้านลูบคางพลางเค้นความคิด “คนที่เอามาขาย ได้เล่าไว้ว่าเขาเดินหลงทาง เข้าไปในเทือกเขาหมอกปีศาจ จากนั้นก็พบกับสิ่งนี้โดยบังเอิญเข้า และโชคดีที่หาทางหลับออกมาได้
“เทือกเขาหมอกปีศาจ! มันอยู่ที่ไหนกัน" เห็ดสีรุ้งจะเกิดในที่ที่มีพลังปราณหนาแน่นเท่านั้น นั่นหมายความว่า เทือกเขาหมอกปีศาจ มีจุดชีพจรปราณไหลเวียนอยู่
“อยู่ทางตอนทิศตะวันตกของเมืองจี่หนิง"
ชิงเทียนโอนเงินให้เขา 20 ล้าน แล้วถือกล่องไม้ที่บรรจุเห็ดสีรุ้งไว้เดินออกจากร้านมา แล้วเดินทางกลับทันที เขาตั้งใจจะกลั่นยาให้หลิวลู่ซือ เขายังเหลือเม็ดยาัครามอยู่ 3 เม็ด แต่สาเหตุที่เขาไม่มอบให้เธอเป็เพราะว่า เธอฝึกเคล็ดวิชาธาตุหยิน การดูดซับเม็ดยาธาตุหยางจะไม่นำผลดีมาสู่เธอ
เมื่อกลับมาถึงวิลล่า ชิงเทียนจอดรถแล้วรีบเดินขึ้นไปชั้นบนเพื่อเรียกหลิวลู่ซือ เขาเปิดประตูเข้าไปโดยไม่ได้เคาะ “ลู่ซือ วันนี้อาจารย์จะสอนการกลั่น.....” เสียงของเขาชะงักไป หลิวลู้ซือนุ่งผ้าขนหนู และกำลังใช้ไดร์เป่าผมอยู่ ค่อยๆหันหน้ามาหาเขา น้ำตาเธอเริ่มไหลซึมออกมา
ชิงเทียนรู้ดีว่าเหตุการณ์ต่อไป จะเกิดอะไรขึ้น ‘โถ่์....ใยจึงกลั่นแกล้งข้าเช่นนี้'
“กรี๊ดดดดดดดด....อาจารย์โรคจิต!! เธอเขวี้ยงปากสิ่งของใส่เขาไม่ยั้ง ชิงเทียนได้แต่ยอมรับชะตากรรม ต่อไปนี้เขาจะเคาะประตูทุกบานก่อนเข้าไป
หลังจากที่ชิงเทียนง้อเธอ และหาข้อแก้ตัวได้แล้ว เขาก็พาเธอมาที่ห้องรับแขก หลิวลู่ซือยังมีสีหน้าไม่พอใจ “อะแฮ่ม....ต่อไปนี้จะเป็การสอนกลั่นยา" เขานำเห็ดสายรุ้งมาวางไว้บนมือ
“ขั้นตอนแรกเป็การสะกัดเอาสิ่งเจอปนออก" ไฟสีฟ้าลุกพรึบบนมือเขา เห็ดสีรุ้งเริ่มค่อยๆมีขนาดเล็กลง
“ขั้นตอนต่อไป สะกัดส่วนประกอบที่จะช่วยเกื้อหนุนประสิทธิภาพของวัตถุดิบหลัก" เขาโยนสมุนไพรหลายนิดลงไปบนฝ่ามือ พวกมันถูกเปลวเพลิงสกัดออกไปบางส่วน จากนั้นก็หมุนวนรอบห็ดสีรุ้ง
“ขั้นตอนสุดท้าย ผสานรวมกัน" ชิงเทียนทำมือมุทรา เขาค่อยๆใช้เปลวเพลิงหลอมรวมวัตุดิบเข้าด้วยกัน เกิดแสงวาบสว่างตาออกมา จากนั้นก็มียาสองเม็ด ลอยเคียงคู่กันอยู่เหนือมือเขา
หลิวลู่ซือมองดูทุกขั้นตอน อย่างไม่กระพริบตา มันเป็สิที่น่าอัศจรรย์ และสวยงามมากสำหรับเธอ ชิงเทียนยื่นยาให้เธอหนึ่งเม็ดครั้งนี้ ได้ยามาเพียงแค่สองเม็ด เพราะวัตถุดิบมีน้อย
ชิงเทียและหวิวลู่ซือ แยกย้ายไปดูดซับตัวยา ที่ห้องของตัวเอง ชิงเทียนนั่งขัดสมาธิแล้วกลืนเม็ดยาลงไปทเขาโคจรพลังเพื่ดดูดซับ ปราณจำนวนมหาศาลทะลักเข้ามาในร่างกายของเขา
เวลาล่วงเลยจนมาถึงกลางดึก ชิงเทียนเปิดประตูออกมาจากห้อง พลังปราณรอบตัวที่แผ่ออกมารุนแรงยิ่งกว่าเดิม เขาได้บรรลุขอบเขตก่อตั้งลมปราณขั้นสูงแล้ว
ชิงเทียนแวะไปที่ห้องของหลิวลู่จื่อ และไม่ลืมที่จะเคาะประตู หลิวลู่จื่อเปิดประตูออกมาด้วยท่าทีเหนื่อยหอบ เธอทะลวงขอบเขตได้เช่นกัน ตอนนี้เธออยู่ในขอบเขต รวบรวมปราณขั้นสูง ชิงเทียนยิ้มเล็กน้อย “ดีมาก! ต่อไปนี้ก็ตั้งใจฝึกล่ะ"
หลิวลู่ซือประสานมือคำนับ “ขอบคุณอาจารย์ที่สอนสั่ง" ตอนนี้เธอแข็งแกร่งขึ้นมากแล้วแต่ว่า กายหยินสุดขั้วและพลังปราณยังไม่หลอมรวม เธอจึงยังมีอาการเหนื่อยง่ายอยู่ ชิงเทียนบอกเธอว่า เมื่อถึงขั้นสร้างแก่นปราณเขาจะช่วยให้เธอหลอมรวมพลังปราณและร่างกายเข้าด้วยกัน
เสียงรถบีบแตรดังขึ้นที่หน้าบ้าน ชิงเทียนเดินออกมาดูก็พบหลงหยวนที่มาพร้อมรถบรรทุกหุ้มเกาะ และลูกน้องอีกหลายคน ที่ติดอาวุธเต็มอัตราศึก “อะไรกัน นายจะไปทำาที่ไหน?"
“ก็เอาทองมาส่งให้นายไง!" เขาพูดใส่อารมณ์ เหมือนกับกำลังคิดอยู่ในใจว่า ก็แกบอกให้ฉันเอามาให้ไม่ใช่หรือไง
"แต่ว่าฉันพึ่งบอกไปเมื่อตอนเช้าไม่ใช่เหรอ?" เขาไม่คิดว่าหลงหยวนจะหามาได้เร็วขนาดนี้
หลงหยวนเกาหัว “ก็พ่อฉันน่ะซี้ พอได้ยินว่านายอยากได้ทอง เขาก็โทรไปหาห้างทองทุกร้านแล้วกว้านซื้อทองมาจนหมด จนตอนนี้ทั่วเมืองจี่นาน แทบจะไม่มีทองให้ซื้อแล้ว" ทองถูกขนลงมา ชิงเทียนสั่งให้พวกเอาเอาไปไว้ในโรงรถเช่นเดิม ดูเหมือนว่ามันจะกลายเป็ห้องเก็บของ ของเขาไปแล้ว
หลังจากที่หลงหยวนกลับไปเขาก็เข้ามาในโรงรถ แล้วย้ายรถที่จอดอยู่ไปไว้ข้างนอก จากนั้นห็นำทองและเหล็กมาหลอมด้วยฝ่ามือทีละชิ้น การหลอมเอาแก่นโลหะจะเป็การควบแน่นโดยคงเหลือแค่แก่นไว้ ส่วนที่เหลือจะค่อยๆละลาย แล้วระเหยเป็ไอเพราะความร้อน หลังจากใช้เวลาไปหลายชั่วโมง เขาก็ได้แก่นเหล็กและแก่นทองมา
พวกมันมีขนาดเท่ากับกำปั้นมนุษย์ ลูกเหล็กทรงกลมสองลูก ถูกวางไว้ตรงหน้า “500 ล้านกลับได้มาแค่นี้ ช่างน่าเจ็บใจนัก"
ชิงเทียนเรียกไฟขึ้นมาบนฝ่ามือ แล้วหลอมลูกเหล็กสีทองและสีเงิน ช่างตีเหล็กทั่วไปอาจต้องใช้เตาไฟและทั่งตีเหล็ก แต่นั่นไม่จำเป็สำหรับเขาเลยแม้แต่น้อย เพราะเขากำลังขึ้นรูป....ด้วยมือเปล่า
โลหะถูกทำให้อ่อนนุ่ม แล้วขึ้นรูบตามที่เขาปั้นแต่ง มันคล้ายการปั้นดินน้ำมัน มากกว่าการหลอม สิ่งที่เขาตั้งใจจะทำอยู่คือ ‘กระบี่เซียน' มันคืออาวุธพื้นฐานทั่วไปของแดนเซียน การขึ้นรูปพร้อมกับส่งพลังปราณเข้าไปในแก่นโลหะ จะสร้างศาสตราวุธที่บินได้ และยังสามารถเรียกไปเก็บไว้ในจุดตันเถียน หากทำการตีตราด้วยเื
กระบี่สีเงินสลับทองเงางาม ลอยค้างอยู่กลางอากาศ มันมีลวดลายที่วิจิตรบรรจง ที่ใบดาบถูกสลักไว้สั้นๆว่า ‘มารฟ้า’ เพื่อไม่ให้เขาหลงลืมความแค้น ที่เคยถูกกระทำอย่างทารุณ
-------------------------------------