ภาพบ้านเมืองสมัยอยุธยาตอนต้น "พลอยไพลิน" เธอััได้ว่าเคยอยู่ที่นี้มาก่อน ชุมชนเรือนแพริมแม่น้ำเ้าพระยา ตลาดการค้าที่เฟื่องฟูมั่งคั่งทั้งชาวสยามและชาวต่างชาติ วัดวาอารามหลวงที่เป็สีทองสง่าส่องแสงเมื่อยามต้องแสงอาทิตย์ เมื่อได้ย่างก้าวเท้าเดินไปทางไหนมันคุ้นชินไปเสียหมด
ติ๊ด..ติ๊ด..ติ๊ด..
เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น "พลอยไพลิน" บิดี้เียังไม่อยากลุกออกไปจากที่นอนของเธอเสียเลย
ก๊อกๆๆ
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
"พลอยตื่นได้แล้วลูก เดี๋ยวไปทำงานไม่ทันนะ"
เสียงสตรีนางหนึ่งเรียกพลอยไพลินจากด้านนอก ทำให้เธอนั้นรีบลุกจากที่นอนแล้วตรงเข้าไปห้องน้ำทำธุระส่วนตัว หลังจากแต่งตัวเรียบร้อยแล้วเธอก็รีบลงมาที่ห้องรับประทานอาหาร
"ขอโทษนะคะที่ทำให้ทุกคนรอ"
"เราก็ตื่นให้มันไวกว่านี้ไม่ได้หรือยังไงดูซิคุณพ่อคุณแม่ต้องมานั่งรอ"
เพชรพี่ชายสุดเฮี้ยบของพลอยไพลินดุมาทางน้องสาว
"ดุเก่ง ผู้หญิงที่ไหนจะกล้าเข้าใกล้เนี่ยพี่เพชร"
พลอยไพลินล้อพี่ชาย พี่ชายของเธอนั้นบุคคลิกเป็คนที่เ้าระเบียบ อาจมาจากอาชีพทหารของเขาที่เจริญรอยตามผู้เป็บิดา ส่วนมารดานั้นรับราชการครู และทั้งสองได้เกษียณอายุแล้ว มีเพียงพลอยไพลินที่สนใจในอาชีพหมอโดยให้เหตุผลว่า จะได้มีคนคอยดูแลครอบครัวเมื่อยามเจ็บไข้ ทุกคนในบ้านก็ไม่มีใครขัดขวางในความคิดของเธอ
"เราไม่ต้องมายุ่งก้าวก่ายเื่ของพี่เลยว่าแต่เราเถอะอย่าให้พี่รู้นะว่าแอบคบกับใครโดยไม่บอกทางบ้านให้รู้"
"ใครจะกล้าเข้ามาจีบพลอยล่ะคะ เจอฤทธิ์พี่เพชรเข้าไปก็กระเจิงกันหมดแล้วค่ะ"
ทุกคนหัวเราะครืนกับคำพูดของพลอยไพลิน
"พ่อไม่ว่าอะไรหรอกนะลูกจะคบใครก็ดูๆหน่อย"
บิดาเอ่ยตอบมาเสียงเรียบ
"ค่ะพ่อ แต่สำหรับพลอยคงไม่ใช่ตอนนี้หรอกค่ะ ให้พี่เพชรเค้านำหน้าไปก่อนละกันเนอะๆ"
พลอยไพลินยังแอบกระเซ้าพี่ชายต่อ เพชรได้แต่ส่ายหน้า หลังจากทุกคนรับประทานอาหารเช้ากันเสร็จแล้ว พลอยไพลินและเพชรก็เตรียมตัวออกไปทำงาน
"เดี๋ยวพลอยติดรถพี่ไปก็ได้นะ เพราะว่าพี่ผ่านโรงพยาบาลที่พลอยทำงานอยู่พอดี"
"ก็ได้ค่ะพี่เพชร เดี๋ยวตอนกลับบ้านพลอยนั่งแท็กซี่กลับมาก็ได้ค่ะ ไม่มีปัญหา"
พลอยไพลินตอบอย่างง่ายๆ หลังจากที่เพชรมาส่งพลอยไพลินที่โรงพยาบาลแล้วเขาก็ขับรถออกไปสวนพลอยไพลินนั้นก็ขึ้นไปที่วอร์ดเพื่อ เตรียมตัวตรวจรักษาคนไข้
"ใกล้ถึงวันหยุดแล้ว เราแพลนไปไหนกันดีอ่ะพลอย"
พิมพรรณเอ่ยถามเพื่อนสาว หลังจากมานั่งตรงที่นั่งด้านหน้าโต๊ะทำงานในห้องของเธอ พลอยไพลินเงยหน้าขึ้นจากรายงานผลตรวจคนไข้และเอ่ยถามเพื่อนสาว
"แล้วเธออยากไปไหนล่ะพิมบอกมาสิ จะได้นัดเดอะแก๊งค์กัน"
"ทริปนี้ตามใจแกดีกว่า ทริปที่แล้วตามใจฉันไปแล้วไง"
พลอยไพลินหัวเราะ
"แกมาเอ่ยถามฉันและให้ฉันเป็คนคิดเนี่ยนะ"
พิมพรรณหัวเราะร่วน
"ก็แค่เบื่อกรุงเทพฯอยากหาอากาศบริสุทธิ์บ้าง"
"แกอยากไปไหนแกบอกมาเลย ฉันได้หมด"
"ไม่รู้ล่ะฉันให้แกไว้เป็การบ้าน"
พลอยไพลินยิ้มหวานให้เพื่อนก่อนตอบ
"อืมๆ เดี๋ยวขอคิดดูก่อนละกันนะแก เอาแบบใกล้ๆกรุงเทพฯนะ จะได้ไม่ต้องขับรถนาน"
"ตกลงตามนี้"
หลังจากกลับมาถึงบ้าน ทานอาหารเย็นพร้อมหน้ากับครอบครัวเสร็จแล้ว พลอยไพลินก็แยกตัวขึ้นมาห้องนอนส่วนตัวของตัวเอง เพื่อเตรียมตัวนอนพักผ่อน
"แม่พลอย..แม่พลอย..เ้าอยู่ไหน พี่รอเ้ากลับมาหาพี่"
เสียงผู้ชายในฝัน ทำไมเสียงของเขาช่างคุ้นหูเสียจริง พลันในฝันก็เห็นร่างผู้ชายสูงใหญ่ลางๆคนหนึ่ง เสื้อผ้าอยู่ในชุดชายไทยโบราณกำลังเดินฝ่าหมอกเข้ามาหาเธอ ใครน่ะ?
ติ๊ด..ติ๊ด..ติ๊ด..
เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น
ฝันไปหรือนี่เรา พลอยไพลินคิดในใจฝันติดกันมาหลายวันแล้วนะ หลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จแล้วก็ลงมารรับประทานอาหารเช้ากับครอบครัวเหมือนปกติเช่นเคย และออกไปทำงานตามปกติ และเมื่อมาถึงที่ทำงานพิมพรรณซึ่งรออยู่ก่อนแล้วก็เอ่ยทักขึ้น
"สรุปว่าไงแกได้ที่เที่ยวแล้วหรือยัง ฉันบอกพวกเพื่อนๆเอาไว้แล้วนะว่าทำตัวให้ว่าง"
"คิดได้ที่นึงแล้วล่ะเดี๋ยวบอกวันเดินทางเลยนะ"
"แหมทำเป็ความลับเสียจริงนะหล่อน"
อยุธยา
"นึกอย่างไรเนี่ยยายพลอยถึงมาเที่ยวที่นี่"
พิมพรรณหันมาถามเพื่อนสาวหลังจากถึงโบราณสถานขึ้นขื่อของจังหวัด
"ก็ใกล้กรุงเทพฯและขับรถสะดวกสบายอีกอย่างฉันอยากเดินตลาดน้ำด้วย อยากหาซื้อของกินอร่อยๆไปฝากคุณพ่อคุณแม่แล้วก็พี่เพชรด้วย มีอะไรไหม"
"ย่ะ! ไม่มีอะไรหรอกแค่ถามเฉยๆ" หลังจากทุกคนลงจากรถและเดินเที่ยวโบราณสถานรอบๆ พลอยไพลินเดินขึ้นไป้าของโบราณสถาน ้าสวยงามมากถึงแม้ว่าจะเป็เพียงซากปรักหักพังทิ้งไว้ให้ดูตามกาลเวลา พลันลมแรงพัดวูบนึงก็ปะทะเข้ามาชนโดนตัวของพลอยไพลิน ในจังหวะที่เธอไม่ทันได้ระวังตัวทำให้พลัดหล่นลงมา
ว๊าย!!!
ทุกสิ่งทุกอย่างดับวูบลง
2K
