บทที่ 2 – โลกใบนี้…โหดร้ายเกินไปแล้ว!
ฉันที่กำลังถูกส่งไปต่างมิติก็มาลองนั่งคิดดูถึงจะไม่มีร่างกายให้นั่งก็เถอะ.. คือเทพธิดานี่ดูเหมือนจะเป็คนดีตามที่คิดจริงๆ
แต่ว่าน้า..โลกที่จะไปเนี่ยมันคงไม่โหดร้ายเหมือนโลกเดิมหรอกนะ ก็แบบว่าฉันอาจจะไปเกิดใหม่เป็ลูกนอกสมรสของขุนนาง
ถูกขับไล่อะไรทำนองนี้..แต่ก็นะคงไม่เป็แบบนั้นหรอกเนอะ ยังไงซะเทพธิดาก็ดูเชื่อถือได้คงไม่ให้ฉันไปเกิดในตระกูลมืดมนแบบนั้นหรอก
แถมเทพธิดาเหมือนจะอ่านใจได้เธอคงรู้แล้วล่ะว่าฉันอ่อนไหวกับเื่แบบนี้มาก อื้มๆ ..
แต่อะเด๊ะ..เมื่อไหร่จะเสร็จเนี่ยฉันพยายามััถึงร่างกายตัวเอง.. เอ๋.. นี่มันััร่างกายได้แล้วนี่น่า
แต่ว่า.. ทำไมขยับไม่ได้ละเนี่ยเปิดตาก็ไม่ได้แคบก็แคบ! นี่มันที่ไหนกันเนี่ย ในขณะที่ฉันกำลังคิดแบบนั้นก็ได้ยินเสียงฮัมเพลงมาจากที่ไหนไม่รู้
“เอ่อ …”
ถึงพยายามจะเปล่งเสียงก็เปล่งไม่ออก..ฉันได้แต่มึนงงกับสถานการณ์ในตอนนี้นี่มันสถานการณ์แบบไหน
เมื่อนึกๆ ดูว่า.. เทพธิดานั่นส่งฉันมาเกิดใหม่ในสูตรนิยายก็ต้องแบบไปเกิดใหม่แบบออกมาจากท้องสินะ
ฉันไม่เห็นแสงสาดส่องหลังจากคลอดออกมาเลยนะ!?เอ๊ะ หรือว่าฉันจะตาบอดกัน.. อืมก็ไม่น่าจะใช่นี่น่า
เพราะตอนนี้รู้สึกแคบมาก มันแน่น..แถมมีเชือกบางอย่างผูกติดกับสะดือด้วย.. ห้ะ..? สะดือ?
สูตรนิยายตัวเอกต้องไปเกิดใหม่หลังจากคลอดออกมา หรือได้รับความทรงจำจากอดีตไม่ก็ไปเกิดใหม่เป็มอนสเตอร์สินะ…
แต่.. แบบนี้มัน..ฉันยังอยู่ในท้องแม่อยู่เลยนี่หว่า! ยังไม่คลอดชัดๆ นี่มันเื่อะไรกันเนี่ย
ฉันรู้สึกปวดหัวจี๊ดขึ้นมาหรือว่าเทพธิดานั่นเพราะฉันขอมากเกินไปเลยหมั่นไส้ฉันจนส่งมาเกิดใหม่ตอนยังไม่คลอดงั้นเรอะ
เมื่อฉันนึกได้แบบนี้ฉันก็อดที่จะหน้าซีดไม่ได้.. เทพธิดาเนี่ยน่ากลัวจริงๆ นะ ก็แหมมันคิดเป็อย่างอื่นไม่ได้นี่น่า
เทพธิดาคงรู้สินะ ว่าการติดอยู่ในห้องมืดๆมันทรมานมาก เลยคิดจะให้ฉันได้ชดใช้กับคำขอที่มากเกินไปสินะ
ไม่น่าขอไปเยอะเลยนะ..ก็แบบบอกมาว่าให้ขออะไรก็ได้สามอย่างเองนี่น่า.. เทพธิดานี่ใจร้ายจริงๆฉันถอนหายใจออกมา
เวลาไหลผ่านไปพริบตาเดียวก็ผ่านมาหนึ่งเดือน
ฉันในที่สุดก็ออกมาจากท้องแม่แล้ว..หนึ่งเดือนในความมืดขยับไม่ได้ นี่มันทรมานสุดๆ เทพธิดาคนนั้นนึกว่าเชื่อใจได้แท้ๆ
แต่กลับ.. แต่กลับ..พอนึกถึงความโหดร้ายของเทพธิดาฉันก็อดที่ร้องออกมาไม่ได้
“อุแงง อุแงง”
ฉันร้องไห้ออกมาจริงจังก่อนที่จะมองหน้าคนที่กำลังอุ้มฉันอยู่.. อืมเธอเหมือนจะเป็ผู้หญิงที่สวยพอสมควร
“ท่านหญิงคะ คลอดเรียบร้อยแล้วค่ะ!ลูกสาวของท่านแข็งแรงมากค่ะ!”
ฉันฟังคำพูดไม่รู้เื่แต่จากประสบการณ์สีหน้ายิ้มแย้มอีกฝ่ายนั้นนะ ดูเหมือนจะหัวเราะเยาะฉันอยู่!?
ก็นะฉันมีประสบการณ์ที่ถูกยิ้มใส่แบบนี้โดยผู้หญิงไม่รู้จักก่อนที่จะบอกว่า “รักนะ”ใส่
ก่อนที่จะมีผู้ชายกล้ามมาลักพาตัวฉันตอนนั้นมันน่ากลัวสุดๆ ไปเลยล่ะ.. ไอ้รักนะอะไรนั่นคือหมายถึงจะลักพาตัวสินะ..ถึงเ้าพวกที่บุกมาจะบอกว่าตัวเองเป็กลุ่มแฟนคลับของผู้หญิงคนนั้นก็เถอะนะ
อิแบบนี่.. ฉันจะมีชีวิตรอดถึงตอนโตไหมเนี่ย!
“อืม… ลูกคนแรกของข้าเป็สตรีจริงๆ สินะ”
ฉันก็ถูกส่งให้อีกคนที่มองฉันด้วยสายตาเศร้าโศกเฮ้ยๆ แบบนี้มันไม่ใช่ว่าเสียใจที่ฉันเกิดมาหรอกใช่มั้ย!?
คงไม่หรอกเนอะ— ไม่กับผีสิฟร้า!!! ต้องใช่สิฟระจากประสบการณ์ในโลกอันโหดร้ายฉันมั่นใจกว่า 99.99% ว่า..ผิดหวังที่ฉันเกิดมาแน่ๆ
อ๊ากกกก…
“ถ้าหากเป็แบบนี้ถึงจะมีระดับจอมมารั้แ่เกิด ก็คงถูกปฏิเสธ…และโทษปะาแน่”
ในขณะที่ฉันกรีดร้องอยู่นั้นเธอคนที่ทำหน้าเศร้าก็พูดออกมา แน่นอนถึงฉันจะไม่เข้าใจแต่ด้วยทักษะการอ่านบรรยากาศและท่าทางของฉัน
คือจะบอกว่า ในชาติก่อนน่ะนะเวลาคุยกับคนอื่น.. ถึงจะไม่ค่อยมีคนคุยด้วยนอกจากครอบครัวแต่นานทีก็มีสักครั้งแหละน่า!และเพื่อที่จะไม่ให้เขาเอาฉันไปนินทาและว่าร้ายหรือเหม็นขี้หน้าฉัน
ฉันต้องอ่านบรรยากาศเอา..
ฉันรู้ทันทีเลยว่า..ผู้หญิงคนนี้กำลังพูดถึงฉันแน่ๆ น่าจะประเมินตัวฉันอยู่สินะแต่สุดท้ายที่แสดงสีหน้าเสียใจออกมานั่นคงเป็….
ผิดหวังจริงๆ สินะ.. อืม.. ผิดหวังจริงๆ …แงงงง โลกนี้มันโหดร้ายเกินไปแล้ว ถูกเทพธิดาส่งไปติดแหงกอยู่ในท้อง
พอลืมตาดูโลกแม่ที่คลอดฉันออกมาก็ผิดหวังที่ตูเกิดมาซะแล้ว!
โลกใบนี้มัน… จะโหดร้ายเกินไปแล้ว!
…….
เอ่อ.. จะว่าอ่านถูกก็ถูกอยู่หรอกว่าเขาพูดถึงเรนแต่ว่านะ… การตีความเข้าใจมาในหัวของเรนมันค่อนข้างจะ…
ติดลบเกินไป!
33K
