ถังฉีเอ่ยอย่างชัดถ้อยชัดคำ สายตาที่เฉียบคมของนางทำให้ถังเหวินรู้สึกกระอักกระอ่วนจนไม่อาจสบสายตา ภายในใจนึกสงสัยว่าเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ จะมีดวงตาที่แข็งกร้าวเช่นนี้ได้อย่างไร
“ท่านแม่จะเป็อย่างไรก็เป็เื่ของบ้านเรา ทุกอย่างจะกระจ่างขึ้นเองเมื่อท่านพ่อกลับมา หากมีใครคิดนินทาลับหลัง ระวังท่านแม่จะไปหาตอนเที่ยงคืน หรือแม้แต่ไปเข้าฝัน! แม้แต่ยมบาลยังรู้ว่านางถูกใส่ความ!”
ถังฉีต่างจากคนในสมัยนี้ที่หวาดกลัวการเอ่ยถึงผีสางเทวดา
หลี่ต้ากวงซึ่งอยู่ท่ามกลางฝูงชนตัวสั่นสะท้าน แม้เป็เวลากลางวันแสก ๆ เขากลับรู้สึกหนาววาบไปทั้งกระดูกสันหลัง จึงรีบออกจากที่ชุมนุมด้วยใบหน้าซีดเผือด
ถังฉีแอบสังเกตปฏิกิริยาของหลี่ต้ากวง ด้วยสงสัยว่าเขาจะไปหานางเสี่ยวฉินเพื่อวางแผนการลงมือครั้งต่อไป
มองไปยังถังเหวิน นางยิ่งรู้สึกสมเพชเวทนา เขายังคงทำตัวจองหองโดยไม่รู้ว่าภรรยากำลังนอกใจอีกครั้งแล้ว
"เ้า... ระยะเวลาการเกิดของถังเหอไม่สัมพันธ์กัน แล้วเ้ามีเหตุผลอะไร?"
"แม้ถังเหอจะยังเด็ก แต่เขาก็ดูเหมือนพี่ชายของเขาเมื่อตอนเด็ก ๆ ไม่มีผิดเพี้ยน ท่านจะอธิบายอย่างไร? ข้าบอกไปแล้วว่าเมื่อท่านพ่อของข้ากลับมา ความจริงจะปรากฏ ท่านไม่จำเป็ต้องทำให้ชื่อเสียงของตระกูลถังเสื่อมเสียที่นี่เวลานี้หรอก!"
ถังฉีเอ่ยอย่างเ็า
“และอีกอย่าง ถังฝูกำลังจะสอบขุนนางในปีนี้ไม่ใช่หรือ? หากมีข่าวลือแพร่ออกไป คงไม่ส่งผลกระทบต่อพวกเราพี่น้องมากนัก แต่มันอาจทำลายหน้าที่การงานของเขาได้ ดังนั้น ระวังสิ่งที่ท่านจะพูดไว้ให้ดีเถอะ!”
ถังฉีไม่้าโต้เถียงกับถังเหวินอย่างไร้ประโยชน์อีกต่อไป
ความกังวลของนางในตอนนี้คือการสร้างบ้านหลังใหม่ของนางและพวกน้อง ๆ
"ลุงป้าน้าอาทั้งหลาย ไม่ต้องกังวลเื่การสร้างบ้าน ข้าได้ทำสัญญากับร้านเยว่ไหลเค่อแล้ว ทุกท่านจะได้รับเงินทุกเดือน! เงินสำหรับการสร้างบ้านนี้เป็เงินทดรองจากเถ้าแก่น้อยของร้าน"
ถังฉีเอ่ยกับชาวหมู่บ้านตระกูลถังอย่างจริงจัง
"ฉีเอ๋อร์ การสร้างบ้านถือเป็งานใหญ่ เราจะร่วมด้วยแน่นอน ไม่ทำให้พี่อู่ต้องผิดหวัง!”
ถังหม่านกุ้ยเป็คนแรกที่ยืนขึ้น นับั้แ่ถังฉีเล่าให้เขาฟังเื่ไข่มุกในหอยกาบ เขาก็เชื่อว่านางเป็คนพิเศษ เชื่อแม้กระทั่งเื่ที่มารดาของนางมาเข้าฝัน
"เอาละ ผู้ที่ยินดีช่วยฉีเอ๋อร์สร้างบ้าน มาลงทะเบียนกับข้าได้!"
ผู้นำตระกูลคล้อยตามวาจาของถังหม่านกุ้ย
ในไม่ช้า ชาวบ้านส่วนใหญ่ก็ลงชื่อเข้าร่วม หลายคนเคยได้รับความช่วยเหลือจากถังอู่มาก่อน
เมื่อเห็นดังนั้น ถังต้าสี่ก็กลอกตามองอย่างชั่วร้าย
"ถังฉี แล้วกิจการแสวงหากำไรของเ้าล่ะ? เหตุใดเ้าไม่รวมบ้านของเราด้วย? ท้ายที่สุดแล้ว เ้าก็เกิดและเติบโตที่นั่น คิดจะกอบโกยเงินไว้คนเดียวไม่ได้หรอกนะ!"
ถังต้าสี่กล่าวหาถังฉีอย่างกราดเกรี้ยว
หลังจากประสบการณ์เมื่อไม่นานมานี้ เขาก็ตระหนักดีว่าไม่อาจคาดหวังความช่วยเหลือใด ๆ จากนาง ดังนั้นเขาจึงพยายามปลุกปั่นพวกชาวบ้าน
“ท่านปู่ เถ้าแก่น้อยของร้านเยว่ไหลเค่อรู้สึกสงสารพวกเราพี่น้อง จึงได้สอนสูตรทำอาหารให้เรา พวกเราแค่ต้องส่งของให้ทุกเดือน เราได้ลงนามในสัญญาลับแล้วด้วย”
ถังฉีตอบโต้ข้อกล่าวหาของถังต้าสี่อย่างรวดเร็ว
เมื่อได้ยินคำตอบของนาง ชาวบ้านที่คล้อยตามในทีแรกก็สลัดความคิดนั้น ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาสามารถดูแลตัวเองได้ แต่พี่น้องที่เป็เด็กน้อยตาดำ ๆ กลับต้องดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดในฤดูหนาวโดยไม่ได้ทำมาหากิน
“ผู้เฒ่าถัง พ่อของพวกเขาไม่อยู่ ทั้งยังเพิ่งสูญเสียแม่ไป ผู้เฒ่าไม่มีใจจะช่วยพวกเขาสักนิดเลยหรือ?”
“ไร้สาระ! เราลงนามในสัญญาแบ่งแยกต่อหน้าผู้นำตระกูลแล้ว นับจากนี้ไป บ้านของเราและพวกนางพี่น้องจะไม่เกี่ยวข้องกัน เรายังต้องช่วยเหลือเ้าเด็กเนรคุณพวกนี้อีกหรือ?!”
ถังต้าสี่สะบัดมือ ก่อนจะเดินกระฟัดกระเฟียดจากไปพร้อมกับถังเหวิน
ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็คือผู้หลักผู้ใหญ่คนหนึ่ง การโต้เถียงเื่เล็ก ๆ น้อย ๆ กับเด็กรังแต่จะทำให้เขาเสียหน้า
ไม่ว่าอย่างไร เขาก็จะไม่ช่วยสร้างบ้านให้เ้าเด็กเหลือขอพวกนั้น!
…
ในเมืองชิงเหลียง ฉีเซิ่งกำลังจิบชาหลงจิ่งอย่างสบายอารมณ์
ไม่นานก็มีเสียงเคาะประตู
"เข้ามา"
เสียงไม่แยแสของฉีเซิ่งดังขึ้น ประตูห้องหนังสือถูกผลักเข้ามา
“นายน้อย เราไปสืบมาแล้วขอรับ เด็กผู้หญิงคนนั้นเป็ชาวบ้านจากหมู่บ้านตระกูลถังในเมืองชิงเหอ อำเภอซิ่วเหอ”
เดินเข้ามาในห้องหนังสือ ผู้ใต้บัญชาในชุดสีดำคุกเข่าลง ถือบันทึกข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับถังฉีไว้เหนือศีรษะ
“หมู่บ้านตระกูลถัง? น่าสนใจ เป็เพียงเด็กสาวชาวบ้านกลับมีความเข้าใจลึกซึ้งถึงเพียงนี้”
เวลาไม่ถึงหนึ่งถ้วยชา ฉีเซิ่งก็อ่านข้อมูลของถังฉีจนเสร็จสิ้น
ใช่ว่าเขามีความจำเป็เลิศ แต่เป็เพราะข้อมูลของถังฉีนั้นเรียบง่ายเกินไป
จากบันทึกประวัติครอบครัวของนาง บิดาของนางถูกเกณฑ์ไปเป็ทหารที่ชายแดนมาสองปีแล้วยังไม่กลับมา ส่วนมารดาเพิ่งเสียชีวิต นางจึงถูกทิ้งให้ดูแลน้องชายเล็ก ๆ หลายคน
“แปลกจริง...”
ในบันทึกไม่ได้ระบุเลยว่าเกลือที่ชาวบ้านในหมู่บ้านตระกูลถังกินนั้นแตกต่างจากที่อื่น ๆ
"พานักสร้างบ้านที่เก่งที่สุดจากเฟิงโจวไปที่หมู่บ้านตระกูลถัง”
ฉีเซิ่งสั่งการอย่างเรียบเฉย
“แต่นายน้อย พวกเขากำลังทำงานในเรือนใหญ่ของท่าน ดึงพวกเขาออกมากลางคันคงไม่เหมาะกระมัง?”
“นั่นไม่สำคัญ การออกแบบที่แม่นางน้อยถังร่างเอาไว้ หากปล่อยให้ช่างก่ออิฐของเมืองชิงเหอเป็คนลงมือคงจะสูญเปล่า…”
ฉีเซิ่งโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
เรือนใหญ่ก็คือเรือนใหญ่ สร้างเวลาใดก็ได้ และเขาเองก็ไม่ขาดแคลนที่หลับที่นอน
"ขอรับ!"
“อืม เก็บไว้เป็ความลับ อย่าเปิดเผยเว้นแต่จำเป็จริง ๆ”
ฉีเซิ่งโบกมืออีกครั้ง
เมื่อเห็นสีหน้าของนายน้อย ชายชุดดำก็ถอนตัวออกไปด้วยความเคารพ
“แม่นางน้อยถัง ข้ารอวันที่จะได้เห็นความแตกต่างของเ้าอีกครั้งจริง ๆ…”
…
ในวันส่งมอบอิฐ ชาวบ้านในหมู่บ้านตระกูลถังก็มาถึงที่ดินที่ถังฉีซื้อไว้และเริ่มช่วยเหลือช่างฝีมือเพื่อวางรากฐานของบ้าน
ถังฉีมาถึงหน้างานในตอนเช้า โดยถังเจียงและถังซานอยู่ที่บ้านเพื่อดูแลทารกน้อยถังเหอ
ถังเฟิงเดินไปรอบ ๆ ดูสนอกสนใจบ้านหลังใหม่ที่จะสร้างขึ้นสำหรับครอบครัวของพวกเขาในไม่ช้า
ในตอนเช้า ชาวบ้านในหมู่บ้านตระกูลถังช่วยกันตั้งหม้อใบใหญ่ถัดจากจุดงานก่อสร้าง ทำให้ถังฉีต้มน้ำได้ง่าย เมื่อพิจารณาจากจำนวนคนงาน จึงจำเป็อย่างยิ่งที่จะต้องมีคนเตรียมน้ำร้อนให้พวกเขาดื่ม
เนื่องจากเป็ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ถังฉีจึงไม่ซื้อถั่วเขียวเลย นางกลับเติมน้ำตาลทรายขาวทีละถุงลงในน้ำต้มสุก
เมื่อเห็นดังนั้น ผู้นำตระกูลก็มองอย่างเ็ปหัวใจ
“ท่านปู่ผู้นำตระกูล การสร้างบ้านที่ดีต้องอยู่อาศัยได้หลายชั่วอายุคน ในเมื่อพวกท่านลุงท่านอาปฏิเสธค่าจ้างของข้า ข้าก็คงไม่อาจตระหนี่จะประหยัดได้”
*******************
1K
