หลังจากที่เกิดเื่ราวทั้งหมด มันก็ผ่านมาเป็เวลาร่วม 1สัปดาห์ ไอเพื่อนทั้งสองของผมมันก็พยายามทำทุกวิธี เพื่อให้ผมกลับมามีความทรงจำอีกครั้ง ผมเห็นใจพวกมันนะ ทั้งพาผมไปนั่นไปนี่ ให้ดูสิ่งของต่างๆ แต่พอได้เห็นสิ่งของเ่าั้ มันก็ยิ่งทำให้ผมงง และสับสนมากว่า อะไร ยังไง แล้วของพวกนี้มันคือของใคร
แจ็ค : แม็คเพื่อน กูว่าคงยากแล้วหวะ ขนาดพาไปในที่ๆเคยไปด้วยกัน พาไปกินนั่น กินนี่ มันยังนึกไม่ออกเลยว่าเคยมา
แม็ค : กูก็ว่างั้นแหละ มันคงจะหมดหนทางแล้วหละเราคงต้องปล่อยให้มันเป็แบบนี้ต่อไปแล้วแหละ
ผมได้แต่ยืนฟังสิ่งที่พวกมันพูด ถึงผมจะพยายามนึกทุกอย่างเท่าที่จะนึกได้ แต่ผมกลับไม่สามารถนึกอะไรออกได้เลย แต่ในขณะนั้น ผมได้กลิ่นๆนึง มันเป็กลิ่นที่หอม ชวนให้นึกถึงอะไรสักอย่างที่มันติดค้างอยู่ในหัวของผม
ผม : หอมจัง หอมมากเลย
ไอแจ็คกับไอแม็ค ยืนงงกับสิ่งที่ผมพูด
ไอแม็ค : หอมอะไรว่ะ
ผม : มันเหมือนกับกลิ่นของน้ำหอมชนิดนึง ที่ตัวกูเหมือนเคยได้กลิ่นนี้มาก่อน
แจ็ค : กลิ่นมาจาก! แล้วกลิ่นมันเป็ยังไง!
ผม : กลิ่นมันหอมมาก หอมจนทำให้จิตใจของคนเราเศร้าได้เลยแหละ
ทันใดนั้น น้ำตาของผมก็ไหลออกมาจากตา มันเหมือนกับ เป็กลิ่นของความทรงจำในอดีตที่ผ่านมาของผม ในกลิ่นนี้มันมีทั้งสิ่งที่ดีๆปนอยู่และความเศร้าปะปนอยู่ด้วยเหมือนกัน
แม็ค : ก้องเป็ไรว่ะ ทำไมอยู่ดีๆก็ร้องไห้หละ
แล้วทันใดนั้นผมก็หันหน้าไปทางที่กลิ่นลอยมา ใช่ เ้าของกลิ่นน้ำหอมนี้ เขาได้เดินผ่านผมไปมาได้แปปนึงแล้ว ซึ่งผมอาจจะเห็นหน้าเขาแล้วก็ได้ แต่แค่ผมจำหน้าเขาไม่ได้เท่านั้นเอง
7K
