บทที่ 8: พระเอก
เสียงประตูห้องชมรมการละครเปิดออก กรเดินกลับเข้ามาพร้อมกับถุงข้าวในมือ ท่าทางของเขายังดูเร่งรีบและเขินอายจากการโดนแซวก่อนหน้านี้
“ข้าวมาแล้วครับ!”
น้ำหวานที่นั่งอยู่บนโซฟาหันมายิ้ม “~ ขอบคุณมากนะคะ”
กรยื่นถุงข้าวให้เธอด้วยใบหน้าที่แดงเล็กน้อย “ไม่เป็ไรครับ น้ำหวาน”
“แล้วของคนอื่น ๆ ล่ะ?” อรพูดพร้อมกับยิ้มแซวๆ “ซื้อมาให้น้ำหวานคนเดียวเลยหรอ?”
“ไม่ใช่นะครับ! ของพี่ ๆ อยู่ในถุงนี่ครับ” กรรีบตอบพร้อมกับวางถุงข้าวอีกถุงลงบนโต๊ะ
“น่ารักจังเลย~” น้ำหวานพูดพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ “กรนี่เอาใจพี่ๆ เก่งจริง ๆ”
กรไม่รู้จะตอบอะไร เขาแค่ยิ้มเจื่อน ๆ ก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะอีกมุมของห้อง
หลังจากทุกคนเริ่มทานอาหาร น้ำหวานที่นั่งใกล้กรก็ค่อย ๆ ขยับตัวเข้าใกล้เขามากขึ้น
“กร ข้าวอร่อยไหม?”
“ครับ… อร่อยดีครับ”
“กรทำอาหารเป็ไหม” น้ำหวานถามพร้อมกับยิ้มให้
กรหัวเราะเก้อ ๆ “ผมทำอาหารไม่เป็หรอกครับ”
“ไม่เป็ไร หวานสอนกรได้นะ” น้ำหวานพูดพร้อมกับเอื้อมมือมาแตะแขนของกรเบา ๆ
กรรู้สึกเหมือนหัวใจจะหลุดออกจากอก เขาไม่กล้าหันไปสบตาน้ำหวานตรง ๆ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขารู้สึกดีที่มีคนดูแลเขาแบบนี้
หลังจากกินข้าวเสร็จและนั่งคุยกันต่อสักพัก น้ำหวานก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับหยิบกระเป๋า
“งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะพี่ๆ" น้ำหวานหันไปไหว้ลาพวกรุ่นพี่
"กรหวานไปก่อนนะ มีธุระต้องไปทำต่อ”
“อ้าว! จะกลับแล้วเหรอครับ?” กรถามด้วยความเสียดาย
“ใช่ค่ะ แต่ไม่ต้องห่วง พรุ่งนี้เจอกันใหม่” น้ำหวานยิ้มพร้อมกับส่งสายตาอ่อนโยนให้
กรยิ้มกว้าง “ได้ครับ!”
น้ำหวานเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้กรนั่งอยู่กับพี่อิงฟ้าและพี่อรที่ตอนนี้เริ่มมองเขาด้วยสายตาล้อเลียน
“อะไรครับ?” กรถามด้วยความสงสัย
“แหม~ ดูสิ น้องกรของเรามีความสุขจนหน้าบานเลยนะ” อรพูดพร้อมกับหัวเราะ
“ผมไม่ได้อะไรซะหน่อย!” กรรีบปฏิเสธ แต่สีหน้าของเขาก็ยังคงแดงอยู่
“จริงเหรอ?” อิงฟ้าพูดพร้อมกับยิ้มมุมปาก “นายดูเหมือนคนที่กำลังตกหลุมรักเลยนะ”
กรไม่ตอบอะไร แต่ก้มหน้าก้มตาเก็บของบนโต๊ะ
หลังจากที่น้ำหวานออกไปแล้ว อิงฟ้าก็เริ่มมาพูดคุยเื่ละครเวทีกันต่อ
“เอาล่ะ! กลับมาเื่ละครเวทีของเราดีกว่า”
กรเงยหน้าขึ้นมอง “ได้เื่แล้วเหรอครับ?”
“ได้สิ” อิงฟ้าพูดพร้อมกับหยิบสมุดโน้ตขึ้นมา “พวกเราตกลงกันว่าจะทำละครเื่ไม่ยาวมาก จะได้ใช้คนไม่ต้องเยอะ แนวพวกแฟนตาซี เ้าหญิงเ้าชาย จะได้แมสๆ หน่อย”
“แล้วต้องทำอะไรบ้างครับ?”
“งั้นมาแบ่งงานกันเลย” อิงฟ้าพูดพร้อมกับเริ่มชี้แจง “มะปรางจะดูแลเื่การทำชุด อรจะเตรียมพร็อพ ส่วนฉันจะกำกับและดูภาพรวมเอง”
กรพยักหน้า “แล้วบทละครใครเขียนเหรอครับ?”
คำถามของกรทำให้อิงฟ้าและอรหันมามองหน้ากัน ก่อนที่อิงฟ้าจะตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “สมาชิกอีกคนเขียนให้อยู่ นายไม่ต้องรู้หรอก”
กรขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย “ทำไมผมถึงรู้ไม่ได้ล่ะครับ?”
“เพราะมันไม่สำคัญสำหรับนาย” อรพูดแทรก “นายแค่ทำตามหน้าที่ของนายก็พอ”
“แล้วหน้าที่ของผมคืออะไรล่ะครับ?” กรถาม
อิงฟ้ายิ้มให้กร “นายต้องคอยประสานงานกับคนอื่น ๆ ที่มาช่วยงานเรา… และอีกอย่างหนึ่ง”
“อะไรครับ?”
“นายได้บทพระเอกนะ รู้ยัง?”
กรอ้าปากค้าง “พระเอก? ทำไมถึงเป็ผมล่ะครับ? ผมพึ่งเข้ามาเอง!”
อรหัวเราะ “แล้วนายจะให้ใครเป็? ดูดี ๆ สิ ในชมรมเรามีแต่ผู้หญิง จะให้พี่ไปแสดงเป็พระเอกเหรอ?”
“ก็…”
“นายดูนี่ๆ ดูหน้าอกพวกฉันก่อน” อรพูดพร้อมกับใช้สองมือจับหน้าอกตัวเองเด้งขึ้นเด้งลง “จะทิ่มหน้านายอยู่แล้ว จะไปแสดงเป็พระเอกได้ยังไง?”
กรหน้าแดงทันที เขาเบือนหน้าหนีด้วยความเขิน “ก็จริง…”
“ใช่ไหมล่ะ? ดังนั้นนายเหมาะที่สุดแล้ว” อรพูดพร้อมกับเดินเข้าไปใกล้กร “ไม่ต้องห่วง พวกเราจะช่วยสอนการแสดงนายเอง… แบบตัวต่อตัวเลยนะ”
กรถอยหลังเล็กน้อย แต่ก่อนที่อรจะเข้ามาใกล้กว่านั้น อิงฟ้าก็ล็อกคออรจากด้านหลังไว้ก่อน “อย่าพึ่งเล่น น้องมันกลัวหมดแล้ว”
“แหม~ แค่ล้อเล่นเอง” อรพูดพร้อมกับหัวเราะ “แต่มืออ่ะ แค่ล็อกก็พอมั้ง ไม่ต้องขยำนมฉันเล่นด้วย”
“โทษทีๆ มันเพลินไปหน่อย” อิงฟ้าหัวเราะ พร้อมปล่อยอรออกไป
กรยืนมองรุ่นพี่สองคนเล่นกัน จนหน้าเค้าแดงไปถึงหู ต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะตั้งสติได้
จากนั้นกรก็คุยเื่านต่อ “แล้วนางเอกล่ะครับ?”
“ยังไม่ได้สรุป” อิงฟ้าตอบ “แต่เป็คนในชมรมเรานี่แหละ”
กรพยักหน้าอย่างฝืน ๆ “เข้าใจแล้วครับ…”
“ไม่ต้องกังวลไป” อรพูดพร้อมกับตบบ่าของกรเบา ๆ “เราจะช่วยนายทุกอย่างเอง”
กรรู้สึกเหมือนกำลังถูกผลักเข้าสู่โลกที่เขายังไม่เข้าใจเต็มที่ แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกนอกจากตอบรับหน้าที่นี้
“ครับ…”
2K
