บทที่ 10 มุ่งหน้าสู่มิดการ์ด
คืนนั้นมีสไลม์เคราะห์ร้ายเป็จำนวนมากโดยเฉพาะคารินที่ร่ายเวทใส่พวกมันอย่างโมโห บางครั้งเธอก็หน้ามืดเอาดาบไปหวดพวกมันแต่อย่างไรดาบเล่มนั้นก็มีพลังโจมตีสูงอยู่แล้ว แค่ฟันธรรมดาก็ส่งเหล่าสไลม์เคราะห์ร้ายไปเกิดใหม่ได้อยู่ดี
ค่าความเสียหายที่ทั้งสองทำเรียกความสนใจจากผู้เล่นอื่นได้เป็อย่างดีแต่ราดิชก็ลากคารินหลบกลับเข้าหมู่บ้านมาได้ ก่อนที่ผู้เล่นเ่าั้จะเข้ามาถามแน่นอนว่าเื่ราวในคืนนั้นแพร่ออกไปในวันรุ่งขึ้นแต่ทั้งสองก็ไม่ได้อยู่ที่เกาะเริ่มต้นแล้วเช่นกัน
“แบบนี้เราไปลุยที่โหดๆได้ไอเทมดีๆกันได้ใช่ไหม” คารินถามตาเป็ประกาย
ตอนนี้พวกเขาพากันมาที่ร้านขายอุปกรณ์เพื่อขายของที่ได้มาแปลงเป็เงิน และซื้อของใช้อย่างอื่นที่จำเป็กัน
“ก็ต้องดูว่ามีที่ไหนน่าไปบ้างแต่อย่างน้อยเราเก็บข้ามระดับได้สบายแน่นอน”ราดิชตอบโดยไม่ได้หันไปมองหญิงสาวที่อยู่ด้านข้าง
“ไปที่ไหนดีล่ะ”คารินยังคงรบเร้าเขา
“เดี๋ยวบอก”ราดิชกล่าวปัดไปก่อน
หลังจัดการเตรียมตัวทุกอย่างเสร็จหมดแล้วทั้งสองก็เข้าไปพักในบ้านหลังหนึ่งเดิมทีบ้านหลายหลังในหมู่บ้านนั้นผู้เล่นสามารถเข้าไปพักผ่อนได้อยู่แล้วและคืนนี้ก็มีบ้านหลังหนึ่งที่ถูกพวกเขาจับจองไว้
“ถ้าดูจากค่าความเสียหายที่เธอทำเราไปเก็บกับสัตว์อสูรระดับสามสิบได้เลย ถ้าสองคนช่วยกันรับรองไม่มีปัญหาแน่แต่ถ้าไปคนเดียวก็สามารถจัดการพวกตัวระดับยี่สิบได้ไม่มีปัญหา”ราดิชอธิบายให้หญิงสาวตรงหน้าฟัง
“ฉันเคยดูผ่านๆเห็นว่ามีหลายที่เลยนะที่ไปเก็บได้” คารินทำหน้าคิดตาม
“แต่ถ้าพิจารณาจากทักษะและอุปกรณ์ของเราตอนนี้มีเหมาะอยู่สามที่” ราดิชกล่าวขึ้นและเรียกความสนใจของคารินจนเธอหันมาสบตาเขา
เขาเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาดูค่าสถานะรวมถึงทักษะของตัวเองคารินเห็นแบบนั้นก็เปิดหน้าต่างระบบของตัวเองขึ้นมาบ้าง
ราดิชยังจำทักษะที่พระเ้าให้เป็ของขวัญได้ดีทักษะที่ว่ามีชื่อ ผู้เป็ที่รักของบอส ความสามารถคล้ายกับทักษะผู้เป็ที่รักของาาทว่ามีความแตกต่างกันในรายละเอียด
ผู้เป็ที่รักของบอสจะเพิ่มความเสียหายที่ทำกับบอสขึ้น 100% ขณะเดียวกันก็จะได้รับความเสียหายจากบอสแรงขึ้น100% เช่นกัน ความสามารถอื่นก็มีโอกาสพบบอสได้ง่ายขึ้นและมีโอกาสได้รับไอเทมจากบอสสูงขึ้นแม้ดูเป็ทักษะที่ดีแต่ก็มีข้อเสียไม่น้อยถ้าเกิดหลบการโจมตีไม่ได้มีแต่จะเจ็บหนักขึ้น
ส่วนทักษะที่เขาเลือกมาจากภารกิจพิเศษนั้นหนึ่งเป็ทักษะเรียกใช้ สองเป็ทักษะแบบติดตัว เขายิ้มกริ่มเมื่อเห็นสองทักษะนี้ก่อนจะเรียกรายละเอียดของดาบสีดำทมิฬที่เขาไว้ขึ้นมาดู
ชื่อ: อีลูเคเตอร์
ระดับไอเทม 4
ประเภท ดาบมือเดียว
ความ้า นักดาบระดับ 10
พลังโจมตี 720
พลังโจมตีเวทเวท 700
คุณสมบัติพิเศษ STR + 70 AGI + 70 Critical +70
ความทนทาน 1200
คำอธิบาย
ดาบของาาแห่งนรกที่อาบเืของเหล่าวีรบุรุษมามากมาย จนแผ่กลิ่นอายแห่งความตายรุนแรงออกมา ผู้ที่ดาบเล่มนี้คือมัจจุราชของเหล่าวีรบุรุษ
เขามองค่าสถานะของดาบอย่างสุขใจไม่ว่าจะเป็ระดับพลังโจมตีหรือค่าสถานะที่บวกมาล้วนแล้วแต่มหาศาลแน่นอนว่าไอเทมแบบนี้มีน้อยมากในเกมคาดว่ามีผู้เล่นไม่ถึงหนึ่งในสิบที่ครอบไอเทมลักษณะแบบนี้เอาไว้
“ดาบนายดูยังไงก็ขี้โกง”คารินทำเสียงเฮอะอย่างไม่พอใจ ราดิชไม่ได้ว่าอะไรและขอดูข้อมูลดาบของเธอบ้างคารินจึงเปิดรายละเอียดของดาบให้เขาดูอย่างไม่ปิดบัง
ชื่อ: เฮลฟเว่นมิส
ระดับไอเทม 4
ประเภท ดาบมือเดียว
ความ้า ระดับ 10
พลังโจมตี 700
พลังโจมตีเวทเวท 750
คุณสมบัติพิเศษ INT + 70 AGI + 70 Dex+70
สามารถร่ายเวทขณะเคลื่อนไหวได้
ความทนทาน 1200
คำอธิบาย
ดาบของาาแห่งเผ่าเอลฟ์ ว่ากันว่ามันดูดกลืนพลังแห่งป่าเอาไว้อย่างเต็มเปี่ยม ทำให้มีพลังเวทมนตร์มหาศาล ผู้ที่ถือครองดาบเล่มนี้จะได้รับพลังเวทมนต์อันยิ่งใหญ่
“ทำยังกับดาบของตัวเองไม่โกงอย่างนั้นแหละร่ายเวทขณะเคลื่อนที่ได้ ปกติเวลานักเวทเขาร่ายเวทจะเคลื่อนที่ไม่ได้และตกเป็เป้านิ่งนะ” ราดิชแกล้งแหย่อีกฝ่าย
“มันก็บวกค่าสถานะทั่วไปไม่เหมือนดาบของนายที่บวกค่าคริติคอลไปตรงๆ นายเลยโจมตีแรงแบบนั้นไง”คารินยังคงไม่ยอมแพ้ และไม่ยอมกล่าวถึงจุดเด่นของดาบตัวเองที่โกงไม่แพ้กัน
“เอาน่าๆมาดูสถานที่เก็บระดับต่อไปของเรากันดีกว่า”ราดิชไม่อยากเถียงกับเธออีกเลยรีบเปลี่ยนเื่
เขาเปิดแผนที่ของเกมขึ้นมาโดยแผนที่เหล่านี้ตัวเกมจะบอกระดับของสัตว์อสูรเอาไว้ให้ผู้เล่นได้ทราบเพื่อที่พวกเขาจะวางแผนไปเก็บระดับกันได้ถูก คารินเปลี่ยนอารมณ์ได้ไวมากเธอจ้องมองแผนที่ของราดิชไม่วางตาด้วยความสนใจ
“ที่แรกก็ดันเจี้ยนท่อระบายน้ำของเมืองพอนเทียที่นั่นเป็แหล่งรวมสารพัดแมลงสาป เก็บได้ั้แ่รับสิบยันสามสิบ ไล่ลงไปแต่ละชั้นพอสามสิบก็ไปเปลี่ยนอาชีพได้เลย” ราดิชชี้ให้ดูสถานที่แรก
“แต่พวกมันให้ไอเทมไม่ดีไม่ใช่เหรอ”ดูเหมือนคารินจะทำการบ้านมาเหมือนกัน
“ต่อไปก็เกาะบาบิลันแหล่งรวมสารพัดสัตว์น้ำ มีทั้งหมดหกชั้นที่นั่นเก็บได้ยันระดับเจ็ดสิบเลยถ้าไม่เบื่อไปเสียก่อน แถมไอเทมที่ได้ก็ดีมากด้วยอาจคนเยอะแต่ถ้าหาทำเลดีได้ก็ไม่มีปัญหา” ราดิชเปิดให้ดูสถานที่แห่งที่สอง
“ที่นี่ค่อยน่าสนใจหน่อยสองที่ที่ว่ามานี่พวกเราไปได้เลยเมื่อลงเรือใช่ไหม”คารินดูจะพอใจสถานที่ที่สองทีเดียว
“ใช่สองที่นี้ใกล้ที่สุดเมื่อเราไปถึงแผ่นดินมิดการ์ดแต่ถ้าอยากได้ที่อื่นก็มีเหมือนกัน” ราดิชเปิดไปอีกหลายแผนที่และไปหยุดที่แผนที่หนึ่ง
“เคยอนดันเจี้ยนต้องเดินทางไปเมืองเคยอน ที่นั่นเก็บได้ยันระดับหกสิบเลยสัตว์อสูรส่วนใหญ่เป็พวกอันเดท เป็แหล่งเก็บระดับยอดนิยมเสียด้วยเพราะไอเทมและค่าประสบการณ์นั้นดีมากใน่ระดับเดียวกัน”ราดิชอธิบายพลางสังเกตสีหน้าของคารินไปด้วย
“ฉันเบื่อคนเยอะๆอ่ะเอาที่คนน้อยๆดีกว่าแล้วกัน”คารินเริ่มย่อยข้อมูลที่เขาป้อนให้ไม่ทันและพยายามไม่คิดอะไรอีก
“สถานที่อื่นก็มีนะแต่เป็แผนที่ปกติบนพื้นทั่วไป แต่ไม่มีที่ไหนให้เก็บได้ในระยะยาวส่วนมากเก็บได้ไม่เกินสิบระดับก็ต้องเปลี่ยนแผนที่อีกแล้ว”ราดิชกล่าวพลางเปิดหน้าแผนที่เ่าั้ให้คารินดู
“แผนที่รอบเมืองพอนเทียรอบเมืองเคยอน หรือจะเป็แผนที่ทะเลทราย แผนที่รอบเมืองรีเฟนก็ล้วนแต่เป็แผนที่ระดับสิบถึงสามสิบทั้งนั้นเอาเป็ว่าพวกเราเก็บระดับถึงสามสิบเมื่อไรค่อยมาคิดกันอีกทีแล้วกัน ดีไหม?”ราดิชร่ายยาวก่อนจะถามความเห็นเธอปิดท้าย
“เอาแบบนั้นก็ได้”คารินที่ตาลอยไปแล้วพยักหน้ารับอย่างเร็ว
“ถ้าจะลงบาบิลันดันเจี้ยนเธอต้องเรียนหอกสายฟ้าเพิ่มนะ สัตว์อสูรที่นั่นเป็ธาตุน้ำทั้งหมดเธอน่าจะยิงทีเดียวตายอย่างไม่มีปัญหา” ราดิชแนะนำเธอ
“ได้เลย”คารินขานรับและเปิดหน้าต่างทักษะขึ้นมาเพื่อเรียนทักษะหอกสายฟ้าทันที
“เหลืออีกทักษะจะให้เรียนอะไรเลยไหม”คารินเงยหน้าขึ้นมาถามเขา
“อืม…เรียนทักษะเอนเนอจี้โคทก็ได้ อย่างน้อยก็เป็ทักษะป้องกันตัวที่ดีมากอีกอย่างเธอจะเล่นสายหลบหลีกใช่ไหมล่ะทักษะนี้เหมาะมากกว่าทักษะกำแพงเวทมนต์แน่นอน” ราดิชแนะนำและเลือกทักษะให้เธอ
แน่นอนว่าผู้เล่นอื่นไม่สามารถกดเรียนแทนเ้าของได้แต่ก็สามารถเลื่อนทักษะให้เ้าของดูได้ว่าเป็ทักษะไหนได้คารินก็ไม่รอช้ารีบเรียนทักษะที่เขาบอกทักที
ตอนนี้คารินเรียนทักษะครบแล้วทั้งสี่ทักษะคือมานารีคัฟเวอรี่ที่ฟื้นพลังมานาหอกไฟและหอกสายฟ้าที่เป็การสร้างหอกไฟและสายฟ้าพุ่งไปโจมตีเป้าหมายสุดท้ายคือเอนเนอจี้โคท เป็ทักษะที่จะสร้างม่านพลังป้องกันให้เ้าของทักษะนี้เมื่อเ้าของได้รับความเสียหายจะไปลดค่ามานาก่อนถ้าค่ามานาหมดถึงจะลดพลังชีวิต ทักษะนี้เ้าของยังคงสามารถเคลื่อนไหวร่างกายได้ปกติเหมือนเดิม
ต่างจากกำแพงเวทมนต์ที่จะสร้างเกราะป้องกันขึ้นมาป้องกันการโจมตีแต่ข้อเสียคือไม่สามารถขยับตัวออกไปจากจุดนั้นได้ทักษะของคารินจึงเหมาะกับจอมเวทที่้าเคลื่อนไหวส่วนกำแพงเวทมนตร์นั้นเหมาะกับป้องกันการโจมตีที่รุนแรงและไม่สามารถหลบได้มากกว่า
คารินมักชอบถามคำถามหลายอย่างกับราดิชเธอเป็คนขี้สงสัยระดับหนึ่งเหมือนกัน ยังดีที่เธอไม่ได้ถามเื่ส่วนตัวเขามากไม่อย่างนั้นเขาก็ตอบไม่ถูกเหมือนกัน
“นายมีเป้าหมายในเกมนี้ไหม”อยู่ๆคารินก็ถามคำถามนี้กับเขา แถมเธอยังจ้องตาเขาเหมือน้าคำตอบเสียด้วย
“ผมตั้งใจจะล้มบอสทุกตัวในเกมให้ได้และได้เอ็มวีพีทุกตัวด้วยน่ะ” ราดิชบอกไปตามตรงเพราะอย่างน้อยเป้าหมายนี้ก็มีผู้เล่นไม่น้อยในเกมตั้งไว้เหมือนกัน
“อย่างนั้นเองเหรอ..” คารินกรอกตาเอียงคอเล็กน้อย
“งั้นฉันจะช่วยนายเองไปไหนไปกัน” คารินกล่าวด้วยรอยยิ้มดุจนางฟ้าและยื่นมือมาให้เขาจับ
“เอิ่ม..” ราดิชยื่นมือไปจับกับเธอแต่ทำไมเขารู้สึกสังหรณ์บางอย่างก็ไม่รู้เหมือนกัน
เพราะรอยยิ้มของคารินมันแฝงความหมายอื่นอยู่ด้วยเขาก็พอจะเข้าใจว่าอีกฝ่ายคิดอะไรเนื่องจากบอสแต่ละตัวล้วนตกไอเทมหายากและมีระดับทั้งนั้นดังนั้นไม่แปลกที่เธอจะสนใจไปกับเขา
“แต่ถ้าไอเทมที่ตกมันเป็ของนักเวทฉันขอนะ รวมถึงพวกของประดับสวยงามด้วย”คารินกล่าวพร้อมรอยยิ้มแปลกๆที่ดูเหมือนจะแสยะยิ้มกว่า
“จ้า…” ราดิชไม่รู้จะกล่าวอะไร และก็เป็อย่างที่เขาคิดจริง
เพราะบอสในเกมนี้นอกจากจะตกไอเทมระดับสูงแล้วหลายตัวยังตกของประดับสวยงาม ของเหล่านี้อาจไม่เพิ่มค่าสถานะอะไรแต่จะเน้นความสวยงามแทน บางชิ้นมีราคาแพงมากทั้งที่ไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลยนอกจากความสวยงามแต่เพราะถ้ามีใส่แล้วมันจะทำให้ดูดีมีชาติตระกูลดังนั้นจึงไม่แปลกที่ผู้เล่นหลายคนยอมทุ่มเงินมหาศาลเพื่อให้ได้ไอเทมเ่าั้
“พวกเรานอนพักกันเถอะพรุ่งนี้จะได้ไปท่าเรือแต่เช้า” ราดิชทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้และล้มตัวลงนอนบนเตียง
คารินเองไม่ได้เซ้าซี้ต่อเธอล้มตัวลงนอนบนเตียงอีกตัวเหมือนกัน เกมนี้มีระบบป้องกันการล่วงละเมิดทางเพศอยู่แม้จะนอนห้องเดียวกันแต่ถ้าเ้าของไม่อนุญาติก็ไม่มีทางทำอะไรอีกฝ่ายได้และราดิชเองก็ไม่คิดจะทำอะไรกับอีกฝ่ายด้วย ไม่นานทั้งคู่ก็หลับไป
การนอนหลับในเกมอาจไม่จำเป็แต่ก็มีผู้เล่นจำนวนไม่น้อยที่ยังคงชอบนอนหลับภายในเกมนอกจากนี้การนอนหลับยังช่วยฟื้นความเหนื่อยล้าได้ดีที่สุด และประหยัดที่สุดด้วย
เช้าวันรุ่งขึ้นทั้งสองก็ออกจากหมู่บ้านแต่เช้าท่าเรือนั้นตั้งอยู่ที่ชายฝั่งทางตะวันออกของเกาะ เป็ท่าเรือน้ำลึกที่ใหญ่ทีเดียวที่อาคารท่าเรือมีผู้เล่นจำนวนหนึ่งมารอต่อแถวซื้อตั๋วอยู่ก่อนแล้วทั้งสองไปต่อแถวและซื้อตั๋วกันมาคนละใบ ก่อนจะไปนั่งรอยังที่นั่งในอาคารท่าเรือ
สายลมและแสงแดดยามเช้าของที่นี่ทำให้เหล่าผู้เล่นรู้สึกสดชื่นมากไม่นานเรือโดยสารสีขาวขนาดใหญ่ก็แล่นมาเทียบท่าเหล่าผู้เล่นก็พากันทยอยเดินไปขึ้นเรือ โดยมีเ้าหน้าที่คอยต้อนรับอยู่
บนเรือนั้นมีห้องพักให้ผู้เล่นได้พักผ่อนเพราะการเดินทางนั้นกินเวลากว่าหกชั่วโมงทีเดียวราดิชและคารินย่อมเลือกพักห้องเดียวกันเพื่อความประหยัดหลังขึ้นมาบนเรือทั้งสองก็ตามหาจนเจอห้องพักของตัวเองจนได้
ห้องพักบนเรือนั้นดูดีใช้ได้ทีเดียวนอกจากโต๊ะ เตียงนอนแล้ว ยังมีหน้าต่างให้ดูวิวข้างนอกด้วยราดิชนั่งพักลงบนเก้าอี้ ขณะที่คารินจองเตียงนอนเรียบร้อยแล้ว
“กว่าจะไปถึงท่าเรือเมืองพอนเทียก็บ่ายสองโมงนุ่นระหว่างนี้ฉันขอออกจากเกมไปทำธุระก่อนนะ เดี่ยวจะรีบกลับมาก่อนบ่ายสอง”คารินบอกเขาก่อนที่เธอจะออกจากเกมกลายเป็แสงหายไป
“แต่เราออกจากเกมไม่ได้นี่สิ”ราดิชกล่าวอย่างสุดเซ็ง
แน่นอนว่าเขาไม่มีอะไรทำก็ได้แต่นอนกลิ้งไปมาบนเตียงและเปิดกระดานข่าวสารหาข้อมูลต่อไปอย่างจนใจ และไม่ลืมเปิดดูทบทวนทักษะที่มีรวมถึงทักษะที่ต้องเรียนในอนาคตอีกทั้งยังหาข้อมูลของสถานที่เก็บระดับที่กำลังจะไปด้วย
เขาเชื่อว่าความไม่ประมาทนั้นดีที่สุดแม้จะมีพลังโจมตีและทักษะดีเยี่ยมเพียงใด แต่เหตุไม่คาดฝันก็มักจะเกิดขึ้นได้เสมอดังนั้นการเตรียมพร้อมอยู่เสมอคือสิ่งที่ควรกระทำมากที่สุด
356
