ตอน 7 มัดปมในใจ
"ชายาของเ้า หลิวเหนียงซูบุตรสาวของอัครเสนาบดีกรมคลังหลวง... นางงดงามเพียบพร้อมทั้งมารยาท วาจา อ่อนหวานรู้ความ เหมาะกับลูกข้า"
"ท่านแม่ไม่ถามความเห็นข้าแม้แต่น้อย..เอาเถอะในเมื่อท่านจัดการทุกอย่างไว้หมดแล้ว"
"ลูกก็คงไม่อาจทำให้ท่านเสียหน้าได้"
เพื่อไม่ให้โดนจับผิด ตงฟางพยายามปรับตัวให้ดีขึ้นไม่ก่อเื่วุ่นวายในวัง แต่ความแสบซ่าแสนซนของนางก็มิได้ลดลงแม้แต่น้อยแม้การใช้ชีวิตในวังหลวงจะเป็เื่ที่ยากลำบากมากสำหรับนางนางก็ท่องไว้ในใจเสมอว่า
"นี่มนุษย์ นี่มนุษย์..."
"ข้าไม่อยากใช้พลังเวทย์ กับพวกมนุษย์หน้าโง่อ่อนแอที่ไม่มีทางสู้ "
การที่นางได้เข้ามาอยู่ในวังหลวงก็มีข้อดีอย่างหนึ่งคือช่วยทำให้นางรู้จักหักห้ามใจตัวเองเสียบ้างมิเป็งูขาวที่ทำอะไรตามอำเภอใจจนสร้างความเดือดร้อนให้ผู้อื่นนางทำทุกอย่างก็เพื่อที่จะได้อยู่ในวังกับชายที่ตนรักอย่างสงบสุขไปชั่วชีวิตเพราะอี้เทียนบอกกับนางว่าหากนางสร้างเื่วุ่นวายมากจนเกินไปอี้เทียนจะช่วยเหลือนางไม่ได้อีกนางจะต้องถูกขับไล่ออกนอกวัง นางจำคำนั้นจนขึ้นใจ
ต่อให้ไทเฮาหาชายาเอกให้องค์รัชทายาทจนสำเร็จ นางก็ยังไม่ยอมรามืออยู่ดี ยังคิดแผนการกำจัดตงฟางให้พ้นจากวังหลวง
อี้เทียนกลัวว่าเื่นี้จะไปถึงหูของตงฟางจึงพยายามให้ทุกคนในวังปิดเื่ที่ตนจะมีชายาเอกให้เงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้
อี้เทียนพึมพำ"ข้าต้องหาโอกาสเหมาะสมอธิบายให้นางฟังด้วยตนเอง...หากนางได้ยินเื่นี้จากปากคนอื่น...เกรงว่าปีศาจงูอย่างนางคงจะไม่เข้าใจมนุษย์อย่างพวกเรา"
ในคืนนี้เองอี้เทียนตั้งใจที่จะไปตำหนักของตงฟางเพื่ออธิบายทุกอย่างให้นางฟัง...แต่ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าของท่านแม่ทัพวิ่งตรงเข้ามาหาอี้เทียน
"ท่านแม่ทัพ....ท่านมีเหตุรีบร้อนอันใดเล่า"
"แย่แล้ว ตอนนี้ฝ่าาทรงกริ้วมากองค์ชายโปรดเข้าเฝ้าฝ่าาด้วยเถิด"
"ท่านพ่อมีเื่กลัดกลุ้มอันใดกัน...เหตุใดข้าไม่รู้มาก่อน"
"ตอนนี้กองทัพฝ่ายเหนือได้รับาเ็หนัก...ทหารล้มตายเป็จำนวนมาก...ผู้คนล้มตายจากโรคระบาดในเมืองแร้นแค้นไร้เสบียง ป้อมปราการฝ่ายเหนือของเขตแดนกำลังจะแตกพ่าย"
"รุนแรงเช่นนั้นหรือท่านแม่ทัพใหญ่ "
อี้เทียนใมาก...จากที่ตั้งใจจะไปหาตงฟางก็เปลี่ยนเส้นทางตรงไปยังท้องพระโรง
"อี้เทียนเข้าเฝ้าท่านพ่อ..."
"เ้ามาแล้วหรือ...ช่างมาได้ทันเวลาเสียจริงลูกข้าครั้งนี้เห็นทีต้องส่งเ้าไปบัญชากองทัพ...จงใช้วิชากวงหรูอวี้ที่ข้าให้เ้าเดินทางไปร่ำเรียนมาให้เกิดประโยชน์ต่อบ้านเมืองเถอะ เ้าจะได้แสดงฝีมือก็ครานี้แหละ"
"ลูกรับบัญชาของท่านพ่อ"
"งั้นเ้าจงรีบกลับไปเตรียมตัวเสียเถอะ...กองทัพที่ข้าจะให้เ้าควบคุมจะออกเดินทางในรุ่งสางนี้...."
"เ้า!!! แม่ทัพใหญ่!!! ติดตามลูกข้าปกป้องเขาให้ดี...ทหาร5 แสนนายอยู่ในมือเ้าแล้ว"
"ท่านพ่อนี่มันกะทันหันเกินไปกระมังงานแต่งชายาเอกจะจัดขึ้นในอีก 3 วันข้างหน้ามิใช่หรือ "
"อืม ก็จริงอย่างที่เ้าว่าแต่เื่การเป็อยู่ของชาวเมืองย่อมสำคัญกว่าการทำาเป็สิ่งที่หลีกเลี่ยงมิได้"
"ไม่ต้องห่วง เ้าไปเถอะพอจะหาคนเข้าพิธีแทนเ้าเอง"
" กษัตริย์ตรัสแล้วไม่คืนคำ...ข้าได้รับปากสกุลหลิวไปแล้วว่าจะให้นางแต่งเป็ชายาเอกของเ้าในอีก3 วัน"
"เช่นนั้น...ให้ท่านแม่ทัพใหญ่นำทหารมุ่งหน้าไปก่อนเถิด"
*ฝ่าาส่งชิงอี้เทียนไปนำทัพวางแผนจัดแจงหาชายหนุ่มที่รูปร่างคล้ายคลึงกับชิงอี้เทียนให้ใส่หน้ากากทองคำปลอมตัวเข้าพิธีแต่งชายาเอกแทนชิงอี้เทียน
"ส่วนเ้าอย่าเพิ่งออกรบให้พำนักอยู่ที่ค่ายทหารแดนเหนือเพื่อบัญชาการทหารอยู่ในค่าย"
"หากเร่งด่วนเช่นนั้นก็เอาตามที่ท่านพ่อว่าเถอะ...ลูกน้อมรับบัญชา"
อี้เทียนครุ่นคิดในใจ...
"เหตุการณ์ครั้งนี้เร่งด่วนนัก...เห็นทีข้าจะไม่มีเวลาไปอธิบายเื่นี้ให้กับตงฟางฟังๆ"
"ได้เพียงหวังในใจลึกๆว่านางจะเข้าใจข้าและเชื่อใจข้า "
ในคืนนั้นเองหลังจากที่กลับจากวางแผนกลศึกอี้เทียนมุ่งตรงไปยังตำหนักของตงฟางในกลางดึก เมื่อเขาเข้าไปในตำหนักเห็นนางสุดที่รักนอนหลับ เขาทำได้เพียงนั่งมองหน้านาง อยู่อย่างนั้นค่อยๆรูปไรผมของนางเบาๆ
เขาพึมพำกับตัวเองว่า...
"ข้าจำเป็ที่จะต้องไปออกศึกในครั้งนี้...ข้าจะนำชัยชนะกลับมาให้ได้...มันเป็หน้าที่ของข้า...ข้าจำเป็ที่จะต้องให้ความปลอดภัยของชาวเมืองมาก่อนเป็อันดับ 1 หลังจากที่ข้านำชัยชนะกลับมา...ข้าจะอธิบายทุกอย่างด้วยตัวของข้า...ให้เ้าฟัง...หวังว่าตอนนั้นเ้าจะอภัยข้าที่ไม่ได้แม้กระทั่งบอกลาเ้าในค่ำคืนนี้อี้เทียนค่อยๆบรรจงจูบตรงหน้าผากของนางเบาๆ
เขาไม่อยากปลุกให้นางตื่นเพราะเห็นว่านางกำลังนอนหลับฝันดีมีสีหน้าที่เอมอิ่มเขาถอนหายใจยกใหญ่ก่อนที่จะตัดสินใจเดินหันหลังให้กับนางออกจากตำหนักไป
อี้เทียนไม่มีอะไรต้องกังวลอีกแล้ว...จึงควบม้าออกจากวังหลวงั้แ่กลางดึกคืนนั้นเลยเขามุ่งหน้าไปยังค่ายทหาร แดนเหนือ วางแผนกลยุทธ์การรบอย่างบ้าคลั่งเพราะเขาตั้งใจที่จะนำชัยชนะจากศึกครั้งนี้กลับไปให้ได้เป้าหมายของเขาคือหากได้รับความดีความชอบ เขาจะขอฝ่าาแต่งตั้งตงฟาง เป็ชายารองนางจะได้อยู่ในวังหลวงอย่างสบายใจ ไม่มีผู้ใดกลั่นแกล้ง
รุ่งเช้าของวันถัดมา
"เถา เถา (ชื่อสาวใช้)ในวังหลวงจะจัดงานพิธีอะไรหรือ ดูครึกครื้นเสียจริง.... ทูลพระสนมตงฟางอีก 2วันข้างหน้าวังหลวงจะจัดพิธีอภิเษกขององค์รัชทายาทและเป็พิธีแต่งตั้งชายาเอก"
"พระสนมนี่เป็ชุดที่ท่านต้องใส่ไปร่วมงานในพิธีอภิเษกสมรสขององค์รัชทายาทเป็อาภรณ์ที่ไทเฮาทรงเลือกให้ท่านด้วยตนเอง"
"อืม...ข้าเข้าใจแล้วล่ะ "
"อี้เทียนจะแต่งงานอย่างนั้นหรอ"
"พวกเ้าไปเถอะ "
"ขอบพระทัยพระสนม"
นางพึมพำกับตนเองทั้งยังรู้สึกหงุดหงิดทำตัวไม่ถูก....ด้วยนิสัยของงูจะมีอารมณ์ร้อนฉุนเฉียวได้ง่าย...โทสะมาก
นางกำมือแน่น
"อี้เทียนชายชั่ว...เ้าตั้งใจจะปิดบังข้าอย่างนั้นหรือ...เื่ใหญ่โตขนาดนี้ทำไมเ้าถึงไม่บอกข้าสักคำ...การที่เ้าจะมีชายาเอกข้าเข้าใจได้...ด้วยชาติกำเนิดของเ้า...วงศ์ตระกูลของเ้า... แต่หากจะให้ข้าครองใจท่านแต่เพียงผู้เดียว คงไม่ใช่เื่ยากกระมัง "
"เอาล่ะ...ข้าจะต้องไปถามเื่นี้ให้รู้เื่"
นางตั้งหน้าตั้งตาบุกไปที่ตำหนักของอี้เทียนเพื่อหวังจะถามไถ่ถึงความเป็มาของเื่นี้
ในตำหนักของอี้เทียนพบแต่ความว่างเปล่า...มันยิ่งทำให้เพิ่มโทสะของนางเพิ่มมากขึ้น
วันนี้ทั้งวันนางเอาแต่ตามหาอี้เทียนทั่วทั้งวังหลวงกระทั่งเหล่านางสนมเล็กนางน้อย เห็นเข้าก็อดที่จะหัวเราะไม่ได้
พากันพูดนินทาเสียงดัง...ตั้งใจให้นางได้ยิน
"ฮ่าๆๆ เ้าดูนั่นสิ...ดูท่าทีของสนมตงฟางสิ...เมื่อก่อนข้าก็ไม่ชอบนางที่นางได้เป็คนโปรดขององค์รัชทายาท....นางได้รับความโปรดปรานยิ่ง...แต่ตอนนี้นางก็ไม่ต่างอะไรกับหมาข้างถนนที่ไม่ได้รับความรัก"
"นั่นนางคงกำลังตามหาองค์รัชทายาทสินะ...นางคงกำลังร้อนใจที่ได้รู้ว่าองค์รัชทายาทกำลังจะแต่งตั้งชายาเอก...นางช่างโง่เขลา...นางคงจะคิดว่าองค์รัชทายาทจะมีนางในใจแต่เพียงผู้เดียวตลอดไป...โลกแห่งความจริงมันเป็อย่างนั้นได้ซะที่ไหนกัน"
"ขึ้นชื่อว่าชายหนุ่มย่อมต้องมากรักมากเมียอยู่แล้ว...ผู้หญิงอย่างเราเตรียมอกเตรียมใจเข้าใจไปเถอะ...อย่าได้สร้างเื่ให้วุ่นวาย"
"พี่หญิง...นางเป็คนเดียวที่ไม่รู้เื่นี้...คนทั้งวังเขาต่างรู้กันนานแล้วนี่"
"เ้าจะพูดอะไรก็ระวังปากหน่อยนะ...พวกข้าไม่เกี่ยวด้วย...พวกข้าไม่อยากถูกลงโทษไปกับเ้าหรอกนะ"
"จะกลัวอะไรกันนักหนา...ก็ข้าพูดเื่จริงนี่..."
"หากนางทนฟังไม่ไหว...แล้วข้าจะต้องทำอย่างไรดีล่ะ"
"ช่วยไม่ได้"
มันยิ่งทำให้ตงฟางระงับโทสะของตนเองไม่ได้พลั้งเผลอใช้พลังเวทย์...ในตาเปลี่ยนจากสีดำเป็สีแดงก่ำพุ่งตรงเข้าไปทำร้ายเหล่านางสนมเล็กสนมน้อยจนได้รับาเ็ไปตามๆ กันเมื่อนางเริ่มสงบสติอารมณ์ลง นางก็เพิ่งคิดว่า
"นี่ข้าทำอะไรลงไป"
"อีกไม่นานทุกคนต้องรู้ตัวตนที่แท้จริงของข้าแน่เลย"
ทั้งรู้สึกผิด สับสนกระสับกระส่ายนางจึงเอาแต่ขังตัวเองไว้ในตำหนัก
กระทั่งถึงวันแต่งงานของอี้เทียน นางก็ไม่ได้ออกไปเข้าร่วมพิธี
อี้เทียนร้อนใจ ขณะที่อยู่ค่ายทหารมิอาจวางใจได้
"วันนี้เป็วันพิธีแต่งงานของข้ากับชายาเอกนางคงร้อนใจเป็แน่ ข้าต้องรีบกลับไปคุยกับนางให้รู้เื่เสียที"
263
