บทที่ 1
“พี่เซียวถิงต้วน...ท่านคิดอันใดอยู่เ้าคะ”
เสียงหวานของคนที่อยู่ใต้ร่างทำให้เซียวถิงต้วนมีสติขึ้นมาเพราะมัวแต่คิดถึงเื่ในอดีตทำให้เขาลืมไปว่ากำลังจับร่างเล็กบอบบางของนางกดลงบนแคร่อยู่นางที่ทั้งตัวเล็กทั้งร่างบางจนเขาอดหวั่นใจไม่ได้ว่าหากกระทำใดกับร่างกายของนางโดยไม่ระวังนางอาจแตกสลายได้
“เปล่าหรอกแค่รู้สึกว่าวันนี้เ้างดงามเป็พิเศษ”
เซี่ยอันผิงได้ยินเช่นนั้นก็ตาโตขึ้นมาทันทีนางรู้จักเขามาห้าปีเพิ่งจะรู้วันนี้เองว่าเขารู้จักประโยคเหล่านี้ด้วยที่ผ่านมานอกจากพยักหน้านางคิดว่าเขาจะพูดไม่เป็เสียอีก
เซี่ยอันผิงยิ้มออกมานางกำลังจะเปิดปากพูดแต่ริมฝีปากหยักนั้นก็ก้มลงมาประทับจุมพิตนางเสียแล้วรอยจูบอ่อนโยนที่เขามอบให้นางช่างแตกต่างกับบุคลิกภายนอกของเขาเสียจริง นางคิดว่าเขาจะเป็พวกประเภทดิบเถื่อนอะไรแบบนี้เสียอีก
เซี่ยอันผิงยกมือขึ้นกอดรอบลำคอเขาแน่นเป็การแสดงให้เห็นว่านางยินยอมพร้อมใจและไม่รังเกียจเขาทำให้เซียวถิงต้วนสอดแทรกลิ้นหนาของเขาเข้าไปหาความหวานในปากเล็กของนางมากขึ้นปลายลิ้นทั้งสองเกี่ยวกระหวัดหยอกเหย้ากันอย่างแ่เบา
ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่จูบที่หอมหวานก็ยิ่งทวีความลึกซึ้งมากขึ้นกว่าเดิมทั้งสองจมดิ่งสู่กระแสรัญจวน สองร่างแนบชิดติดกันจนไม่มีแม้แต่ช่องว่างให้อากาศไหลผ่าน
“เซี่ยอันผิง...ข้าสัญญาว่าจะถนอมเ้า”
แม้ว่าร่างของนางจะเล็กจนน่าหวั่นใจแต่ความรู้สึกปรารถนาที่ถูกจุดขึ้นนั้นเขาไม่สามารถหยุดยั้งมันได้แล้วเซียวถิงต้วนใช้มือรั้งท้ายทอยของนางเข้ามากดจูบด้วยอารมณ์เร่าร้อน มืออีกข้างปลดเสื้อผ้าออกจากร่างของนางร่างบางที่ปรากฏต่อสายตาทำให้เขาอยากกระโจนเข้าหาโดยไม่รั้งรอ
แม้ตอนนี้เขาดูเหมือนหมาป่าที่หิวกระหายเหยื่อแต่ก็ไม่สามารถกระโจนเข้าหาแล้วขย้ำนางได้อย่างใจปรารถนา ด้วยไม่อยากทำให้นางรู้สึกหวาดกลัวต่อสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นเขาต้องทำให้นางมีความสุขและพานางผ่านค่ำคืนแรกไปให้ได้และสวยงาม
เซียวถิงต้วนถอนจุมพิตออกมาอย่างช้า ๆเขาจ้องมองใบหน้าของเซี่ยอันผิงที่ตอนนี้แดงก่ำจากอารมณ์พิศวาสที่เขาเป็คนก่อขึ้นริมฝีปากอิ่มสั่นระริกและบวมเจ่อหน้าอกที่สะท้อนขึ้นลงจากการหอบหายใจช่างยั่วยวน
ดวงตาหวานฉ่ำมีหยดน้ำคลออยู่ที่หางตานิด ๆภาพที่ปรากฏต่อสายตาของเขาในตอนนี้ทำให้เขารู้สึกแทบจะคลุ้มคลั่ง เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็นไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตนี้เขาจะมีความรู้สึกเช่นนี้กับหญิงชาวบ้านธรรมดาใช่ว่าเขาไม่เคยพานพบสตรีมาก่อนสตรีที่ว่างามล่มเมืองเขาก็เคยพานพบ หลับนอนกับสตรีก็ใช่ว่าเขาไม่เคย แต่สตรีที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงนั้นหาได้ยากยิ่งแม้ กระทั่งคนที่เคยเป็อดีตคู่หมั้นของเขา คนที่เขาบอกว่ารักนางและนางก็เป็รักแรกของเขายังไม่สามารถทำให้ใจของเขาเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอกได้เช่นนาง
เซียวถิงต้วนรีบสลัดเสื้อผ้าออกจากร่างกายเส้นสายลายกล้ามเนื้ออันสมบูรณ์แบบนั้นทำให้เซี่ยอันผิงอดจ้องมองไม่ได้ให้ตายเถอะนางไม่เคยคิดเลยว่าหุ่นของคนโบราณจะแซ่บได้ขนาดนี้ เซี่ยอันผิงเอ๋ยนี่มันบุญของนางชัดๆ
ชาติก่อนของนางนั้นอย่าว่าแต่สามีเลยแม้แต่ผู้ชายจะเดินเข้าใกล้นางยังหายาก นางเป็เด็กต่างจังหวัดตัวดำ ความสวยไม่ว่าจะมองมุมใหนก็หาไม่เจอทั้งยังเป็คนหัวช้ามักโดนเพื่อนล้อเลียนจนหมดความมั่นใจในตัวเอง
ต่อมาพ่อแม่ก็จากไป ทำให้นางหมดโอกาสในการเรียนต่อถึงอย่างนั้นนางก็ยังจบมัธยมปลายเริ่มเข้าไปหางานทำเมืองใหญ่ ได้งานเป็เด็กล้างจานในห้องอาหาร เช่าห้องพักราคาถูกเป็ที่อาศัยหลับนอนทำงานในร้านอาหารได้นานหลายปี เพื่อนร่วมงานเชฟใหญ่ใจดีสอนวิชาทำ อาหารต่าง ๆ ให้
แต่กระนั้นก็ไม่ช่วยให้ชีวิตของนางดีขึ้นไม่รู้ว่าเป็เวรกรรมอะไรของนาง ตายแล้วเกิดใหม่นางก็ยังต้องชดใช้กรรมอีก์ตั้งใจกลั่นแกล้งนางอย่างเห็นได้ชัด
เซี่ยอันผิงรู้สึกตัวอีกทีขาของนางก็ถูกจับแยกออกจากกันนางจึงลืมตาขึ้นมองลงไปทางปลายเท้าเพราะทนความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองไม่ไหวแต่แล้วก็ต้องเบิกตากว้างให้กับสิ่งที่กำลังชี้โด่มาที่หน้าของนางโอ้แม่เ้า...อะไรจะมหึมาขนาดนั้น
หากเขาเอามันยัดเข้าไปจะไม่แทงทะลุถึงตับนางเลยหรือไวเท่าความคิดนางรีบหุบขาเข้าหากันทันที แม้ว่าจะไม่เคยัักับเื่แบบนี้มาก่อนนางก็หาใช่สตรีไร้เดียงสาตามหนังสือนิยายหรือนิตยสารที่บรรยายจนเห็นภาพนางล้วนศึกษาและอ่านจนแตกฉานแม้ว่านางจะโง่เรียนได้คะแนนต่ำเตี้ยเรี่ยดิน แต่วิชาบนเตียงแค่ผ่านตาก็จำได้ทุกกระบวนท่าตำราเขียนไว้อย่างไรนางจำได้ทุกตัวอักษร แต่นางเพียงคาดไม่ถึงว่าของจริงมันจะมหึมาขนาดนี้
เมื่อเห็นอีกฝ่ายตื่นกลัวเซียวถิงต้วนจึงโน้มตัวลงมาจูบนางอีกเป็การหลอกล่อความสนใจและปลุกเร้าอารมณ์ของนางให้เตลิดอีกครั้งเขาสังเกตเห็นเบื้องล่างของนางชุ่มฉ่ำพร้อมสำหรับให้เขาได้ล่วงล้ำเข้าไปอย่างเต็มที่แล้วจึงจับขาเรียวให้แยกออกจากกันกว้างขึ้นเพื่อเป็การช่วยเปิดช่องทางแล้วสอดใส่เข้าไปจนสุด
“โอ้ย...”
เซี่ยอันผิงร้องออกมาด้วยความเจ็บความหอมหวานก่อนหน้านั้นหายไปเมื่อรู้สึกว่าร่างของนางกำลังจะแตกออกเป็เสี่ยง ๆ ให้ตายเถอะใครว่ามีผัวแล้วดีมีอะไรกันแล้วจะมีแต่ความฟิน แต่ที่นางกำลังรู้สึกนี่มันปรากฏการณ์ร่างแหลกชัด ๆ
คนตรงหน้านี่ก็กระไรแทงลงมาได้คิดว่าของตัวเองเล็กเหมือนหนอนชาเขียวหรืออย่างไรกันเขาหาได้รู้สึกสำนึกผิด ยังมีหน้าส่งยิ้มให้กับนางแล้วกล่าวสั้น ๆด้วยน้ำเสียงปลอบประโลมว่า เด็กดี ๆ
ผ่านไปครู่ใหญ่นางก็คลายความเจ็บลงตามคำปลอบของเขาคราวนี้เซี่ยอันผิงได้รับรู้ถึงความรู้สึกประหลาดล้ำเข้ามาแทนที่จากเสียงร้องที่เกิดจากความเ็ปได้แปรเปลี่ยนเป็เสียงร้องของความเสียวซ่าน
จากนั้นนางก็ถูกผู้เป็สามีจับพลิกคว่ำพลิกหงายั้แ่หัวค่ำตลอดทั้งคืนจวบจนรุ่งสางของอีกวันบัดนี้เองที่เซี่ยอันผิงได้รู้จักและเข้าใจคำว่าฟ้าเหลืองที่เขาพูดกันคือสิ่งใด
“ท่านพี่ท่านตื่นแล้วหรือ”
เซี่ยชิวเด็กน้อยวัยเจ็ดขวบเข้ามาประคองพี่สาวให้ลุกขึ้นวันนี้เป็วันแรกที่เขาย้ายเข้ามาอยู่บ้านพี่เขยเขามาที่นี่ั้แ่เช้าแต่พี่สาวยังไม่ตื่นเจอเพียงพี่เขย
พี่เขยบอกว่าพี่สาวไม่ค่อยสบายเขาเองก็แปลกใจไม่น้อยปกติพี่สาวเป็คนแข็งแรงตื่นขึ้นมาทำงานแต่เช้าจนตะวันตกดินไม่เห็นป่วยแต่เมื่อมาอยู่กับพี่เขยแค่คืนเดียวทำไม่ถึงล้มป่วยเอาได้
“อาชิวมาั้แ่เมื่อไหร่”
“ข้ามาแต่เช้าแล้ว..พี่เขยบอกว่าท่านไม่สบายข้าเลยไม่รบกวน”
คิดถึงเื่ที่เกิดขึ้นทำให้เซี่ยอันผิงหน้าแดงขึ้นมาทันทีเซียวถิงต้วนหาใช่บุรุษร่างใหญ่ที่ไร้ประโยชน์แต่เขานั้นทั้งถึกทั้งทน หากว่านางไม่หลับคาอกเขามีหรือเขาจะยอมปล่อยนาง
“ว่าแต่นี่ยามใดแล้ว”
“ตะวันตรงหัวแล้วขอรับ”
“หา...”
เซี่ยอันผิงร้องออกมาเสียงหลงวันแรกหลังจากคืนเข้าหอนางตื่นตอนเที่ยงนี่นางจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนนางยังจะกล้าเดินออกไปพบหน้าผู้คนอีกหรือยิ่งบ้านใกล้เรือนเคียงมีแต่มนุษย์ที่เรียกว่าป้าข้างบ้านอยู่ด้วย
ป่านนี้เื่ที่นางเข้าหอแล้วตื่นตอนเที่ยงไปไม่ดังไกลไปจนถึงท้ายหมู่บ้านแล้วหรืออย่างไรให้ตายเถอะแต่งงานยังไม่ทันข้ามวันเื่ก็มาทับที่หัวนางเสียแล้ว
“ข้าต้มข้าวมาให้ขอรับ...ว่าที่บ้านลุงเขยไม่ค่อยมีอะไรในครัวแล้วบ้านพี่เขยยิ่งไม่มีนอกจากข้าวสารไม่กี่กำมือข้าก็หาอย่างอื่นไม่เจอเลยได้แต่ต้มข้าวใส่น้ำเปล่าให้หวังว่าท่านจะไม่ตำหนิข้าที่ทำอาหารไม่ได้เื่นะขอรับ”
เซี่ยอันผิงรับถ้วยข้าวมาจากน้องชายข้าวต้มใส่เพียงน้ำนี้มันเฮ้อ...เกินคำจะบรรยายจริง ๆ คิดแล้วก็อดท้อใจไม่ได้ท่านเทพเมื่อไหร่กรรมของข้าจะหมดสักที
โลกที่นางอยู่ตอนนี้ก็ถือว่าโบราณจริงจังมากมาย ผู้คนที่นี่ไม่มีพลังวิเศษใดๆ เป็เพียงมนุษย์ธรรมดา อาหารการกินมีเพียงเกลือเท่านั้นที่ใช้ปรุงช่วยให้มีรสชาติอย่างอื่นก็อาศัยรสชาติที่ได้จากธรรมชาติ
ยังไม่รู้จักน้ำมัน ไม่มีเครื่องปรุงชนิดอื่นมีเพียงวิธีการต้มย่างและนึ่งเท่านั้นในเมื่อนางนางยังไม่สามารถใช้ความรู้ที่ติดตัวมาแต่อดีตชาติได้ก็ต้องทนกินรสชาติที่แสนจะจืดชืดนานวันเข้าก็กลายเป็ความเคยชิน
“ท่านพี่พักผ่อนต่อเถอะขอรับ”
หลังจากที่อยู่จนมั่นใจว่าพี่สาวกินข้าวที่ตนทำให้หมดแล้วเซี่ยชิวก็ออกจากห้องไปเซี่ยอันผิงถอนหายใจออกมาครั้งหนึ่งแล้วล้มตัวลงนอนต่อความปวดเมื่อยตามร่างกายนี้ทำให้นางไม่อยากลุกไปใหน
อีกทั้งหากออกไปจากบ้านในสภาพเช่นนี้นางได้กลายเป็ขี้ปากชาวบ้านอีกนานแน่นอน
“นางหนู”
“อ้อ...ท่านเทพนั้นเองไม่เจอกันนานนะเ้าคะ...หรือว่าท่านจะมาเพิ่มเคราะห์กรรมให้กับข้า”
พูดแล้วก็อดเคืองไม่ได้ทำไมนางไม่ทะลุมิติแล้วเกิดมาเป็ลูกสาวขุนนางที่ร่ำรวยหรือไม่ก็เกิดเป็ฮองเฮาอะไรอย่างนี้น่าท้อใจเสียจริงเกิดมาสองชาติมีแต่จนกับจนสองมือของนางไม่เคยัักับคำว่าอ่อนนุ่มสักที
“ไอ้หย๋า...คนเราเกิดมาจะเหมือนกันทุกคนได้อย่างไรเ้าว่าจริงหริอไม่...อีกอย่างบุรุษที่เ้าแต่งงานด้วยอย่างน้อยเขาก็เป็ด้ายแดงของเ้า”
“เนื้อคู่นะหรือ...คงจะเป็คู่ทุกข์คู่ยากในตำนานมากกว่ากระมัง”
พูดจบเซี่ยอันผิงก็หัวเราะออกมาอย่างคนอารมณ์ดีความลำบากไม่ได้บั่นทอนจิตใจของนางเลยสักนิด
“เอาน่าวันหนึ่งเ้าจะสบายเพราะเขา....”
“จริงสิข้าสงสัยมาตลอดว่าข้าไปทำอะไรไว้ถึงได้มีชีวิตเหมือนต้องคำสาปเช่นนี้”
เทพชะตามองคนที่เขาเข้ามาในห้วงความฝันของนางเขาจะบอกนางได้อย่างไรว่านี่เป็เคราะห์หมื่นชาติของนางแต่ไม่เป็ไรนี่เป็ชาติสุดท้ายแล้วเง็กเซียนฮ่องเต้ก็ใจอ่อนแล้วจึงให้นางลำบากน้อยลงเทียบกับชาติอื่น ๆ ของนางแล้วชาตินี้ของนางถือว่าสบายที่สุด
“เอาน่า...จริงสินางหนูวันนี้ที่ข้ามาข้าจะบอกเ้าว่าเ้าสามารถใช้ความรู้ของเ้าได้แล้วรับรองสามีเ้าไม่ตายแน่นอน”
“จริงหรือเ้าคะ”
“จริงสิต่อไปนี้ถึงแม้จะลำบากอยู่บ้างแต่ข้าเชื่อว่าไม่เกินความสามารถของเ้าหรอกแต่ว่าความฉลาดข้าคงจะมอบให้เ้าไม่ได้”
เซี่ยอันผิงพยักหน้าในใจของนางโล่งใจไม่น้อยเื่โง่นางยอมรับนางโง่จริงไม่ผสมวัวไม่อย่างนั้นนางจะสอบได้ที่สุดท้ายของชั้นเรียนในทุกปีหรือ แต่อย่างน้อยนางก็เป็คนไฝ่รู้ชอบอ่านหนังสือ
ไม่ว่าจะหนังสือแบบไหนหรือแม้แต่เกร็ดความรู้ในหนังสือพิมพ์นางก็อ่านอีกทั้งนางยังมีความสามารถด้านอาหารอีกไม่ว่าจะอาหารชาติใดหรือแม้แต่ขนมนางก็ทำได้ทั้งนั้น
1K
![สนมรักของเจิ้นวันวันคิดแต่จะหาตังค์ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1733197497_67414684.webp)