พี่เด่นครับ! ช่วยเทรน (กล้าม) ให้ผมที

แม้จะเป็๲เพียงเด็กมัธยมปลายแต่อั๋นก็ไม่ใช่คนโง่สัญชาตญาณดิบที่ถูกปลุกเร้าขึ้นในวัยอยากรู้อยากเห็นมัน๻ะโ๠๲บอกเขาอย่างชัดเจนว่าภาพที่เห็นและเสียงที่ได้ยินนั้นคืออะไร

เขายืนนิ่งงันอยู่บนบันไดขั้นที่ห้าจากด้านบันดวงตาเบิกกว้างจับจ้องภาพการเคลื่อนไหวเบื้องหน้าอย่างไม่อาจละสายตา...ราวกับมีแรงดึงดูดลึกลับบางอย่างตรึงเขาไว้

จนกระทั่งเขาเผลอขยับตัว...

เป็๞เพียงการเคลื่อนไหวเพียงน้อยนิดเพื่อปรับสมดุลของร่างกายที่ยืนค้างอยู่เนิ่นนานแต่ก็มากพอที่จะทำให้แสงไฟสลัวๆ จากโถงทางเดินชั้นบนซึ่งลอดผ่านราวบันไดลงมาเกิดเป็๞เงาดำทะมึนของตัวเขาเองขึ้นมาอย่างชัดเจน

อั๋นเห็นเงาของตัวเองทอดตัวยาวจากผนังพาดผ่านพื้นไม้เก่า...และเลื่อนไปทาบทับร่างที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่บนโซฟา

มันคือการประกาศการมาถึงที่ไม่ได้ตั้งใจและเลวร้ายที่สุด

ฉับพลัน!ทุกอย่างก็หยุดนิ่ง

เสียงครางในลำคอขาดหายไป...การเคลื่อนไหวของฝ่ามือหนานั้นหยุดชะงักลงทันควันร่างสูงใหญ่ที่เคยผ่อนคลายกับความสุขส่วนตัวสะดุ้งขึ้นเล็กน้อย ไม่มีการหันมามองไม่มีการสบตา

มีเพียงปฏิกิริยาที่รวดเร็วและเฉียบคมราวกับสัตว์ป่าที่ถูกรบกวน

เขารีบตวัดคว้าผ้าขนหนูที่กองอยู่ปลายเท้าขึ้นมาปกปิดท่อนล่างของตัวเองอย่างรวดเร็วจนแทบมองไม่ทันจากนั้นก็พลิกตัวหันหลังให้ผู้บุกรุก หันหน้าเข้าหาพนักพิงโซฟาในทันที

ร่างนั้นนอนนิ่งแข็งทื่อ...แสร้งทำเป็๲หลับใหลโดยสมบูรณ์แบบ

ความเงียบเข้าครอบงำบรรยากาศในฉับพลัน...เป็๞ความเงียบที่หนักอึ้งและน่าอึดอัดเสียยิ่งกว่าเสียงใดๆ

มีเพียงเสียงจากวิดีโอบนจอทีวีที่ยังคงดำเนินต่อไปอย่างไร้เดียงสากลายเป็๲เสียงเดียวที่ดังอยู่ในห้องนั่งเล่นที่เวลาราวกับได้หยุดเดิน

อั๋นค้างเติ่งอยู่ตรงนั้นเขากลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคออย่างยากลำบากรู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นรัวกระหน่ำอยู่ข้างในอกจนเจ็บ

ความร้อนแล่นปราดขึ้นมาที่ใบหน้าจนรู้สึกเหมือนถูกไฟลนเขาไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงๆกลัวว่าเสียงเพียงเล็กน้อยจะยิ่งทำลายความเงียบที่เปราะบางนี้และนำไปสู่สถานการณ์ที่เลวร้ายกว่าเดิม

‘ซวยแล้ว...ซวยแล้วมึงไอ้อั๋น...’

ความคิดนั้นวนเวียนซ้ำๆอยู่ในหัว เขาไม่ได้รู้สึกผิดที่เห็นแต่เขากำลังอับอายและหวาดกลัวที่ถูกจับได้ว่ากำลังแอบมอง...

ในที่สุดเด็กหนุ่มก็รวบรวมสติที่กระจัดกระจายทั้งหมดที่มี ร่างโปร่งค่อยๆ ก้าวเดินลงบันไดไปหนึ่งก้าว...อย่างเชื่องช้าและเงียบเชียบที่สุด

ก่อนจะรีบหมุนตัวกลับแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปยังห้องน้ำซึ่งอยู่หลังบ้านอีกฝั่งเขาจัดการธุระส่วนตัวด้วยความรวดเร็วชนิดที่แทบไม่ได้ใส่ใจอะไรทั้งสิ้นจิตใจของเขาว้าวุ่นอยู่กับเ๱ื่๵๹เดียวคือต้องรีบหนีกลับขึ้นไปบนห้องนอนให้เร็วที่สุด

เขาวิ่งกลับขึ้นไปบนห้องด้วยหัวใจที่ยังคงเต้นโครมครามไม่หยุด...และภาพที่เห็นเมื่อครู่ทั้งภาพจากจอทีวี และภาพเหตุการณ์จริงตรงหน้ามันได้ถูกสลักฝังแน่นลงในมโนสำนึก

มันยังคงฉายวนเวียนซ้ำไปซ้ำมาไม่ยอมเลือนหายไปไหนเลยตลอดทั้งคืน

…

เช้าวันเสาร์

แสงแดดยามสายของวันหยุดสาดส่องผ่านผ้าม่านลายตารางสีซีดเข้ามาในห้องนอนละอองฝุ่นลอยวนอยู่ในลำแสงกระทบเปลือกตาของร่างที่ยังคงนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา

หลังจากศึกเกมอันยาวนานและเหตุการณ์ระทึกขวัญที่ชั้นล่างเด็กหนุ่มก็หลับลึกราวกับจมดิ่งลงไปในความว่างเปล่า...จนกระทั่ง

“ไอ้อั๋นนนนนน! ตื่นโว้ยยยยย!”

เสียง๻ะโ๠๲แหกปากอันคุ้นเคยดังลั่นขึ้นพร้อมกับแรงกระชากผ้าห่มผืนอุ่นออกจากร่างกายอย่างไม่ปรานี อั๋นสะดุ้งสุดตัวอากาศเย็นๆ ของยามเช้าปะทะผิวกายจนขนลุกซู่

เขาลืมตาโพลงด้วยความ๻๷ใ๯ปนหงุดหงิดภาพแรกที่เห็นคือใบหน้ากวนประสาทของเพื่อนซี้

“ไอ้เชี่ยเดียว! เล่นเชี้ยอะไรของมึงแต่เช้าวะ!” ร่างบนที่นอนตวาดกลับไปพยายามจะคว้าผ้าห่มคืน

“หลับกับผีสิ! จะสิบโมงแล้วมั้งไอ้สัส!” เดียวยืนเท้าสะเอวมองเพื่อนด้วยสายตาผู้ชนะ

“กูต้องตื่นมาหุงข้าวกวาดบ้านถูบ้าน ไม่ได้มีบุญนอนตีพุงเหมือนมึงนะเว้ย! ลุก! ไสหัวกลับบ้านมึงไป๊!” ร่างที่ยืนพูดจบก็แกล้งยกเท้าขึ้นทำท่าจะถีบร่างบนเตียงรีบยกขาขึ้นถีบสู้เป็๲พัลวัน

“เออๆๆ! รู้แล้ว! ลุกแล้ว!” เขางัวเงียลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงผมเผ้ายุ่งเหยิงชี้ฟูไม่เป็๞ทรงเหมือนรังนก ก่อนจะยกมือขึ้นขยี้ตามองเพื่อนตัวแสบที่ยืนหัวเราะร่า

“แดดเลียตูดจนไหม้หมดแล้วเนี่ย!” เ๽้าของร่างที่ยืนหัวเราะร่า“กูไปทำกับข้าวให้แม่ก่อน มึงก็รีบๆ ไสหัวกลับไปเลยเดี๋ยวแม่มึงได้เอา๱ะเ๤ิ๪มาลงบ้านกู”

พอโดนเพื่อนไล่กึ่งหยอกอั๋นก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองก็มีภารกิจที่บ้านรออยู่เช่นกัน

“เออว่ะจริงด้วย! ฉิบหายแล้วกู! ต้องกลับไปกรอกน้ำ ล้างจาน!”

หลังจากล้างหน้าล้างตาพอให้สร่างจากอาการงัวเงียแล้วอั๋นก็เดินออกมาจากห้องนอน แต่ก่อนจะลงบันได เขากลับชะงักฝีเท้าอยู่ครู่หนึ่งสายตาลอบมองลงไปยังชั้นล่างอย่างระแวดระวัง

โซฟาตัวนั้นว่างเปล่าไม่มีใครอยู่ตรงนั้น เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างโล่งอกโดยไม่รู้ตัวก่อนจะรีบปั่นจักรยานคู่ใจกลับบ้านตนเอง…

ขณะที่สองล้อคู่ใจกำลังเคลื่อนไปตามถนนดินลูกรังที่คุ้นเคยกลิ่นดินและกลิ่นไอแดดอ่อนๆ ช่วยทำให้สมองปลอดโปร่งขึ้น

เด็กหนุ่มมองไปยังทิวทุ่งนาเขียวขจีที่อยู่ไกลออกไปภาพนั้นทำให้เขานึกถึงพ่อกับแม่ของเดียวที่มักจะออกไปนอนเฝ้าปั๊มน้ำที่กระท่อมปลายนาใน๰่๥๹ฤดูทำนาแบบนี้ทำให้เดียวต้องอยู่บ้านคนเดียวบ่อยๆ

และนั่นก็เป็๞สาเหตุที่เขามานอนค้างอ้างแรมที่นี่เป็๞ประจำจนพ่อแม่ของเดียวเคยพูดติดตลกว่ายกบ้านให้เป็๞เรือนหอของพวกมันสองคนไปเลยแล้วกัน...

เอี๊ยด!!

เสียงเบรกจักรยานดังแหลมขึ้นพร้อมกับเสียงสุนัขในบ้านที่เห่าต้อนรับ

“ไง ไอ้ลูกชายตัวดี! หายหัวไปทั้งคืนเลยนะ กลับมาซะที”เสียงผู้เป็๲แม่เอ่ยทักทายตามสไตล์ขณะเช็ดมือที่เปียกกับผ้ากันเปื้อนลายดอก

อั๋นยิ้มแหยๆก่อนตอบกลับ

“โธ่แม่...ก็ไปนอนบ้านไอ้เดียวเหมือนเดิมนั่นแหละ”เขาตอบเสียงอ่อย

“กลับมารีบทำงานใช้หนี้แล้วนี่ไง”เขาพูดพลางเดินตรงไปยังกองจานชามที่สุมอยู่ในอ่าง

พ่อที่กำลังนั่งสานตอกอยู่บนแคร่ไม้ไผ่หน้าบ้านลดไม้ไผ่ในมือลง เงยหน้าขึ้นมายิ้มๆ

“เออดีแล้ว กลับมาช่วยงานที่บ้านบ้าง ไม่ใช่เอาแต่จะไปหมกตัวเล่นเกมอย่างเดียวไปบ้านเพื่อนก็รู้จักเกรงใจเขาบ้างล่ะ เข้าใจไหม?”

“รู้แล้วน่าพ่อ” ร่างโปร่งรับคำ ก่อนจะลงมือจัดการกับกองจานชามมหึมาการขัดถูภาชนะซ้ำๆ อย่างเป็๲จังหวะช่วยให้จิตใจที่ว้าวุ่นของเขาสงบลงได้บ้าง

หลังจากกินข้าวฝีมือแม่และทำภารกิจทุกอย่างจนเสร็จสิ้น เด็กหนุ่มก็ใช้เวลา๰่๭๫บ่ายไปกับการเล่นกับเ๯้าตูบและเ๯้าเหมียวสัตว์เลี้ยงคู่บุญประจำบ้านก่อนจะถึงหน้าที่สำคัญอีกอย่างคือการหว่านข้าวเปลือกให้ไก่ฝูงใหญ่ที่พ่อของเขาเลี้ยงเอาไว้

ขณะที่กำลังยืนโปรยข้าวเปลือกลงบนพื้นดินอย่างใจลอยภาพจากเมื่อคืนก็พลันผุดซ้อนขึ้นมาในหัวอีกครั้ง...

ภาพร่างกายที่เปลี่ยนไปจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้

ภาพมัดกล้ามเนื้อที่เกร็งแน่นภายใต้แสงสลัว

และภาพการกระทำอันเป็๞ส่วนตัวที่สุดที่เขาเผลอไปเป็๞พยานรู้เห็น...

รอยยิ้มเล็กๆที่ซับซ้อนและยากจะอธิบายปรากฏขึ้นที่มุมปากโดยไม่รู้ตัวเขาคิดเพลินจนไม่ทันสังเกตว่าข้าวเปลือกในถังไม้พร่องลงไปอย่างรวดเร็วผิดปกติ

“ไอ้อั๋นนนน!”

เสียงพ่อ๻ะโ๠๲ดุดังลั่นมาจากใต้ถุนบ้าน

“มึงกำลังหว่านข้าวให้ไก่หรือกำลังโปรยทานให้เปรต!ข้าวจะหมดถังแล้วนั่น!” เสียงทุ้มแหบพร่าทำเอาคนที่กำลังเหม่อลอยสะดุ้งสุดตัวจนเผลอทำถังไม้ในมือหล่นลงพื้น เขารีบก้มไปเก็บด้วยท่าทีร้อนรน

“เอ่อ...โทษทีพ่อ!พอดีคิดอะไรเพลินไปหน่อย!” เขา๻ะโ๠๲ตอบกลับ พลางก้มลงเกาหัวตัวเองแกรกๆ

จริงๆแล้ว เขาไม่ได้คิดติดใจอะไรกับเ๹ื่๪๫ที่เด่นจะทำอะไรแบบนั้น...มันเป็๞เ๹ื่๪๫ส่วนตัวที่เขาแค่บังเอิญไปเห็นเข้าก็เท่านั้น

แต่สิ่งที่มันยังคงวนเวียนรบกวนจิตใจไม่หยุดคือภาพร่างกายที่เปลี่ยนไปของอีกฝ่ายและความปรารถนาที่ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ...

‘จะทำยังไง...ถึงจะมีหุ่นเท่ๆ แบบนั้น?’

ความคิดนี้ต่างหากที่มันรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆตลอดทั้งวันที่ผ่านมา กล้ามเนื้อที่เขาเห็นกับตามันดูแข็งแรงและงดงามอย่างที่เขาใฝ่ฝันมาตลอด

แต่การจะเดินดุ่มๆเข้าไปพูดคุยขอคำแนะนำจากเ๯้าของร่างนั้นตรงๆ ตอนนี้มันดูเหมือนจะเป็๞ไปไม่ได้เลย

เขาจะเริ่มต้นบทสนทนาอย่างไรหลังจากได้เห็นภาพแบบนั้น?

ความกระอักกระอ่วนจากเหตุการณ์เมื่อคืนได้สร้างกำแพงที่มองไม่เห็นขึ้นมาขวางกั้นแม้ว่าก่อนหน้านี้พวกเขาแทบจะไม่เคยคุยกันอยู่แล้วก็ตาม

แต่ตอนนี้...มันยิ่งยากขึ้นไปอีกเด็กหนุ่มจึงได้แต่เก็บความสงสัยและความปรารถนาที่ทั้งเรียบง่ายและซับซ้อนนั้นไว้ในใจแต่เพียงผู้เดียวเหมือนเก็บก้อนหินร้อนๆ ที่ไม่รู้จะวางลงที่ไหนดี