และนี่คือ!!! วิญญาณคุณชายสุดเฮี้ยนกับนายนักเขียนสยองขวัญ

แวะไปอ่านฉบับ WEBTOON กันได้นะครับ อย่าลืมไปกดเรตติ้งเต็มสิบ กดปุ่มหัวใจและเข้ามาพูดคุยกันได้นะครับ

___________________________________________________

เปรี้ยง!พรึ่บ!เพล๊ง!“ฟะ ไฟดับ! พี่ได้ยินเสียงแก้วหรืออะไรแตกด้วย” เสืออุทานขณะเดินนำดูไมโครเวฟ หลังจากเสียงมรสุมฟ้าผ่าดังสนั่นขึ้นจนพื้นสะเทือน ไฟภายในห้องครัวก็ดับลงเสียอย่างนั้น“มิว ระวังแก้วนะ ยืนรอตรงนั้นก่อนครับ” คิดบอกมิวอย่างรวดเร็ว เด็กชายผมทองพยักหน้าตอบรับทราบ หยุดอยู่กับที่“Roger That” มิวเอ่ย ทำท่าวันทยหัตถ์ทิ้งท้ายเสือกับคิดเปิดไฟมือถือแทน เพ่งมองหาแก้วที่ตกแตก แต่ไม่พบ เมื่อพิจารณาให้ดีจึงทราบว่ามันคือเศษกล้องวงจรปิดที่รายการคนป่วนผีเตรียมเอาไว้นั่นเอง มันมีควันออกมาพร้อมปลั๊กที่ไหม้เล็กน้อย“สงสัยหม้อแปลงระเบิดจนไฟตกอีกแล้ว” คิดเอ่ยก่อนหันมองไปบานหน้าต่างจากที่ปิดไว้กลับเปิดออกมาอย่างน่าประหลาด “ลมมรสุมแรงจนดันหน้าต่างเหรอ? ผมว่าผมล๊อกแล้วนะ แปลกจัง”“เจอขนาดนี้จิตแข็งไปแล้วคิด!” เสือคำราม “ถ้าไม่ย้ายก็ซ่อมซะ”“จะติดต่อคุณวิมลทันทีเลยครับ” คิดตอบพลางลูบศีรษะแก้เก้อ“ซ่า ได้ ยิน หรือเปล่า…กล้องทางนี้มีแตกไปด้วย---กระตุก! ...ฮัลโหล” เสียงวิทยุดังขึ้นพร้อมสัญญาณแทรกขึ้นมา เป็นเสียงของทีมBสลับกันพูด มีทั้งคุณอิ่วและพี่ป่อง คุณแววไพลินกับคุณวิมลแว่วๆ แต่เสียงท้ายสุดคือเสียงเร ดังนั้นคิดจึงเรียกชื่อของเธอก่อน“คุณเรวดี? ว่าไงครับ” คิดยกวิทยุระดับริมฝีปาก“หันไปด้านหลัง…เมื่อกี้เห็นภาพแปลกๆ ก่ อนก่อนห้องครัวจะดับ! ในจอจากด้านหลัง!!!”เรวดีเอ่ยเสียงดังก่อนสัญญาณวิทยุจะขาดช่วงไปเสือกับคิดหันมองด้านหลังพวกตนในทันที และทั้งสองก็ตกตะลึงสุดขีด เมื่อภาพที่เห็นตรงหน้าคือร่างของมิวที่นอนนิ่ง ลอยเคว้งอยู่บนอากาศเหนือหัวพวกเขาประดุจฉากในหนังสยองขวัญต่างประเทศที่มันมีร่างคนลอยค้าง มิวลอยเหมือนร่างของเจ้าตัวไร้ซึ่งน้ำหนัก อยู่ในอุ้งมือขนาดใหญ่ที่มองไม่เห็น
“คุณพระช่วย!!! มิว!!!” เสืออุทานลั่นกับภาพสยองขวัญที่เห็น
ด้านคิดก็ตะลึงงัน นี่เป็นครั้งแรกของเจ้าตัวได้เผชิญหน้ากับความสยองขวัญตระการตาต่อหน้าตนเองเช่นนี้ครั้งแรกในชั่วชีวิต สายตาของเขาจึงจับจ้องภาพตรงหน้าไม่วางตา“โอ้ย ทำไมไม่มีใครมาช่วยผมจากห้องน้ำมหาภัยนี่เลย---” ต่ายร้องโอดครวญพลางหิ้วปีกเวิร์คออกมาจากห้องน้ำเวิร์คไม่มองใคร ใจกับดวงตาของเขาอยู่แต่กับเสื้อตัวเก่งแสนรักเท่านั้น พลันเมื่อต่ายออกมาจากห้องน้ำ ดวงตาของเขาก็เหลือบไปเห็นร่างมิวลอยอยู่กลางห้อง เหนือหัวเขาเป็นไม่กี่เซนฯ สีหน้าตกใจของเจ้าตัวก็แทบไม่ต่างจากเสือหรือคิดเลย
“โอ้โหแม่!!! ทำไมคราวนี้แกเล่นใหญ่จังเลยครับ!!!” ร่างผมฟ้าสลัดร่างเวิร์คออกจากกาย ถอยรูดไปด้านตรงข้ามจนไปติดผนัง
ร่างเด็กชายที่โดนผีสิงเสยผมตนเองขึ้นเล็กน้อย ก่อนกล่าวด้วยสีหน้าแสยะยิ้ม ท่าทางบุคลิกผิดกับศิลปินนักดนตรีไทยรุ่นเยาว์ที่เคยเห็นมา
“ออกไปจากที่นี่ซะ!!! ออกไป!!!”
มิวพูดเสียงหนักแน่น เสียงนั่นไม่เหมือนเสียงเจ้าตัวทุกคนรู้ทันทีว่าวิญญาณเฮี้ยนในห้องนี้สิงร่างเด็กชายเข้าเสียแล้ว!!!เปรี้ยง! ฟ้าผ่าลงมาอีกคราจนไฟใน้องกะพริบถี่ พร้อมกับคนร้องผวาเสียงดังลั่น“กริ๊ดดดดดดดดดด! ไม่อยู่แล้ว ผีหลอก!!!” ต่ายโกยแน่บแล้วในวินาทีนี้ ข้ามร่างหัวแดงในนั่งแหมะตรงหน้าห้องน้ำ สองเท้ากระโดดถีบประตูห้องออกไปก่อนใครเพื่อน“ไอ้ต่าย รอด้วย!” เสือโพล่ง หนุ่มร่างสูงก็ตั้งท่าจะวิ่งตามรุ่นน้องแต่หันไปสะดุ้งกับร่างหน้าห้องน้ำเสียก่อน “เวิร์ค ลุกสิ สติยังอยู่ไหม?”“เสื้อตัวเก่งของฉัน เสื้อพร้อมลายเซ็นของฉัน มันเปียกแบบนี้ทำไงดีล่ะ”“ใช่เวลาห่วงเสื้อไหม เงยหน้าดูเหตุการณ์ด้านนอกบ้างสิ!”“อะไรมันสำคัญกว่าเสื้อผมอีกพี่เสือ---โอ้ พระเจ้า!!!!” พลันสายฝนจากหน้าต่างที่เปิดออกมาปะทะหน้ากับวาจาเรียกสติของเสือ เวิร์คจึงหลุดจากการก้มหน้าโฟกัสเสื้อ ผละมาเห็นมิวลอยเคว้งกลางเวหาประดุจพัดลมแขวน“ไอ้มิว!!! ไอ้มิวบินได้!!!” ร่างผมแดงตกใจจนไม่ลุกจากหน้าห้องน้ำ“คิด! คิด! แกรีบลากเจ้าเวิร์คออกมาจากห้องน้ำ ออกห้องเดี๋ยวนี้! ไม่ต้องล่าต้องท้าแล้ว รู้แล้วว่าเฮี้ยน!!”เสือหันบอกคิด ทว่าร่างคิดกลับหายไปเสียแล้วนักเขียนหนุ่มกำลังเดินไปใกล้ร่างมิวที่ลอยอยู่!!“ว้าว เกิดมาเพิ่งสัมผัสเรื่องสยองขวัญกับตาขนาดนี้ ศาลเจ้าพ่อให้พรได้สุดยอดไปเลย ขอผมเห็นคุณชายใกล้ๆ ได้ไหมครับเนี่ย…” คิดเอ่ยด้วยตาเป็นประกายใจแม้แต่คุณชาย ผู้ทดลองสิงร่างคนครั้งแรกในร่างมิวยังทำหน้าไม่ถูกกับท่าทีของคิด ได้แต่เอนคอล้วพึมพำเบาๆ“ตื่น คิดตื่น! ตื่นจากความปลาบปลื้มแล้วออกมาเดี๋ยวนี้ ไอ้คิด!” เสือตะโกน ในจังหวะนั้นก็ไปช่วยเวิร์คให้ยืนขึ้น กวักมือให้ร่างหัวแดงช่วยลากหนุ่มสวมหน้ากากแมสออกมาจากบริเวณลี้ลับนี้“ขอยืนยันคำเดิม ผมรักษาสัญญาที่พูดไว้” คิดเอ่ยกับวิญญาณตรงหน้า ท่ามกลางสายลมกรรโชกที่พัดมาในห้อง หยดน้ำเม็ดฝน ของข้าวกระจายไปทั่ว“สัญญาอะไร?” วิญญาณเฮี้ยนในร่างเด็กชายห้องถาม“ผมไม่ออกไปจากห้องนี้เด็ดขาดเลย ผมมาที่นี่เพราะอยากรู้เรื่องของคุณชาย คุณชายก็ช่วยที่ศาลเจ้ารอบหนึ่ง ผมรักษาสัญญาจะตอบแทนแน่นอนครับผม”“รักษาสัญญาหรือ…” ร่างที่ลอยอยู่ถึงกับนิ่ง ทวนคำพูดของคิดซ้ำไปมาอย่างเป็นนัยสำคัญ จนสักพักหนึ่งก่อนนิ่งเงียบไปไม่มีท่าทางอะไร ร่างของมิวรวมถึงใบหน้าค่อยๆ สงบ เหมือนกลับมานอนนิ่งตามเดิมแล้วก็แลนดิ้งลงพื้นอย่างนุ่มนวลประหนึ่งเจ้าหญิงนิทราในการ์ตูนด้านเสือและเวิร์คก็ไม่รอช้าเมื่อมีโอกาส พวกเขาพุ่งไปกระชากคว้าคอคิดมาในทันที “ใส่เกียร์หมาแล้ววิ่งซะพวก เผ่น!!!”“เอ่อ แล้วน้องมิวล่ะ” คิดถามขณะถูกลากคอ“เออวะ ลืม เดี๋ยวน้าวิมลตีตาย” เวิร์คพูด พลันสามหนุ่มก็ย้อนกลับไปร่างเด็กชาย เพื่อหาทางประคองร่างนอนนิ่งออกจากห้องนี้โดยปลอดภัย“ฮึ่ย วันนี้มันวันอะไรกันเนี่ย! ลองดีกับผีนี่ใช่งานที่บ.ก.ควรได้รับทำไหมเสือ! ไม่น่าเห็นด้วยเลยๆๆ” เสือบ่นอย่างย้ำคิดย้ำทำ ก่อนหันไปหาอะไรมาช่วยเด็กผมทองสายตาของเขาสะดุดไปที่สร้อยพระ เขาคว้ามาพนมมือ ตัดสินใจว่าจะคล้องคอมิวเอาไว้แต่ดวงตาที่หลับอยู่ของมิวกลับเหลือกขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนทั้งสามหนุ่มจะขยับตัวของน้องด้วยซ้ำ ริมฝีปากของเด็กชายแสยะยิ้มอีกครั้งพร้อมเสียงตะโกนลั่นว่า
“ออกไปจากห้องของเราซะ เดี๋ยวนี้!”