Your Heart พื้นที่อันตราย

@คอนโดคาร์เทีย

ปึก แกร๊ง

เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับร่างบางเดินตรงเอาไปที่ครัวพร้อมกับถือถุงจากซูเปอร์มาร์เก็ต

“อืม เริ่มหิวแล้วสิกินอะไรดี” หลังจากเก็บของเสร็จแล้ว ฉันบ่นกับตัวเองเพราะนี้ก็เป็นเวลา 5 โมงเย็นแล้ว หันไปเห็นปลาแซลมอนที่ซื้อมาจึงตัดสินใจได้

“สลัดแซลมอนแล้วกัน” เมื่อคิดได้แล้วว่าจะกินอะไร ร่างบางก็หยิบวัตถุดิบเดินเข้าไปเปิดแก๊สทำอาหารทันที

หลังจากทำอาหารเสร็จก็ได้สลัดแซลมอนมา ร่างบางเดินไปนั่งที่โซฟาห้อง

นั่งเล่นพร้อมกับเปิดทีวีหาซีรี่ย์ดูไปด้วย

“ดูเรื่องไหนดีนะ” มือเรียวกดรีโมทเลือกหนังไปเรื่อยๆ

“เอาเรื่องนี้แล้วกัน” เปิดไปในการจัดอันดับหนังฮิตประจำสัปดาห์ร่างบางก็เลือกซีรี่ย์มา 1 เรื่องที่กำลังฮิตอยู่ตอนนี้

ติ๊ง

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นดึงความสนใจของร่างบางที่กำลังดูซีรี่ย์อยู่

วิชาเสรี (6)

เอเธนส์ : ตอนนี้เข้าครบทุกคนแล้วเนอะ

ดอลลาร์ : ใช่ค่ะ

คาร์เทีย : ค่ะ

นิวยอร์ค : ใช่

เอเธนส์ : ถ้าอย่างนั้นเรามาคุยเรื่องงานเลยไหม

ดอลลาร์ : ได้เลยค่ะ

เอเธนส์ : พวกมึงมานี่ก่อนดิ้ @รัม @ทิวส์เดย์

ทิวส์เดย์ : เออ

รัม : มีไร

เอเธนส์ : กูจะคุยเรื่องรายงานที่อาจารย์สั่ง คอลได้ไหมวะ กูขี้เกียจพิม

ทิวส์เดย์ : เรื่องมาก

เอเธนส์ : เรื่องของกู

เอเธนส์เริ่มต้นการโทร

ฉันที่กำลังดูซีรี่ย์จึงหยุดดูแล้วเดินไปหยิบไอแพดมา เมื่อหยิบมาแล้วก็กดเข้าร่วมการโทร

“คาร์เทียมาและ เหลือไอ้รัมกับไอ้เดย์พวกแม่งช้ารอแป๊บๆ” ตอนนี้ในสายเกือบเข้ามาทุกคนแล้วยกเว้นพี่รัมกับพี่ทิวส์เดย์

เอเธนส์ : พวกมึงเร็วๆ ได้ไหม@รัม @ทิวส์เดย์

เมื่อพี่เอเธนส์พิมพ์เข้าไปในไลน์ พี่รัมกับพี่ทิวส์เดย์ก็กดเข้าร่วมสาย

“ช้าว่ะ ให้คนอื่นเขารอ”

“เสือก”

“ไอ้ห่*เดย์”

“มีจะเรียกกูทำไมกลัวลืมชื่อ?”

“มึงจะกัดกันทำไม มีไรพูดมา” เสียงพี่รัมเอ่ยขัดขึ้นมา

“เออๆ กูจะถามเรื่องหัวข้อว่าจะเอาอะไร”

“อะไรก็ได้ กูได้หมดและ”

“กูไม่น่าถามมึงเลยไอ้ห่*”

“พวกเราคิดว่าไง มีเรื่องที่สนใจไหม” เมื่อเพื่อนพี่เขาบอกว่าอะไรก็ได้ พี่เอเธนส์จึงหันมาถามความเห็นพวกฉันแทน

“ดอลว่าเรื่อง......” ยัยดอลเป็นคนเสนอเรื่องไปฉันอะไรก็ได้จึงไม่ได้มีความเห็นเรื่องนี้เท่าไหร่

“คาร์เทียกับนิวยอร์คว่าไง เอาเรื่องนี้ไหม” หลังจากที่สรุปเรื่องที่จะเอาได้แล้วพี่เอเธนส์ก็หันมาถามฉันกับนิว

“เทียว่าเอาเรื่องนี้ก็ได้นะ สอดคล้องกับที่อาจารย์กำหนดมาพอดี” ฉันเสนอความเห็นไปเพราะเห็นว่าหัวข้อที่เลือกมาสอดคล้องกับที่อาจารย์บอกวันนี้

“เอาอันนี้และ” นิวยอร์คพูดขึ้นมา ฉันว่านิวก็คงเห็นว่าหัวข้อนี้ดีแหละ

“โอเครงั้นเอาอันนี้แล้วกันพวกมึงโอเครนะ”

“เออ / อืม”

“งั้นต่อไปเป็นหัวข้อย่อยนะ มี 6 ข้อย่อยเลือกกันได้เลย งั้นพี่เอาข้อ 1 นะ”

“ดอลเอาข้อ 2 แล้วกันค่ะ”

“ข้อ 3”

“เทียเอาข้อ 4 ค่ะ” เลือกเรียงลงมาก็แล้วกันไม่รู้ว่าจะเอาข้อไหนดี

“กู 5”

“เหลือข้อสุดท้ายไอ้รัมมึงเอาไป”

“เออ”

“เลือกหัวข้อกันเสร็จแล้วงั้นให้ทุกคนหาข้อมูลมาก่อนแล้วค่อยนัดกันทำแล้วกันนะ”

“ได้ค่ะ”

“จะไปทำที่ไหนดีล่ะ เอาที่ใกล้มหาลัยก็ได้จะได้ไปง่ายๆ” ใกล้มหาลัยก็ดีนะจะได้ไม่ต้องขับรถไกล

“อืมม จะไปทำที่คาเฟ่ก็กลัวเสียงดัง ห้องสมุดก็อาจจะคนเยอะด้วย”

“เทียห้องแกอยู่ไม่ไกลมหาลัยเท่าไหร่นิ ไปทำที่ห้องแกได้ไหมอ่ะ” ดอลลาร์เอ่ยถามเพื่อนสาวเพราะห้องคาร์เทียอยู่ใกล้มหาลัยที่สุดแล้วของพวกเธอ 3 คน

“ก็ได้นะ ไม่ได้ติดอะไร”

“ถ้างั้นไปทำห้องคาร์เทียแล้วกันนะ”

“จะมาวันไหนเหรอคะ”

“พี่ว่างวันพุธไม่มีเรียนอาจารย์ไปสัมมนา พวกเราว่างกันไหม”

“วันพุธพวกดอลไม่มีเรียนพอดีค่ะ”

“ได้ คาร์เทียงั้นไปวันพุธแล้วกันนะ ประมาณ 10 โมงเช้าคนอื่นสะดวกไหม”

“ดอลไม่ติดนะคะไปได้”

“ไปได้”

“เออ / เออ” พี่รัมกับพี่ทิวส์เดย์เขาดูเป็นคนเงียบๆ นะ

“เทียโอเคค่ะ”

“ถ้างั้นก็แค่นี้แล้วกันนะ” หลังจากคุยเรื่องรายงานเสร็จเราก็ทยอยออกจากสายกันจนหมด

หลังจากที่วางสายไปแล้วฉันก็หยิบจานไปเก็บในครัว เหลือบไปมองนาฬิกานี่เป็นเวลา 6 โมงเย็นแล้ว เมื่อไหร่ม๊าจะมานะ

ครืดๆๆๆ แหนะพูดถึงก็มาเลย

ติ๊ด

“ฮะโหลค่ะม๊า มาแล้วเหรอคะ”

“ใช่ค่ะน้องเทีย น้องเทียจะลงมาหรือให้ม๊าขึ้นไปคะ”

“เดี๋ยวเทียลงไปเองค่ะ ม๊ากับป๊าจะได้ไม่เสียเวลา” ฉันตอบกลับไปเพราะไม่อยากให้ท่านต้องเสียเวลาไม่รู้ว่าขึ้นเครื่องกี่โมง

“ได้ค่ะ งั้นม๊ารอที่ล็อบบี้นะคะ”

“ค่ะม๊า” ติ๊ด

หลังจากวางสายฉันก็เดินไปหยิบคีย์การ์ดพร้อมกับเดินลงไปหาม๊าข้างล่าง

ติ้ง

“ม๊า ป๊า” เมื่อลิฟท์เปิดออกฉันเรียกป๊ากับม๊าพร้อมกับเดินเข้าไปกอดด้วยความคิดถึง

“ว่าไงคะคนสวยของม๊า” ม๊ากอดตอบพร้อมกับเอ่ยถามฉันขึ้นมา ป๊าก็ยื่นมือมาลูบหัวขงฉันในอ้อมกอดม๊า

“เทียคิดถึงป๊ากับม๊าจังเลย” ฉันพูดอ้อนขึ้นมา ก็คนมันคิดถึงนี่หน่า

“คิดถึงแต่ไม่ค่อยกับบ้านเลยน้า คิดถึงจริงไหมคะเนี่ยย”

“ก็เทียไม่ค่อยมีเวลาว่างเท่าไหร่เลยค่ะม๊าขา”

“ค่ะๆ ลูกสาวคนยุ่งของม๊า”

“ม๊าา ป๊าดูม๊าสิคะม๊าแกล้งเทีย” ฉันหันไปอ้อนป๊า ม๊าอ่ะชอบแกล้งฉัน

“หึหึ ม๊าก็อย่าไปแกล้งเทียเลย” เนี่ยยยฉันรักป๊าที่สุดเลย อีกอย่างนะป๊าเรียกม๊าน่ารักมากเลย ตั้งแต่จำความได้ป๊าก็เรียกแบบนี้มาตลอดแทนตัวเองว่าป๊าด้วย ฮื้อออป๊าฉันแสนดีที่สุด

“พ่อลูกคู่นี้เข้าขากันได้ดีจริงๆ นะ”

“โถ่ม๊าขาา ไม่งอนน้า” ฉันเอาหัวไปถูไถไหล่ม๊า

“ค่ะๆ ม๊าไม่งอนๆ ว่าแต่น้องเทียลืมใครไปรึป่าวเอ่ยย”

“พี่ฟิวส์ใช่ไหมคะ เทียไม่ลืมหรอกน่า สุดหล่อของเทียทั้งคน”

“ม๊าก็นึกว่าลืมไปแล้วซะอีกไม่งั้นม๊าจะพาไปเที่ยวด้วยซะเลย”

“ไม่ลืมค่าไม่ลืมม” เมื่อฉันพูดจบก็หันไปมองด้านหลังเห็นลุงไคเดินถือกรงของพี่ฟิวส์เข้ามาให้ฉันรับไว้ด้วยความยินดีพร้อมกับยื่นหน้าไปที่กรงมแงสุดหล่อของฉัน

“สวัสดีค่ะสุดหล่อของเทีย คิดถึงเทียไหมคะ” ฉันยื่นมือเข้าไปเกาคางเบาๆ

“งื้อออ แง๊วว” มีร้องตอบฉันด้วยยย

“เทียก็คิดถึงพี่ฟิวส์ค่ะ อ้วนขึ้นหรือป่าวหืมมแมวอ้วน” ใช่ค่ะ นี่คือพี่ฟิวส์หรือกาฟิวส์แมวอ้วนของฉันเอง ถ้าถามว่าทำไมชื่อนี้ก็ตั้งเพราะขนาดตัวเองพี่เขาบวกกันขนสีส้มขาวมั้ง

“จะไม่อ้วนได้ไง วันๆ มีแต่กินแล้วก็นอน” ป๊าพูดขึ้นมา

“ป๊าก็อย่าว่าพี่ฟิวส์สิคะ มาอยู่กับเทียคงจะมีอะไรให้ทำมากกว่านั้นและค่ะ”

“ดีเหมือนกันค่ะ เทียจะได้ไม่เหงาด้วย แล้วป๊ากับม๊าเช็คอินกี่โมงคะเนี่ย”

“ถ้าน้องเทียไม่เตือนม๊าคงจะลืมไปแล้วนะคะเนี่ย อีก 2 ชมค่ะ เดี๋ยวม๊าต้องไปแล้วนะ” ม๊ามองนาฬิกาที่ข้อมือพร้อมกับเอ่ยบอกฉัน

“โอเคค่ะป๊าม๊า ดูแลตัวเองด้วยนะคะรีบกลับมานะ เทียคิดถีง” ฉันเดินไปสวมกอดป๊ากับม๊า

“ได้เลยค่ะ น้องเทียก็ดูแลตัวเองด้วยนะ”

“ถ้ามีอะไรโทรบอกป๊าเดี๋ยวป๊าให้ลูกน้องจัดการให้”

“ได้เลยค่ะ แล้วพี่ชี่บอกได้คะว่ามาวันไหน”

“ยังไม่ได้บอกเลยค่ะ เราลองถามพี่ดูนะ”

“ค่ะ”

“ม๊ากับป๊าต้องไปแล้วค่ะน้องเทีย” ฉันคลายอ้อมกอดออกมา ม๊าก้มลงมาจุ๊บที่หน้าผากฉันหนึ่งที ก่อนที่ป๊าจะลูบหัวตาม

“ค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะเดี๋ยวเทียเดินไปส่ง”

“ไม่เป็นไรค่ะ น้องเทียขึ้นห้องเถอะเริ่มมืดแล้ว”

“เอางั้นก็ได้ค่ะม๊า บ๊ายบายนะคะ”

“ค่ะบ๊ายบายค่ะคนสวย”

ฉันยืนโบกมือลาป๊ากับม๊าที่เดินไปขึ้นรถโดยมีลูกน้องของป๊าคอยดูแลอยู่ เมื่อลดแล่นออกไปแล้วฉันก็หันหน้าเดินกลับไปที่ลิฟท์เพื่อขึ้นห้องโดยที่ตลอดเวลาอยู่บนลิฟท์ฉันก็คุยกับพี่ฟิวส์ไปด้วยพี่ฟิวส์มีตอบบ้างไม่ตอบบ้างแต่ฉันก็สุขใจแล้ว ทาสแมวนี่หน่าแมวอ้วนของฉันนน

ติ้ง!!

เมื่อประตูลิฟท์เปิดออกฉันก้าวขาออกมาเดินตรงไปที่ประตูห้องของตัวเอง เปิดเข้าไปพร้อมกับหันมาล็อคประตูให้เรียบร้อย

“มาค่ะแมวอ้วน” หลังจากวางกรงลงแล้วฉันเปิดประตูกรงให้พี่ฟิวส์ได้เดินออกมา ห้องนี้พี่ฟิวส์ไม่เคยมาจึงไม่คุ้นเคย เลยต้องค่อยๆ ให้เวลาเขาได้เดินสำรวจไปก่อนเพื่อความเคยชิน

“แมวอ้วนของเทียหิวไหมคะ เทียซื้อปลาแซลมอนมาให้ด้วยนะ” ฉันถามพร้อมกับลุกพุงกลมๆ ของแมวอ้วนที่นอนให้ท่าอยู่ตรงหน้า

“แง้ว” ฮื้อออ แค่ร้องตอบก็ใจจะละลายแล้ว

“ได้ค่ะ งั้นเดี๋ยวเทียไปหยิบให้นะ”

หลังจากพูดจบฉันก็เดินไปหยิบปลาแซลมอนจากในตู้เย็นออกมาหั่นให้เป็นชิ้นเล็กๆ ใส่จานให้พร้อมทาน เดินออกมาก็เห็นแมวอ้วนที่นั่งรออยู่หน้าห้องครัวเลย สงสัยจะหิว

“ฮึบ” ฉันอุ้มแมวอ้วนพร้อมกับเดินไปทางห้องนั่งเล่นพร้อมกับวางจานลงได้กิน

“ทีแรกเทียก็นึกว่าแค่หนักกรง ที่ไหนได้หนักตัวนี่เอง เทียจะอุ้มไม่ไหวแล้วนะเนี่ย” ฉันวางแมวอ้วนลงบนพื้นข้างๆ จานพร้อมกับบ่นไปด้วย

“แง้วววว”

“ไม่ต้องมาบ่นเทียเลย ก็พี่ฟิวส์ตัวหนักอ่ะ” ฉันพูดต้องกลับไปหลังจากที่เจ้าแมวอ้วนเงยหน้าขึ้นมาตอบฉัน

(นี่เป็นอิมเมจกาฟิวส์นะคะ ขออนุญาติเจ้าของภาพด้วยนะคะ)

เห็นตอนกินแล้วก็ชื่นใจ จึงเดินไปหยิบโทรศัพท์มาเพื่ออัดวิดิโอลงอินสตราแกรม เมื่ออัพไปได้ซักพักก็มีแจ้งเตือนDMเข้ามาจนตอบไม่ทัน ไม่ได้อยากอวดอะไรหรอกนะ แต่เวลาลงอะไรไปก็จะมีคนมาตอบหรืออะไรประมาณนี้ อาจจะเพราะฉันไปร้องเพลงหลายที่ด้วยมั้งเลยมีคนมาตามค่อนข้างเยอะ

ฉันกำลังไล่ตามข้อความของเพื่อนหรือคนรู้จักอยู่ก็มีDMหนึ่งเด้งขึ้นมา ถ้าเป็นDMของคนอื่นฉันคงไม่สนใจ แต่นี่เป็นพี่รัมน่ะสิ ด้วยความสงสัยปกแปลกใจฉันเลยกดเข้าไปดูว่าเขาส่งอะไรมา

รัม : เลี้ยงแมวด้วย?

คาร์เทีย : ใช่ค่ะ

รัม : เพิ่งพามาเลี้ยง?

คาร์เทีย : ป่าวค่ะ เทียเลี้ยงมานานแล้วแต่แค่ไม่ได้ลง

รัม : อ้อ

รัม : ส่งรูปภาพ