ย้อนเวลาสู่ยุค 70: สร้างชีวิตใหม่ด้วยมิติซูเปอร์มาร์เก็ต 【จบ】

        โจวหย่วนหยางเห็นพี่น้องทั้งสี่คนตั้งใจอ่านหนังสือและทำแบบฝึกหัดเขาก็รู้สึกประหลาดใจมาก

        "พวกเขาอ่านหนังสือกันทุกวันเลยเหรอ?"

        ในยุคสมัยนี้คนที่ยังคงตั้งใจเรียนหนังสือมีไม่มากนัก แม้แต่เด็กนักเรียนหลายคนก็ยังเอาแต่เล่นไม่ค่อยตั้งใจเรียน

        "ก็ชีเยวี่ยลูกสาวผมบอกว่าระดับการศึกษาของพี่ๆยังต่ำเกินไป ต้องเรียนเสริมอีก ก็เลยให้ยุวชนฉู่มาสอนหนังสือพวกเขา"

        พ่อหานไม่ได้สนับสนุนหรือคัดค้านเรื่องที่ลูกๆอ่านหนังสือ ยังไงซะ ถ้าเด็กๆ อยากเรียนก็เรียน ถ้าไม่อยากเรียน เขาก็ตามใจเด็กๆ

        "การเรียนหนังสือเป็นเรื่องที่ดีการสร้างชาติต้องการคนมีความรู้!" โจวหย่วนหยางพยักหน้าเห็นด้วย"ในอนาคตต้องมีวันที่พวกเขาได้ใช้ความรู้นี้แน่ๆ"

        ลุงรองหานพยักหน้าเห็นด้วย "สหายโจวคุณพูดเหมือนกับชีเยวี่ยเลย ชีเยวี่ยก็บอกว่าการมีความรู้จะทำให้เราสามารถสร้างชาติได้ดียิ่งขึ้น!"

        ถึงแม้ว่าลุงรองหานจะไม่คิดว่าการเรียนหนังสือจะเกี่ยวข้องอะไรกับการสร้างชาติแต่ใครให้หัวแก้วหัวแหวนของบ้านเป็นคนพูดออกมาล่ะล่ะ?

        ชีเยวี่ยพูดแบบนี้ แน่นอนว่าต้องมีเหตุผล

        โจวหย่วนหยางไม่คิดเลยว่าเด็กผู้หญิงอย่างหานชีเยวี่ยจะมีความคิดความอ่านแบบนี้

        "ลูกสาวของคุณเป็นเด็กดีจริงๆ!"

        เมื่อได้ยินคำชมจากโจวหย่วนหยางนี้พี่น้องบ้านหานล้วนก็รู้สึกภาคภูมิใจ ต่างแย่งกันชมชีเยวี่ย

        โจวหย่วนหยางยิ้มๆ แต่ก็ยังคงตั้งใจฟัง

        ในครัว ซย่าซิ่วเหอในฐานะแม่อยากจะเตรียมของให้ลูกชายหลายอย่าง แต่ด้วยเวลามีน้อยสุดท้ายก็เก็บของได้แค่เต็มกระเป๋าเป้ใบเดียว

        "น้องสะใภ้เธอว่าของพวกนี้มันน้อยไปไหม ที่บ้านยังมีอะไรที่หอบไปให้ลูกได้อีกบ้าง?"

        "ที่บ้านก็มีแค่นี้แหละบางทีของที่ค่ายทหารอาจดีกว่าของเราก็เป็นได้"ซย่าซิ่วเหอพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

        "รอให้ฐานะทางบ้านเราดีขึ้นแล้วค่อยส่งของดีๆ ไปให้ซวงหยางเยอะๆ เด็กคนนั้นฝึกหนัก"หยางชุนจือปลอบใจซย่าซิ่วเหอ

        "พี่สะใภ้ ฉันว่าที่บ้านเรามีของดีๆเพิ่มขึ้นเยอะเลยนะ" ตอนที่กำลังเตรียมของ ซย่าซิ่วเหอก็สังเกตเห็นเรื่องนี้

        หยางชุนจือไม่ละเอียดอ่อนเท่าซย่าซิ่วเหออีกอย่างพี่สะใภ้ทั้งสองคนมีหน้าที่แค่ทำงานส่วนงานบ้านทั้งหมดเป็นหน้าที่ของแม่สามีและหานชีเยวี่ย พวกเธอจึงไม่ได้สังเกตเห็น

        ตอนนี้เมื่อซย่าซิ่วเหอพูดขึ้นหยางชุนจือก็รู้สึกได้เช่นกัน ไม่กี่วันก่อน ถุงใส่ธัญพืชยังแฟบอยู่เลยทำไมตอนนี้ถึงได้เยอะขึ้น?

        "ช่างเถอะน้องสะใภ้พวกเราไม่ต้องไปสนใจเรื่องพวกนี้หรอก เรื่องที่บ้านก็ปล่อยให้แม่ดูแลไปไม่มีอะไรต้องห่วง!" หยางชุนจือยังคงเป็นคนไม่คิดมาก

        "พี่สะใภ้เราจะเตรียมอะไรเป็นของตอบแทนให้สหายโจวกับฮุ่ยหลิงดี?"

        อีกฝ่ายเอาของมาให้เยอะแยะถ้าไม่ตอบแทนอะไรเลย ซย่าซิ่วเหอก็เกรงใจ

        "ฉันว่าพวกเขาก็คงไม่ขาดอะไรหรอกอีกอย่างบ้านเราก็ไม่มีอะไรดีๆ จะให้เขาด้วย งั้นไปเก็บผักที่แปลงผักของเราแล้วก็เอาเห็ดแห้งที่ชีเยวี่ยตากไว้มาให้พวกเขา ถือว่าเป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆก็แล้วกัน"

        ซย่าซิ่วเหอเห็นด้วยกับคำพูดของหยางชุนจือพี่สะใภ้ทั้งสองคนจึงถือตะกร้าไปเก็บผักที่แปลงผัก ได้ผักสดๆ มาเต็มตะกร้า

        เมื่อเห็นผักมากมายขนาดนี้อู๋ฮุ่ยหลิงก็รู้สึกเกรงใจ รีบปฏิเสธ

        "คุณป้าคะแบบนี้ก็เกรงใจเกินไปแล้วค่ะ หนูรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ"

        "พวกเธอเอาของมาให้บ้านเราตั้งเยอะแยะบ้านเรามีแค่ของพวกนี้แหละ ที่ไม่ได้มีค่าอะไรมากมาย"

        ตอนที่ซย่าซิ่วเหอพูดเธอก็รู้สึกเขินอายอยู่บ้าง ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ

        ผักเต็มตะกร้า ดูเหมือนจะเยอะ แต่จริงๆแล้วไม่ได้มีค่าอะไรเลย เมื่อเทียบกับของที่สหายโจวกับฮุ่ยหลิงเอามาให้ถือว่าน้อยมาก

        หานชีเยวี่ยไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องพวกนี้เธอกำลังคิดว่าจะเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของโจวหย่วนหยางและพี่รองของเธอยังไง

        "พี่ฮุ่ยหลิงพี่บอกแล้วว่าจะมาเป็นพี่สาวของฉัน แล้วน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ของบ้านเราพี่จะไม่รับไว้ได้ยังไงคะ?"

        "ฉันมาขอบคุณเธอต่างหากถ้ารับของไปอีกมันก็ไม่เหมาะสม" อู๋ฮุ่ยหลิงรีบพูด

        "พี่ฮุ่ยหลิง เรื่องมันคนละเรื่องกันตอนนี้เราเป็นพี่น้องกันแล้ว ยังต้องพูดแบบนี้อีกเหรอคะ? ฉันยังคิดว่าจะไปหาพี่ที่ค่ายทหารอยู่เลยถ้าพี่เป็นแบบนี้ ฉันก็ไม่กล้าไปแล้วสิคะ!"

        เมื่อได้ยินแบบนี้ อู๋ฮุ่ยหลิงก็ดีใจ"เธออย่าพูดเล่นนะ คราวหลังถ้ามีโอกาส ต้องมาหาพี่ที่ค่ายทหารให้ได้นะ"

        โจวหย่วนหยางก็เชิญชวนเช่นกัน"เธอสามารถมาเยี่ยมพี่รองของเธอได้"

        หานชีเยวี่ยรีบพูด"ฉันจะไปตอนตรุษจีนค่ะ"แค่ไม่รู้ว่าคนในบ้านจะยอมให้เธอออกไปคนเดียวหรือเปล่า

        "หากสหายหานซวงหยางได้ยินข่าวนี้เขาต้องดีใจมากแน่ๆ!"

        ทุกคนนั่งคุยกันต่ออีกสักพักโจวหย่วนหยางและอู๋ฮุ่ยหลิงจึงลุกขึ้นเพื่อขอตัวกลับเข้าเมือง

        ครอบครัวหานไม่ได้รั้งพวกเขาไว้เพราะบ้านมีห้องน้อย ถ้าให้แขกพักค้างคืนก็คงไม่สะดวก

        พวกเขาไปส่งโจวหย่วนหยางและอู๋ฮุ่ยหลิงที่หน้าบ้านย่าเฒ่าหานยังคงอุ้มเด็กน้อยไว้ในอ้อมแขน ไม่ยอมปล่อย

        เด็กน้อยก็เอาใจย่าเฒ่าหานกอดคอย่าเฒ่าหานแน่นไม่ยอมปล่อย ทำให้ทุกคนอดหัวเราะไม่ได้ต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเหมือนญาติกันจริงๆ!

        พอมาถึงหน้าบ้าน ผู้นำชุมชนก็กำลังลังเลไม่รู้ว่าจะเข้าไปดีหรือไม่

        พ่อหานถามขึ้น "ผู้นำชุมชนมีอะไรรึเปล่าครับ?"

        ผู้นำชุมชนรีบตอบ "ไม่มีอะไรหรอกฉันแค่แวะมาดูว่ามีอะไรให้ฉันช่วยได้บ้าง"

        หานชีเยวี่ยอดไม่ได้ที่จะยิ้มผู้นำชุมชนคนนี้ดูเก้ๆกังๆ

        พ่อหานยิ้ม "ไม่มีอะไรหรอกแค่แขกกำลังจะกลับแล้ว"

        ผู้นำชุมชนก็ยังคงทำท่าอิดออด

        "ผู้นำชุมชน วันนี้มีอะไรรึเปล่าคะ?"หานชีเยวี่ยถามขึ้น

        ผู้นำชุมชนมองไปที่โจวหย่วนหยางขยับปากเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

        โจวหย่วนหยางพอจะเดาได้ว่าผู้นำชุมชนมีเรื่องอยากจะคุยกับเขา

        "สหาย มีอะไรอยากจะพูดกับผมรึเปล่า?"

        ผู้นำชุมชนยังคงทำตัวอิดๆ ออดๆ แต่ไม่คิดว่าโจวหย่วนหยางจะถามขึ้นมาก่อนแต่เขารู้ว่าถ้าพลาดโอกาสนี้ไป ก็คงไม่มีโอกาสแบบนี้อีก

        "คุณเป็นผู้นำมีความรู้ความเข้าใจมากกว่าพวกเราชาวบ้าน ถ้าผมพูดอะไรผิดไปก็อย่าถือสาผมเลยนะครับ"

        ยิ่งพูดเสียงของผู้นำชุมชนก็ยิ่งเบาลงจนแทบจะไม่ได้ยิน

        โจวหย่วนหยางมองผู้นำชุมชนที่ดูซื่อๆตรงไปตรงมา ไม่เหมือนกับเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ เขาจึงพูดว่า "ถามมาเถอะนี่ไม่ใช่การประชุมสักหน่อย"

        "ท่านครับ ผมแค่อยากจะถามว่าช่วงนี้มีหลายชุมชนและหลายสหคามที่กำลังสร้างโรงงาน แบบนี้มันเหมาะสมเหรอครับ?นโยบายสามารถอนุมัติได้หรือเปล่าครับ?"

        คนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็ไม่คิดว่าผู้นำชุมชนจะถามคำถามแบบนี้เรื่องการสร้างโรงงาน ช่วงนี้มีหลายชุมชนที่ทำกันอยู่ มีทั้งที่แอบทำแบบลับๆและทำแบบเปิดเผย

        ในฐานะผู้นำชุมชนถวนเจี๋ยกู้อวิ๋นฉีก็สนใจเรื่องนี้เช่นกัน

        เขานึกภาพออกว่าถ้ามีโรงงานชีวิตความเป็นอยู่ของคนในชุมชนจะต้องดีขึ้นมากแน่ๆแต่ตอนนี้เขายังไม่แน่ใจว่านโยบายเป็นอย่างไร

        "ผมไม่ค่อยแน่ใจเรื่องนโยบายเท่าไหร่แต่ตอนนี้ก็มีการสนับสนุนให้ชุมชนสร้างรายได้ด้วยตัวเอง"

        โจวหย่วนหยางได้พบปะผู้คนมากมายแม้ว่าจะไม่ได้ทำงานในท้องถิ่น แต่เขาก็พอจะรู้ข้อมูลอยู่บ้างแต่นโยบายบางอย่างยังไม่ชัดเจนนัก เขาจึงไม่สามารถพูดได้อย่างเต็มปากเต็มคำส่วนจะตัดสินใจอย่างไร ก็ต้องขึ้นอยู่กับแต่ละท้องถิ่น

        "แต่อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้การที่ชุมชนจะสร้างโรงงานนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ถ้าหากขาดทุนมีความเป็นไปได้ว่าคนทั้งชุมชนจะต้องอดอยาก"

        หลังจากพูดจบ โจวหย่วนหยางก็เดินไปที่รถหยิบถุงตาข่ายสองใบออกมา แล้วหันไปจะให้ฉู่เจี้ยนกั๋ว

        ฉู่เจี้ยนกั๋วตกใจ ทำไมถึงเอาของมาให้เขา?

        "สหายฉู่เจี้ยนกั๋วนี่เป็นของขวัญขอบคุณในความกล้าหาญของคุณ ที่ช่วยเหลือภรรยาและลูกของผมได้โปรดรับไว้ด้วย"

        "ผมรับไว้ไม่ได้หรอกครับ สหายโจวผมแค่ทำในสิ่งที่ควรทำเท่านั้น!" ฉู่เจี้ยนกั๋วปฏิเสธ

        โจวหย่วนหยางตั้งใจที่จะมอบของขวัญให้ฉู่เจี้ยนกั๋วจริงๆฉู่เจี้ยนกั๋วจึงต้องรับไว้ แต่เขาก็หันไปมอบของขวัญเหล่านั้นให้กับย่าเฒ่าหาน

        "คุณย่าหานเอาของพวกนี้เก็บไว้ที่บ้านเถอะครับ ยังไงผมก็กินข้าวที่นี่สามมื้ออยู่แล้ว"

        ย่าเฒ่าหานไม่รับ เธอปฏิเสธ"นี่เป็นของที่สหายโจวขอบคุณนาย นายจะเอามาให้พวกเราทำไม"

        "ของที่มอบให้ผมก็เป็นของผมผมจะมอบต่อให้คุณ ก็ไม่มีอะไรผิดนี่ครับ!"

        ฉู่เจี้ยนกั๋วไม่ใช่คนโง่เขาดูออกว่าโจวหย่วนหยางประทับใจครอบครัวหาน

        เขาเชื่อว่าถ้าเขามอบของพวกนี้ให้ครอบครัวหานโจวหย่วนหยางคงไม่ว่าอะไร และก็เป็นอย่างที่เขาคิด โจวหย่วนหยางเพียงแค่ยกยิ้มแล้วก็เรียกอู๋ฮุ่ยหลิงให้อุ้มลูกขึ้นรถ หลังจากสตาร์ทรถยนต์แล้ว รถก็ค่อยๆขับออกไป ย่าเฒ่าหานยังคงอาลัยอาวรณ์

        "พวกแก ไอ้เด็กบ้าเอ้ยถ้ามีใครแต่งงานมีลูกสักคน ฉันก็คงไม่ต้องเศร้าแบบนี้หรอก!"