ฉันนั่งๆ นอนๆจนถึงค่ำ ก็ไม่มีวี่แววตาดยุกจะกลับเข้ามา ไปธุระที่ไหนหรือเปล่านะแถมทั้งวันก็ไม่โผล่หน้ามาให้เห็นด้วย
ก็อกๆๆๆ
“.......”
“ขอโทษครับ”
“.......”
หืม เสียงโจอานหรอ ตายห่า ฉันควรทำยังไงต้องซ่อนไหม หรือโดดหน้าต่างหนีไปเลยดี
“ท่านดยุกให้นำอาหารมาให้ครับ”
ฉันทำกำลังมุดใต้เตียงก็หยุดแผนการนั้น
“อะ อาหารหรอ”
ฉันเดินไปแง้มประตู เจอโจอานที่ยืนยิ้มตาหยีถือถาดอาหารอยู่
“...เอ่อ สวัสดีค่ะ”
“ครับ สวัสดีครับ ข้าชื่อโจอาน เป็ทหารมือขวาของท่านดยุกครับ”
“อ่าาา ค่ะ ฉันชื่อน้ำ….เอ่อ ซาลิน่า ค่ะ”
“ครับ..ซาลิน่าดยุกแนะนำว่าซาลิน่าจะมาเป็ผู้ช่วยส่วนตัว ต่อไปเราคงได้ร่วมงานกันมากขึ้น ข้าขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ”
โจอานว่าก่อนจะโค้งคำนับนิดๆ ให้ฉัน…เป็มิตรดีแฮะ
“ค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยเช่นกันค่ะ”
ฉันยิ้มตอบโจอานก่อนจะรับถาดของมา
“อ่าาาคือท่านดยุกฝากแจ้งว่าคืนนี้ท่านจะนอนที่ห้องทำงานนะครับถ้าท่านหาห้องพักให้ซาลิน่าได้แล้ว จะให้ย้ายไปทันทีครับ”
“....ค่ะ ขอบคุณ นะคะ”
ฉันยิ้มส่งโจอานก่อนจะปิดประตู
‘ ให้ย้ายไปทันที’ หรอ
หึได้แล้วก็ถีบหัวส่งเลยนะ ..หงุดหงิดชะมัด
หลังกินข้าวเสร็จฉันอาบน้ำจัดแจงเข้านอนพลิกตัวไปมาก็นอนไม่หลับ หงุดหงิดยังไงไม่รู้ อีตาดยุกนี่ยังไงนะ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย …คิดว่าฉันจะแคร์หรอ ช่างหัวนายเส้!!
------------------------------------------------------------------------------------------
ดยุกเซอล said
ั้แ่เช้าหลังออกจากห้องนอนข้าก็ไม่กลับเข้าไปอีกเลย เอาแต่ขลุกตัวอยู่ในห้องทำงาน
โจอานนำจดหมายมาให้ข้าทั้งเื่การเลื่อนจัดงานฉลองการครองราชย์ที่เร็วกว่าเดิม 1 เดือน และจดหมายด่วน…จดหมายด่วนจากท่าน
แกรนด์ดยุก ผู้เป็พ่อของข้า ว่าอีก 2 สัปดาห์ท่านจะมาเยี่ยมข้าที่แดนใต้
หึ..มาเยี่ยมหรอั้แ่ท่านส่งข้ามา ท่านก็ไม่ได้ติดต่อ มาเยี่ยมหรือแม้แต่ชายตามองสักนิดแม้กระทั่งลมหายใจสุดท้ายของแม่ข้าท่านก็ไม่มาดูใจด้วยซ้ำ
ข้านอนพลิกตัวไปมากด้วยความหงุดหงิดเพราะนอกจากเื่งานแล้ว ยังมีอีกเื่ที่กวนใจข้าเหลือเกิน ทั้งวันในหัวของข้ามีแต่คำพูดนางก้องไปหมด
“ให้ลืม.. ทำไปเพราะเมางั้นหรอ”
หึคิดว่าข้าเป็ฝ่ายเสียหายหรือยังไง พูดเหมือนรังเกียจข้าไม่อยากยอมรับว่าข้าได้นางแล้วงั้นแหละ รู้สึกเหมือนโดนหลอกฟันแล้วทิ้งเลยแฮะ
“หงุดหงิดโว้ยยยยยย”
ดยุกลุกเดินปึงปังไปหาไวน์ดื่มพอได้หยิบขวดไวน์เื่เมื่อคืนก็ชัดแจ้งขึ้นมาทันที ทั้งกลิ่นกายที่หอมหวานของสาวแรกแย้มทั้งความอบอุ่นของผิวขาวบาง ทั้งเสียงที่ครางที่เรียกเขาอยู่ข้างๆ หูนั้น …
ข้าหน้าแดงทั้งๆที่ยังไม่เมาขึ้นมาทันที นั่นเป็ครั้งแรกของนางนะปกติสตรีทั่วไปต้องเรียกร้องให้ชดใช้หรือมอบตำแหน่งให้แล้ว
แต่นางดันบอกให้ลืม เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นนางเสียสติไปแล้วหรอ
… ข้ายอมรับว่าทำไปเพราะฤทธิ์เหล้ามีส่วนแต่อีกส่วนมันก็มาจากความรู้สึกข้า ถึงข้าจะยังไม่แน่ใจว่าข้าเกิดชอบนางขึ้นมาหรือแค่โหยหากลิ่นกายสตรีก็เถอะ ข้าวางขวดไวน์ลงก่อนจะเดินไปนอนบนโซฟา
“.. ตอนนี้นาง จะหลับหรือยังนะ”
------------------------------------------------------------------------------------------
2 อาทิตย์ต่อมา
ตอนนี้ฉันได้ห้องเป็ของตัวเองแล้วหลังจากวันนั้น ฉันก็ไม่ได้แปลงร่างเป็แมวอีกอย่างที่เทพเ้าว่า ส่วนท่านเทพเ้าเองั้แ่เจอกันครั้งล่าสุด ก็ไม่ได้เจออีกเลย
ตอนนี้ฉันย้ายมาอยู่กับพวกแม่บ้านยังดีที่ดยุกจัดห้องนอนเดี่ยวให้ เผื่อร่างกายฉันเกิดเื่ฉุกเฉินอะไรมาอีกฉันเริ่มได้รู้จักและเรียนรู้งานต่างๆ ในคฤหาสน์ ถึงงานส่วนใหญ่ จะขลุกอยู่กับดยุกแต่บรรยากาศมันชวนอึดอัดจนฉันต้องขอปลีกตัวออกมา
..ั้แ่วันนั้นเขาก็ดูเฉยชากับฉันมาก ไม่เคยพูดถึง ‘เื่นั้น’ อีกเลยและก็แทบไม่พูดอะไรกับฉันเลยด้วยซ้ำ เวลาสอนงานหรือสั่งงาน จะผ่านโจอานเท่านั้น
“ใครแคร์ยะ เชอะ”
“แคร์…คืออะไรหรอ” โรสถาม
โรสคือเพื่อนที่สนิทที่สุดของฉันในตอนนี้เพราะเธอเป็เพื่อนคู่หู่ในการทำงานในคฤหาสน์ด้วยกัน และเธอดีกับฉันมาก คอยแนะนำ คอยสอนทำงานต่างๆ น่ารักที่สุ๊ดดดดด
“เอ่อออ ไม่มีอะไรจ้ะ “
โรสยิ้มตอบก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ
“อ่อ ใช่สิ เดี๋ยวเราซักผ้าเสร็จแล้ว ไปช่วยคนสวนเก็บผลไม้ไหมปีนี้เขาว่ามะม่วงหวานออกเยอะมากเลย” โรสถาม
“ได้สิ ฉันน่ะตัวแม่เก็บผลไม้เลย”
“ฮ่าๆๆ เ้าน่ะ ชอบพูดคำแปลกๆ ตลอดเลยนะ”
“เอาน่าา ก็ฉันไม่ใช่คนที่นี่นิ”
ตอนนี้ทุกคนในคฤหาสน์คิดว่าฉันคือ “ซาลิน่า” เด็กสาวที่ถูกพ่อแม่ที่ยากจนขายมาเป็คนรับใช้ของท่านดยุก ด้วยความแปลกๆ ของฉัน เลยไม่ค่อยมีใครกล้าคบหาเท่าไรยกเว้นโรส ที่ต๊องๆ เหมือนกันเลยคุยกันถูกคอ
200
