6.ปฏิบัติการสานความสัมพันธ์
สิบวันที่ผ่านมา ชีวิตของต้นพรเข้าสู่ปกติสุขเช่นเดิม แม้ว่า... หญิงสาวจะไม่ได้ไปออกกำลังกายที่สวนสาธารณะดั่งเคยก็ตามเธอเลือกฝากเพื่อนข้างห้อง ที่ชอบไปจับข่ายของที่ตลาดทุกเช้าซื้อของให้เพราะไม่อยากไปเจอะเจอกับซื่อเทียนอีก กะไว้ว่าจะทำเช่นนี้ให้ได้เป็เวลายี่สิบวันก็น่าจะพอ หลังจากนั้นเขาคงกลับไปประเทศของเขาแล้วเธอก็จะกลับมาใช้ชีวิตได้อย่างปกติจริง ๆ
ต้นพรคิดผิด! เพราะคนอย่างซื่อเทียน ที่มีนิสัยที่เอาแต่ใจตัวเองเป็ที่ตั้งอยากได้อะไรแล้วต้องได้ กอรปกับเขามีทั้งเงินและอำนาจ สามารถเนรมิตรได้ทุกอย่างตามที่ใจปรารถนาไม่มีทาง!ล้มเลิกเด็ดขาด! เขายังคงให้เลขาจ้างนักสืบ เฝ้าคอยติดตามดูพฤติกรรมของเธอตลอดเวลาโดยที่เ้าตัวไม่รู้
แท้จริงแล้วมันเป็ความโชคดี แบบชั่วคราว โดยบังเอิญของต้นพรเท่านั้นเองที่หญิงสาวเลือกที่จะไม่ไปไหน เพื่อจะได้ไม่เจอซื่อเทียนเพราะนับจากวันที่เขาไปรับประทานอาหารที่ห้องพักของเธอธุรกิจของเขาแถบตะวันออกกลางเกิดปัญหาขึ้นพอดี เขาจึงต้องนั่งทำงาน อยู่ภายในบ้านไม่ได้ออกไปไหนเลย แต่... เขาได้รับรู้ความเคลื่อนไหวของเธอจากเลขาทุกวัน
ซื่อเทียนได้สะสางเสร็จสิ้นแล้ววันนี้เขาว่างที่จะไปหาผู้หญิงที่ทำให้เขา เกิดความรู้สึกแปลกประหลาดอย่างที่ไม่เคยประสบมาก่อน ความรู้สึกที่โหยหา อยากเห็นหน้า อยากอยู่ใกล้ชิดที่ผ่านมา เขาพยายามคิดหาเหตุผลทุกวันว่า ความรู้สึกที่เขาเป็อยู่นั้น มันคืออะไรและเฝ้าเพียรสลัดมันทิ้ง แต่... ไม่เคยสำเร็จเลยสักครั้งกลับยิ่งเพิ่มพูนเป็ทบทวี
พฤติกรรมของซื่อเทียนเวลาทำงาน ชอบเผลอเหม่อ อยู่บ่อย ๆ โดยที่เขาไม่รู้ตัวนั้นอยู่ในสายตาของบรรดาเลขาและบอร์ดี้การ์ดของเขาโดยตลอด แต่... ไม่มีใครกล้าเอ่ยถามได้แต่มองสบตากัน และมีคำถามแสดงออกมาทางสายตาเท่านั้น ทุกคนรู้ดีว่า ‘อาการของเ้านายไม่ปกติ’
ซื่อเทียนรู้ดีว่า เวลาของการลาพักผ่อนของเขา เหลือน้อยลงทุกทีแต่... ความคืบหน้าในการสานความสัมพันธ์ กับผู้หญิงที่เขาปรารถนายังไปไม่ถึงไหนไม่ได้การเสียแล้ว นับจากนี้ไปเขาต้องทำมันอยางจริงจังเสียที เขาคิดพลางลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงานก้าวเดินออกจากห้องไปทันที สร้างความแปลกใจให้กับเลขาและบอร์ดี้การ์ดต่างงงกับอาการของเ้านาย ไม่ทันแม้จะสอบถาม ได้แต่วิ่งตามออกมา ด้วยความลุกลน
“นายจะไปไหนครับ”
เลขาเหล่ยเซิ่งรีบถาม
“ไปหาคุณต้นพร”
เขาตอบเลขา แล้วรีบจ้ำอ้าวตรงไปยังรถยนต์ทันที บอร์ดี้การ์ดรีบก้าวตามอย่างรวดเร็วและไม่ทันได้เปิดประตูให้เ้านายด้วยซ้ำไป
ต้นพรกำลังสาระวนอยู่กับการทำอาหารเช้าอยู่หน้าเตาพร้อมทั้งเปิดทีวีเสียงดังลั่นเพื่อฟังข่าวสารบ้านเมืองไปด้วย พลันหญิงสาวได้ยินเสียงออดหน้าประตูบ่งบอกว่ามีคนมาหารออยู่หน้าห้อง เธอจึงวางมือจากการหั่นผักคะน้า เพื่อเตรียมในการทำคะน้าปลาเค็มเอื้อมมือล้างมือพร้อมกับเช็ดมือกับผ้าเช็ดมือที่ห้อยติดกับฝาผนังแล้วเดินออกจากห้องครัวตรงไปยังประตู มองลอดผ่านช่องวงกลมเล็ก ๆ ของประตูเพื่อดูว่าใครกันที่มาหาเธอแต่เช้า พอเห็นหน้าผู้มาเยือน ทำให้เธอเบิกตากว้างตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง พลันการเต้นของหัวใจรัวขึ้นราวกับกองเพลทันทีจนอดที่จะเอามือมากุม ณ ตำแหน่งที่มันอยู่ไม่ได้เพราะกลัวว่ามันเต้นแรงจนหลุดออกมาภายนอก พลางบ่นออกมา
“โอย... อีตาซื่อเทียน! มาทำไมอีกละเนี่ย!ไม่น่าจะมีธุระที่ต้องได้เจอกันอีกแล้วนี่นา...”เธออุตส่าห์หลบเขามาได้ตั้งหลายวัน แล้วหลงคิดว่าคงไม่สนใจเธออีกแล้วหรือไม่ก็กลับฮ่องกงไปแล้วเสียอีก นี่เขามาหาเธอด้วยเื่อะไรกัน เฮ้อ...เอาน่ะไหน ๆ ก็มาแล้ว ยังไงก็ต้องต้อนรับเขาตามมารยาทอยู่ดีคิดพลางปลดล็อคและหมุนลูกบิดเปิดประตู เมื่อได้เห็นตัวเต็ม ๆ ของเขายิ่งทำให้อาการเต้นของหัวใจแรงขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าแต่... เธอก็พยายามทำให้ตัวเองเป็ปกติที่สุด เพื่อไม่ให้เขาจับสังเกตเอาได้ ส่งยิ้มให้เขาและเผื่อแผ่ไปถึงบอร์ดี้การ์ดที่ยืนอารักขาอยู่ข้างหลังอีกด้วย พลางกล่าวทักทาย
“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณซื่อเทียน”
“เช่นกันครับ ผมมารบกวนคุณหรือเปล่าครับ”
ซื่อเทียนพูดตอบหญิงสาวพลางยิ้มให้เธอด้วยประกายวาววับ0พอได้เห็นหน้าเธอแล้วทำให้เขามีความสุขขึ้นอย่างประหลาด หน้าของเธอระเรื่อลออตาเขายิ่งนัก
“ไม่ค่ะ ดิฉันกำลังทำอาหารเช้าอยู่ค่ะ เชิญข้างในค่ะ”
เธอกล่าวเชิญเขาเข้ามาในห้องพร้อมทั้งหลีกทางให้เขาและบอร์ดี้การ์ดได้เดินเข้ามาได้สะดวก พลางคิดในใจ ‘ถามได้! รบกวนมาก ๆ เลยล่ะไม่ว่า ชิ!’
“จะรังเกียจไหม? ถ้าผมจะขอรับประทานอาหารเช้าด้วยคน ผมซื้ออาหารมาสมทบด้วยครับ”
เขาพูดพลางหันไปหาบอร์ดี้การ์ดแล้วส่งมือรับถุงอาหารสำเร็จรูป มาจากบอร์ดี้การ์ด ส่งให้เธอ มองหน้าเธอยิ้มพราย นัยต์ตาแพรวพราว
‘อีต้าบ้า! เล่นมัดมือชก ซะขนาดนี้ถ้าฉันปฏิเสธ ก็น่าเกลียดเกินไป เ้าเล่ห์นักนะ!’
เธอกลั้นใจตอบ แต่ภายในใจนั้นเดือดปุด ๆ
“ยินดีค่ะ แต่ไม่รู้ว่าจะถูกปากคุณซื่อเทียนหรือเปล่างั้นเชิญนั่งรอก่อนนะคะ ดิฉันขอตัวไปทำอาหารก่อนค่ะ ตามสบายนะคะ”
ต้นพรว่าพลางยื่นมือไปรับถุงที่บรรจุอาหารสำเร็จรูปจากเขาแล้วแยกเดินเข้ามุมของห้องครัวครัวทันที ด้วยความที่ไม่อยากอยู่ใกล้เขานาน ๆ นั่นเอง
ต้นพรทำอาหารไป และคิดไปพลางหลังจากที่รู้เหตุผลของเขาที่มาหา‘โอย...จะอะไรกันนักหนานะ! มาหาเพื่อนทานข้าวเนี่ยนะ! สำหรับเธอมันไม่สนุกเลย!ถ้าเกิดว่ายัยตีตี้มันรู้เข้าต้องไม่พอใจเธอแน่ ๆ เลย’ หญิงสาวคิดพลางชำเลืองดูเขาที่ระเบียงด้วยความหมั่นไส้ ฮึ! แถมแอบค้อนให้ขณะที่เขาหันหลังให้เธออีกด้วย ‘ดูสิท่าทางเขาไม่เดือดเนื้อร้อนใจเอาเสียเลย ว่าการกระทำของตัวเองจะส่งผลทำให้ชาวบ้านเขาเดือดเนื้อร้อนใจขนาดไหนอุตส่าห์หลบมาได้ตั้งหลายวัน ดั้น...ตามมาหาถึงห้องอีก เฮ้อ... แล้วไอ้ใจเ้ากรรมของเธอก็ขยันเต้นซะจริงจนน่าหมั่นไส้มันไม่ได้ดั่งใจเธอเลย แต่กลับมาทรยศกันเองซะนี่ มันน่านัก!’
ซื่อเทียนนั่งรอต้นพรอยู่ที่โต๊ะริมระเบียงพร้อมกับบอร์ดี้การ์ดตามองดูวิวทิวทัศน์บ้าง และเมียงมองมาที่เธอซึ่งกำลังสาละวนอยู่กับการทำอาหารบ้างวันนี้เธออยู่ในชุดกีฬา ใส่กางเกงวอร์มขายาวสีดำขลิบสีส้ม และเสื้อกล้ามสีดำมีขลิบสีส้มเข้าชุดกับกางเกงเป็ชุดออกกำลังกาย นี่แสดงว่าถึงเธอไม่ได้ไปออกกำลังกายที่สวนสาธารณะเธอก็ยังคงออกกำลังอยู่ในห้อง ทำให้เขาได้รู้ว่าเธอเป็คนที่ดูแลตัวเองในเื่สุขภาพร่างกายอยู่เป็ประจำเพราะดูจากอุปกรณ์การออกกำลังกายที่มีอยู่ในห้อง มันทำให้เขาชื่นชมในตัวเธอมากขึ้นเขาชอบดูกิริยาที่ดูเป็ธรรมชาติของเธอในการทำอาหารของเธอ พาให้เขาคิดถึงแม่ ซึ่งกิริยาเธอนั้นช่างคล้ายคลึงกับแม่ของเขาเหลือเกิน ปกติแล้วพอเขาว่างจากการทำงาน จะชอบอยู่บ้านกับครอบครัวมากกว่าที่จะออกนอกบ้านเพราะทำให้เขารู้สึกว่าได้พักจริง ๆ ถ้าเป็วันทำงานเขาจะกลับบ้านดึก หรือไม่ก็จะพักในห้องสูทรสุดหรูในที่ทำงานกับบรรดาสาวๆ เขาชอบมองแม่ในการทำอาหารและงานฝีมือที่แม่ชอบทำให้เขาหายเหนื่อยจากการทำงานเป็ปลิดทิ้ง
และตอนนี้เขาเริ่มมีความรู้สึกนี้กับผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขาซึ่งมันเป็ความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน ถึงแม้ว่าเธอเ่าั้จะสวยเลิศเลอเพอร์เฟ็คเพียงใดก็ตามแต่ไม่มีคนไหนที่ทำให้เขาเกิดความรู้สึกเช่นนี้ได้เลย เขาคิดเพลิน มารู้สึกตัวอีกทีตอนที่ต้นพรนำอาหารมาวางไว้ที่โต๊ะ พร้อมกับได้ยินเสียงของหญิงสาว จึงได้ตื่นจากภวังค์
“อาหารเสร็จแล้วค่ะ”
เธอบอกเขา พลางวาถาดอาหารลงบนโต๊ะ
“ผมไปช่วยยกนะครับ”
เขาบอกพลางลุกขึ้นแล้วเดินตามเข้าไป ซึ่งเธอก็ไม่ได้ว่าอะไรนอกจากยิ้มและพยักหน้าแทนคำตอบ ทำให้เขายิ้มพรายอย่างพอใจ
ต้นพรไม่ลืมทำอาหารเผื่อแผ่ให้กับบอร์ดี้การ์ดขอซื่อเทียนยกถาดอาหารไปเสริ์ฟที่โต๊ะรับแขกหน้าทีวีแทน นี่เป็อีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาประทับใจในตัวเธอซึ่งไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนปฏิบัติเช่นนี้เลยสักครั้ง ส่วนใหญ่จะทำเป็ไม่สนใจบางครั้งยังแสดงอาการไม่พอใจ ที่มีบอร์ดี้การ์ดมายืนอยู่ใกล้ ๆ เขาเสียด้วยซ้ำเห็นได้ชัดว่า งานนี้เธอได้ใจจากบอร์ดี้การ์ดของเขาไปเต็ม ๆ
หลังจากรับประทานอาหารเสร็จแล้วซื่อเทียนช่วยหญิงสาวเก็บถ้วยจานชามไปเก็บในครัว และรอรับกาแฟออกมาด้วย ต้นพรยังมีน้ำใจชงกาแฟให้กับบอร์ดี้การ์ดของเขาเช่นเดิมเครื่องดื่มของเธอก็ยังคงเป็โอวัลติน ทั้งสองจิบเครื่องดื่มและคุยกันไปส่วนใหญ่จะเป็เขาที่เป็คนชวนสนทนา เพราะเขารู้อยู่เต็มอก ว่าเธอไม่เต็มใจต้อนรับเขาอยู่แล้วแต่... เขาแสร้งทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้
ภายในใจของต้นพร ร้อนรนเหลือเกินคอยลุ้นอยู่ทุกวินาทีว่าเขาจะกลับเมื่อใด แต่... มันช่างไม่ได้ดั่งใจ เพราะเขาไม่มีทีท่าว่าจะกลับสงสัยเธอคงต้องใช้แผนเดิม คิดพลางทำตามสิ่งที่คิดไว้ทันที คือทำทีเป็ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลา ซึ่งเขาก็รับรู้โดยอัตโนมัติเหมือนกัน
“ขอบคุณสำหรับอาหารเช้าครับ อร่อยมาก ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”
เขาเอ่ยขอตัวกลับพร้อมทั้งลุกขึ้นจากเก้าอี้ ทั้งที่ใจของเขาไม่อยากกลับสักนิด อยากอยู่ต่อกับเธอนานๆ แต่... คงไม่มีประโยชน์ อาจทำให้เธอเกิดความรำคาญ และคงได้เวลางานของเธอแล้ว ขอยึดหลักแบบค่อยเป็ค่อยไปไม่อยากแหวกหญ้าให้งูตื่น
“ค่ะ”
ต้นพรตอบเขา และพยายามยิ้มให้เขาอย่างจริงใจพร้อมทั้งลุกขึ้นไปส่งเขาที่หน้าประตู พร้อมกับยิ้มให้เขาอีกครั้งก่อนที่จะปิดประตู เธอหันหลังพิงกับประตูเอามือทาบอกของตัวเองและถอนหายใจออกมาแรงๆ ด้วยความรู้สึกโล่งใจ แต่... หัวใจของเธอยังคงเต้นผิดจังหวะ เธอหายใจเข้าลึก ๆและหายใจออกอย่างช้า ๆ อยู่หลายครั้ง กว่าอาการหายใจของเธอจะกลับสู่ปกติ
“เฮ้อ... กลับไปซะที”
เธอโพล่งออกมา พลางพนมมือยกขึ้นเหนือศรีษะของตัวเองพร้อมกับกล่าวคำอธิษฐานออกมาดัง ๆ
“เ้าประคุ๊ณ ขออย่าให้อีตาซื่อเทียนมาหาหรือได้พบเจอกันอีกเลย สาธุ๊...”
หลังจากอธิษฐานเสร็จแล้วเธอเดินไปในห้องครัวเพื่อทำการล้างจานและแก้วที่เพิ่งใช้ไปในการรับแขกที่ไม่พึงประสงค์
ทางด้านซื่อเทียนเขาเดินผิวปากหรือเดินออกจากคอนโดด้วยความรื่นรมย์ พลางเอามือล้วงกระเป๋าอย่างสบายอารมณ์ เดินไปยิ้มไปเพราะผลงานการปฏิบัติการสานความสัมพันธ์ของเขาประสบความสำเร็จตามเป้าหมายที่วางเอาไว้พาให้บอร์ดี้การ์ดของเขาพลอยยิ้มตามไปด้วย ที่เห็นเ้านายมีความสุข ซึ่งมันเป็ภาพที่พวกเขาไม่เคยพบเห็นมาก่อนนับจากที่เขามาทำหน้าที่บอร์ดี้การ์ด ถือเป็ความแปลกใหม่สำหรับพวกเขาก็ได้แต่คอยลุ้นเ้านายอยู่ห่าง ๆ ว่าจะไปได้ไกลขนาดไหน แต่พอมานึกถึงฝ่ายหญิงที่ไม่เคยมีปฏิกิริยาที่ให้ความสนใจเ้านายของเขาไปเกินกว่าคนที่รู้จักกันและค่อนข้างจะแสดงออกอย่างชัดแจ้ง ว่าไม่อยากจะสนทนากับเ้านายของเขาสักเท่าไรรังแต่จะหาโอกาสไล่ทางอ้อมเสียทุกครั้งไป แต่... เ้านายกลับไม่รู้สึกรู้สา
2K
