第17集
ภายในห้องหนังสือ หลิงไท่อ่านจดหมายที่ควรจะได้อ่านั้แ่่เช้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย ในใจคิดถึงเื่ที่จะต้องเอ่ยปากบอกให้อี๋ซูรู้ถึงเนื้อความในจดหมายนั่น เขาละสายตาจากจดหมายในมือ เงยหน้าขึ้นมองอี๋ซูที่กำลังนั่งแกว่งขาไปมา ปากกัดกินของว่างด้วยความอร่อย อีกมือหนึ่งก็เย้าแหย่ปาไช่ที่ยืนด้านข้างส่งเสียงถกเถียงล้อเล่นกันเบาๆ
"เกิดเื่อะไรขึ้นกันแน่"หลิงไท่ถามจางหย่งเบาๆ
"เท่าที่กระหม่อมให้คนไปสืบดูทราบความว่า
นายหญิงผู้นั้นโหดร้ายไม่น้อย ทุบตีและทรมานนางก้นครัวผู้แก่เฒ่านางหนึ่ง
และนางเฒ่าผู้นั้นยังเป็คนเลี้ยงดูพระชายาจนเติบใหญ่พะย่ะค่ะ"
"สาเหตุล่ะ"
"สาเหตุมาจากนกเลี่ยงเฟิ่งที่พระชายาเก็บมาได้
พวกเขาล้วนมิเข้าใจว่านกเลี่ยงเฟิ่งเป็ผู้เลือกเ้าของเอง หาได้มีใครบังคับได้ไม่
กลับกล่าวหาพระชายา
ว่าซุกซนจนเลี่ยงเฟิ่งฟักมาเป็ตัวและจดจำพระชายาเป็เ้าของั้แ่กำเนิด
พวกนางกำลังจะร้องเรียนถึงเสนา์เกี่ยวกับเื่นี้พะย่ะค่ะ"จางหย่งรายงาน
"เหลวไหล!"หลิงไท่กัดกรามจนขึ้นสัน
กำหมัดแน่นทุบลงบนพนักเท้ามือ น้ำเสียงที่เปล่งออกมาจึงเกรี้ยวกราด
หากมิได้ดังไปเกินกว่าจางหย่งและจางหยูจะได้ยิน
สายตาตวัดไปมองคนที่อยู่ห่างออกไปด้วยสายตาอ่อนแสงลง
"เด็กน้อยของข้าใครก็หาแตะต้องได้ไม่
จางหยูเ้าตามมหาเสนาิมาเข้าเฝ้าข้าเดี๋ยวนี้ จางหย่งเ้านำอี๋ซูและปาไช่ออกไปเที่ยวหาอะไรทำแก้เหงา
พยายามอย่าให้ซุกซนจนเกินเหตุ ออกไป!"จางหย่งและจางหยูรีบประสานมือก้มศรีษะลง
เนื่องด้วยรู้อารมณ์ของหลิงไท่ดี ยังโชคดีที่ดวงจิตแห่งเทพามิได้ปรากฏ
หากเป็เช่นนั้นใครเล่าจะระงับอารมณ์ดั่งน้ำเชี่ยวกราดนี่ได้
"พะย่ะค่ะ"จางหยูรีบออกไปทันที
อี๋ซูเม่ือเห็นคนสามคนกำลังทำทีท่าคล้ายปรึกษากันเสร็จแล้วจึงเอ่ยปาก
"หลิงไท่
เ้ากินหรือไม่"อี๋ซูะโถามมาจากโต๊ะ หลิงไท่เลิกดึงหน้าสายตาอ่อนโยนลง
"รอเดี๋ยวขอข้าคุยกับเด็กน้อยสักประเดี๋ยว"เขาลุกเดินเข้าไปหาร่างเล็ก
"กินอะไร"
"นี่ไง เ้าอยากกินหรือไม่"
"อยากให้ข้ากิน
เ้าก็เป็คนป้อนข้าสิ"ปาไช่ที่ยืนอยู่ด้านข้างถึงกับตาโต
เมื่อได้ฟังน้ำเสียงอ่อนโยนยวดยิ่งของหลิงไท่ ได้แต่ยืนแข็งค้าง
ร้อนถึงจางหย่งรีบลากออกมามิให้เกะกะสายตาคนทั้งคู่
"เ้าจะเข้าไปเป็ไม้กันดอกท้อเพื่ออะไร"จางหย่งถลึงตาเข้าใส่
"อย่าดุข้าจะได้ไหม
ข้าจะรู้ได้อย่างไรกันว่าฝ่าาจะขอขนมอี๋ซูกิน"ปาไช่หน้างอ
"เพราะเ้ามันโง่อย่างไรเล่า
มาเถอะประเดี๋ยวฝ่าาทรงมีพระราชกิจ
เ้ากับข้าต้องนำพระชายาชมให้ทั่วบริเวณ"จางหย่งบอกเสียงชืด
"เฮ๊อะ!
ให้ไปสองคนกับอี๋ซูยังดีกว่าต้องไปกับเ้าั์ปวดฟันนี่เสียอีก"ปาไช่พึมพำเบาๆในลำคอ
"เ้าพูดอะไร"
"ข้าไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น
เลิกจับผิดข้าเถอะน่า"ปาไช่ตวัดเสียง
"คนโง่ก็ย่อมเป็คนโง่ เปลือกหุ้มสมองเ้าคงหนาเกินหนึ่งชุ่นแล้ว"จางหย่งกระแทกเสียง
"นิ
นี่เ้าว่าข้าโง่หรือ"ปาไช่เม้มปาก
"ไม่โง่เลยมั้ง"ปาไช่เม้มปากตาขึง
เพราะรู้ดีว่าไม่สามารถต่อปากหรือใช้พละกำลังเอาชนะกับคนผู้นี้ได้
เขามองภาพตรงหน้าด้วยความแปลกใจ
หลิงไท่ที่เขาเคยนึกภาพว่าเป็ผู้ที่นิ่งเงียบเคร่งขรึม
กริยาท่าทางนุ่มนวลอ่อนโยนบัดนี้พลิกกลับสิ้นเชิง
"เ้าสองคนจะพูดจาถ้อยทีกันมิได้เชียวหรือ ปาไช่มานี่เถอะดูหน้าเ้าสิ ทำไมถึงได้กินอะไรมูมมามเช่นนี้"จางหยูค่อยใช้นิ้วเกลี่ยนเศษขนมมุมปากของปาไช่ออกเบาๆ ปาไช่ถึงกับหัวใจเต้นตึกตักเพราะใบหน้าหล่อเหล่าก้มลงมาจนชิด หนำซ้ำยังยิ้มอ่อนโยนให้เสียอีก เขาเป็เด็กกำพร้า ไร้ซึ่งบิดามารดา ยังโชคดีที่แม่เฒ่าเซิ่งหนิงเลี้ยงดูเขาให้อยู่เป็เพื่อนซูกซนกับนายน้อยอี๋ซู ดังนั้นความผูกพันกับอี๋ซูนั้นนับได้ว่าเป็ดุจพี่น้องคลานตามกันมา
"เอ่อ ข้าจัดการเอง
ขอบคุณเ้ามากจางหยู"ปาไช่รีบบอก
"หึ!"เสียงจางหย่งหัวเราะในลำคอ
"เ้าจะหาเื่ปาไช่ไปทำไมจางหย่ง"
"ข้ามิได้หา
แต่เ้าเด็กโง่งมนี่ชอบทำให้ข้าโมโหอยู่ร่ำไป"จางหย่งเอ่ยเสียงเรียบ
"ข้าหรือ ข้าทำอะไร
มีแต่เ้านี่แหละที่คอยรังควานข้าไม่หยุด"ปาไช่เถียงแล้วรีบเดินไปหลบอยู่ด้านหลังจางหยู
"กล้าต่อปาก
เหตุใดจึงมิกล้าเผชิญหน้า"จางหย่งหางคิ้วกระตุก
"ออกไปให้โดนฆ่าน่ะสิ"ปาไช่เถียงอยู่ด้านหลังจางหยู
"เอาล่ะ เอาล่ะเลิกทะเลาะได้แล้ว
นั่นฝ่าาเสด็จมาแล้วต่างแยกย้ายกันทำหน้าที่เถอะ"จางหยูห้ามปราม
แล้วหันไปมองคนคู่หนึ่งที่เดินคลอกันมา
"ฝากดูแลพระชายาด้วย"
"พะย่ะค่ะ!"สามเสียงประสานพร้อมกัน ทั้งหมดมองเห็นมหาเสนาิเดินเข้ามา หลิงไท่จึงพยักหน้าให้จางหย่งนำคนออกไปทันที
"ถวายพระพรฝ่าา"เสนาิประสานมืออวยพร
"เข้าไปในห้องหนังสือเถอะ"
"พะย่ะค่ะ"คนทั้งสองเดินตามหลังหลิงไท่เข้าไปด้านในเพื่อปรึกษาหารือเกี่ยวกับเื่นี้
"เ้ามีความคิดเห็นเช่นไร"หลิงไท่เอ่ยถามเสนาิ เมื่อเห็นว่าอ่านเนื้อความในจดหมายจบแล้ว
"กระหม่อมเกรงว่า เหล่าเสนาจะแบ่งออกเป็สองฝ่ายพะย่ะค่ะ"
"ใช่ข้าเองก็คิดเช่นนั้น"
"ดังนั้นกระหม่มอคิดว่าพรุ่งนี้ให้เลื่อนการนำสินสอดลงไปยังเผ่าปักษา และประชุมเสนา์เสียก่อน"
"อืม เอาตามที่เ้าว่า"
"อีกเื่พะย่ะค่ะ การที่พระชายาอี๋ซูเป็บุรุษนั้น ความจริงมิใช่เื่ใหญ่ แต่อยู่ที่เผ่าปักษายืื่นฎีการ้องเรียน ดังนั้นขอฝ่าาสั่งนก์เข้ามาเป็พยานจะดีหรือไม่พะย่ะค่ะ"
"ดี ดี เอาเช่นนั้น"
"ถ้าอย่างนั้นกระหม่อมจะนำราชโองการจากฝ่าาไปแจ้งแด่เหล่าเสนาพะย่ะค่ะ"
"รีบดำเนินการให้ไวที่สุด ข้ามิอาจให้ยืดเยื้อได้อีกแล้ว"
"พะย่ะค่ะ"หลิงไท่ปล่อยให้เสนาิกลับไปดำเนินการ ส่วนตัวเขาเองลงไปยังเผ่าปักษาเช่นกัน
"ฝ่าาเสด็จ เหตุใดถึงลงมายังเผ่าปักษา พวกเ้าไปแต่งตัวให้งดงามเพื่อเป็การต้อนรับ อย่างน้อยลูกเลี่ยงเอ๋อร์ได้เป็ชายารองก็ยังดี"นายหญิงถึงกับลุกขึ้นจัดแจงจนเสียงเอะอะ บ่าวรับใช้วิ่งวุ่นตระเตรียมทุกอย่างด้วยความโกลาหล หลิงไท่และจางหยูหันมาสบตากันด้วยความขบขัน
"นีพวกเขาคาดหวังสิ่งใดกันแน่"หลิงไท่ถาม
"เป็เพราะฝ่าาทรงมาถึงที่นี่ ย่อมมีการเข้าใจผิดพะย่ะค่ะ"จางหยูตอบด้วยความขำขัน
"ถ้าอย่างนั้นทอดเวลาออกไปซักหน่อยเถอะให้พวกเขาเตรียมต้อนรับเต็มที่"
"ฝ่าาอยากดูละครโรงนี้จริงหรือพะย่ะค่ะ"
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า เ้านี่รู้ทันข้าจริงๆ อ้อนั่นผู้นำเผ่าปักษามาแล้ว"หลิงไท่ปรับเปลี่ยนท่าทีเป็เงียบขรึมเช่นเดิม
"ฝ่าา"
"ฝ่าาเพคะ"สองผู้เฒ่าเข้ามาถวายเคารพทันที
"ตามสบายเถอะ"
"ขอบพระทัยฝ่าา เข้าด้านในเถอะพะย่ะค่ะ"หลิงไท่เดินเข้าไปยังโถงด้านใน การตกแต่งเน้นไม้เป็หลักและมีเถาวัลย์เกาะเกี่ยวงามตาไม่น้อย ทั้งยังมีเสียงนกน้อยขับขานแทนการบรรเลงเพลง
"เชิญฝ่าาประทับก่อนพะย่ะค่ะ"หลิงไท่ก้าวขึ้นไปนั่งยังตั่ง้าแทนที่ผู้นำเผ่าแทน
"รบกวนท่านแล้ว"
"หามิได้พะย่ะค่ะ ว่าแต่ฝ่าาเสด็จมาถึงที่นี่มีเื่อันใดให้พวกกระหม่อมรับใช้หรือพะย่ะค่ะ"
"เื่อี๋ซู"หลิงไท่เอ่ยเสียงนุ่ม ยิ้มเล็กน้อย
"เื่นั้น"นายผู้เฒ่าอึ้งไปชั่วครู่แลสบตากับผู้เป็ภรรยา นางจึงย่อเข่าลง
"ฝ่าา เื่นี้เป็เื่ที่ผิดพลาดจริงๆเพคะ ถ้าพระองค์ส่งตัวอี๋ซูมาให้พวกเรา พวกเราจะลงโทษให้สาสมกับความอาจเอื้อมนี้"นางกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน หลิงไท่ยกมือขึ้นห้าม
"หาใช่เื่นี้ไม่ ข้ามาตามนางเม่าผู้เป็แม่นมของพระชายา พวกเ้าส่งตัวนางมาเถอะ"สองเฒ่าหันมองหน้ากัน ลอบกลืนน้ำลายลงคอ
"เื่นางเฒ่าผู้นี้มิอาจจะนำตัวมาถวายฝ่าาได้เพคะ ขอทรงเตตาพวกเราด้วย"
"ต่อให้เป็เถ้ากระดูก็ตาม เกรงว่าพวกเ้าคงต้องนำมันมาให้ข้าเดี๋ยวนี้"หลิงไท่น้ำเสียงมิเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย ยังคงนุ่มนวลราบเรียบ ดวงหน้ามิได้โกรธขึ้งแต่อย่างใด สองเฒ่าจึงผ่อนคลาย โดยหารู้ไม่ว่าพระองค์กราดเกรี้ยวยิ่งนัก
"กระหม่อม เอ่อ"นายเฒ่ากล่าวติดขัดส่งเผือกร้อนให้นางเฒ่าแทน
"หม่อมฉันเกรงว่าไม่สามารถจริงๆพะเค บัดนี้นางอ่อนแอแม้จะเดินก็ยังมิไหว เหตุเพราะนางทำผิดร้ายแรงจึงถูกลงโทษ"
"อ้อ เป็เช่นนี้ ไม่เป็ไร จางหยู เ้าจงนำคนของเราไปเอาตัวนางเฒ่ามา หากเดินไม่ไหวก็ให้ใส่แคร่แบกหามมา"หลิงไท่เอ่ยเสียงเรียบทว่าหนักแน่นยิ่ง สองเฒ่าใบหน้าสีขาว
"เอาล่ะข้าสั่งเื่นี้แทนพวกเ้าแล้ว มิต้องเปลืองสมองและน้ำลายสั่งการ มาถึงเื่พระชายาของขาอี๋ซู พรุ่งนี้ข้าจะประชุมเสนา์เกี่ยวกับพระราชพิธี เพื่อที่จะให้สมพระเกียรติ พวกเ้าเห็นเป็เช่นไร"
"ทรงทำอย่างนั้นไม่ได้นะเพคะ"
"หืม?"
"เอ่อ นก..นก์นั่นเป็เพราะ เป็เพราะเด็กอี๋ซูซุกซนจึงเกิดเื่ขึ้น ขอฝ่าาทรงตรึกตรอง เดิมทีเผ่าปักษาและเผ่าสรรค์ต่างถ้อยทีถ้อยอาศัย พระชายาหลายพระองค์ถูกแต่งตั้งจากเผ่าของเรา เปรียบไปก็เหมือนธรรมเนียมปฎิบัติเพคะ ดังนั้น ดังนั้น.."นางรีบพูดจนหาที่เว้นให้ผู้อื่นสอดแทรกได้ไม่
"เหลวไหล นี่เ้าถึงกับิ่นติของ์เชียวรึ"หลิงไท่แม้จะขึ้นเสียงแต่ก็มิได้เกรี้ยวกราดให้เห็น สองเฒ่ารีบคุกเข่าลงทันที
"หามิได้ หามิได้ ขอฝ่าาทรงเมตตา"
"แล้วเช่นนั้นจะมีข้อผิดพลาดตรงไหน นก์เป็ผู้เลือกแล้ว"
"ถ้าเช่นนั้น..ถ้าเช่นนั้นเพื่อความมั่นคงของเผ่าปักษาและเผ่า์ ขอทรงพระเมตตารับบุตรีของเรา เลี่ยงอวี่เป็พระสนมจะเป็การดีหรือไม่เพคะ"นางเฒ่ารีบฉวยโอกาส หลิงไท่ถึงกับเวทนาสองเฒ่าในใจ ใบหน้ากลับเรียบเฉยน้ำเสียงที่ตอบกลับนุ่มนวลเช่นเดิมมิเปลี่ยนแปลง
"เหตุใดเ้าจึงอยากให้บุตรีเ้าออกเรือนไวนัก อีกทั้งนางเองก็มิได้รักใคร่ชอบพอข้า นางจะมิเสียใจหรอกหรือ"
"หาเป็เช่นนั้นไม่เพคะ ลูกเลี่ยเงอ๋อร์ชมชอบฝ่าายิ่งนัก นางถึงกับเสียอกเสียใจ ข้าวน้ำมิดื่มกินเมื่อรู้ว่าอี๋ซูกระทำการอุกอาจเพคะ"
"เ้ายังเข้าใจแบบนี้อยู่อีก ข้าจะบอกพวกเ้าให้ เลี่ยงเฟิ่งนั้นถ้าหากมิใช่คู่ชะตา มันจะไม่ยอมฟักออกมาเป็ตัว แต่นี่อยู่ในมือของอี๋ซู นกนั่นก็กระเทาะเปลือกออกมาทันที มันหมายความว่านกนี่ทำตามลิขิต์ อยากให้เ้าเข้าใจ เื่ของสนมข้าตัดสินใจเองไม่ได้ แต่รับปากพวกเ้าว่าจะประชุมกับเหล่าเสนา์ด้วยก็แล้วกัน"
"ขอบพระทัยฝ่าา ขอบพระทัยเพคะ"สองเฒ่าถึงกับยิ้มกว้างเมื่อเห็นหลิงไท่ยอมตกปากรับคำเกี่ยวกับเื่พระสนม เอาเถอะชายหรือจะสู้หญิงได้ ลูกสาวของเขาทั้งงดงามและน่าทนุถนอมหากได้เป็สนมเื่จะกลายเป็พระชายาก็มิใช่เื่ยากแล้ว
#ตอนหน้าจะเป็เื่ของจางหย่ง จางหยูและปาไช่นะคะ
1K
