-8-
#หรือมันคือโชคชะตา
@บ้านตะวัน
“ตะวัน”แม่เอ่ยเรียกผมเบาๆแล้วเดินเข้ามาหาผมที่ห้องนอน
“ทำไรอยู่ครับตะวัน นอนหรือยัง”
“ยังครับแม่”ผมเอ่ยตอบกลับไปแล้วค่อยๆลุกจากเตียงไปนั่งใกล้ๆแม่พลางส่งสายตาออดอ้อนเล้กน้อย
“เป็ไรถึงมาอ้อนแม่เนี้ย..แล้วเมื่อตอนค่ำเพื่อนมาส่งเหรอ”
“ใช่ครับ”
“ตะวันอยากอยู่หอไหม แม่นะเห็นว่าเราเหนื่อยจากเรียน พอเรียนเสร็จจะได้กลับหอพักเลย ใกล้กว่าบ้านด้วย”แม่เอ่ยกับผมแล้วลูบหัวผมไปมาที่เปี่ยมไปด้วยความห่วงใยจากผู้เป็แม่
“เดินทางจากบ้านไปเรียนยังไงผมก็ไม่เหนื่อยหรอกครับ ผมไหวผมเก่ง”ผมยิ้มกว้างๆให้กับแม่
“อยู่หอแหละเนอะ แม่คุยกับพ่อเราให้แล้ว แม่กลัววันจะเหนื่อย”
“งั้นก็ได้ครับแม่ แม่ว่ายังไงผมก็เห็นด้วย” ผมพยักหน้าแล้วอมยิ้มให้แม่อีกครั้ง
***************
“ภูเมื่อวานมึงเป็ไรเปล่าว่ะ ดูซึมๆหลังจากกลับมาห้องั้แ่เมื่อวาน” คิวถามด้วยหน้าสงสัยแล้วกำลังติดกระดุมเสื้อนักศึกษา
“กูมีเื่กับตะวันนิดหน่อย”
“เชรดดดด มึงไปข่มขืนน้องมันหรอว่ะ” คิวพูดจาด้วยสายตามองผมอย่างไม่ธรรมดา มันคิดเื่ไม่ดีแน่ๆ
“ตอนนี้กูจะเดินไปถีบมึงนี่แหละ”
“ขอโทษค้าบพี่ภูวววววววววววว”คิวพูดด้วยสีหน้าแกล้งเศร้าเล็กน้อย
“เมื่อวานกูไปหงุดหงิดใส่น้องมัน แล้วเผลอพูดไม่ดีใส่น้องมันด้วย”
“ง้อด่วนเลยครับเพื่อนรัก”
“มึงคิดแบบนั้นเหรอว่ะ”ผมแสดงสีหน้าที่กังวลออกไปจนคิวมันเดินมานั่งข้างๆผมที่ปลายเตียง
“เออสิว่ะ มึงผิดมึงก็ต้องง้อไง แต่เท่าที่กูสังเกตท่าทีน้องมันมาสักพักแล้ว กูว่าน้องมันคิดกับมึงมากกว่าพี่รหัสชัววส์”คิวพูดด้วยสีหน้าท่าทางมั่นใจออกมา
“กูง้อไม่เป็อ่ะ กูต้องทำไงเหรอว่ะ มึงก็รู้กูไม่เคยมีแฟนมาก่อน”
“ไอ้ภู มึงมีโอกาสแล้วนะเว้ย มึงอย่ามัวแต่สับสน ไม่งั้นมึงจะสูญเสียความรักที่มึงรอมานานนะครับเพื่อนภู และกูไปแอบสืบมาล่ะน้องมิกซ์เนี้ยตามจีบตะวันน้องมึงอยู่ แต่รู้สึกว่าตะวันมันยังไม่รู้ตัว”ผมนิ่งไปสักพักหลังจากคิวพูดจบ ทบทวนวนไปวนมาสักพักจนหาคำตอบให้กับตัวเองได้
“คิววันนี้กูฝากจดเล็คเช่อร์ในห้องเรียนด้วยนะ”ผมพูดเสร็จก็ลุกจากเตียงด้วยสีหน้ายิ้มขึ้นมาจนคิวเเปลกใจ แล้วผมเดินไปหยิบผ้าขนหนูสีขาวแล้วเดินไปอาบน้ำทันที(แม่*งอะไรของมันว่ะ กูตามอารมณ์ไม่ทันละ) คิวเอ่ยขึ้นมากับตัวเอง
[ภูผา]
ผมขับรถมาถึงหน้าบ้านตะวันแล้วลงไปเพื่อกดออดหน้าบ้านแต่จังหวะรถคุณอาสมชาย กับคุณอาหนิงมาถึงหน้าบ้านพอดี คุณอาหนิงได้กดเลื่อนกระจกลงแล้วเอ่ยถามผมด้วยสีหน้าแปลกใจ
“ภูภาเหรอลูก มาทำไรแต่เช้าเหรอ”
“ผม..ผมมาหาตะวันครับ”ตอบอาหนิงออกไปด้วยท่าทางเกร็งๆทำตัวไม่ค่อยถูก
“ไม่ได้คุยกันเหรอลูก ตะวันย้ายไปอยู่หอพักแล้ว แม่ไปส่งตะวันแล้วขนของย้ายไปเมื่อเช้ามืดเอง”
“อ๋อครับ งั้นขอบคุณมากนะครับ”ผมรู้สึกใจหายยังไงก็ไม่รู้เหมือนว่าผมจะไม่ได้เจอกับตะวันอีกแล้ว ผมจึงขับรถกลับไปที่หอด้วยสีหน้าที่กังวลๆมาก ผมจึงโทรหาคิวเพื่อจะบอกมันว่าวันนี้ขอไม่เข้ามอ 1 วัน แต่คิวก็ไม่ได้รับสายผมโทรเข้าไปหามันก็ประมาณ 2 สายได้เลยตัดสินใจไลน์บอกมันถ้ามันเล่นมันคงเห็นเอง
@ตะวัน : กูไม่เข้าเรียนวันนี้นะ ฝากมึงด้วย ตอนเย็นซื้อข้าวขึ้นมาให้กูกินด้วย ถึง @คิวสายเปย์
[ตะวัน]
วันนี้ผมได้ย้ายมาอยู่หอพักอย่างเต็มตัวแล้ว พ่อกับแม่มาส่งเมื่อเช้าโชคดีที่วันนี้ไม่มีเรียนเลยได้จัดข้าวของที่วางกองล้นอยู่หน้าประตูห้อง ผมถือกล่องหนังสือที่วางอยู่ด้านหน้าประตูแล้วไปชนกับใครสักคนเข้าตรงข้ามห้องโดยที่ไม่ทันระวังปึกก!
“ขอโทษครับๆ”ผมอึ้งจนทำกล่องหนังสือตกลงพื้น
"..."
#PhuPhaTawan
121K
