กรุงเทพกระหายเลือด 18+

เมื่อปีศาจร้ายตายลงที่ตรงหน้าความรู้สึกบางอย่างก็ครอบงำจิตใจของผม...ความกระหาย!...คอของผมแห้งผากอยากดื่มเลือดสดๆที่ไหลรินออกมาจากศพนั่นทั้งที่หากเป็นตอนปกติ ผมคงขยะแขยงจนอ้วกพุ่งไปแล้ว!วูบบบ!......"กรี๊ดดดดดด!!! เก่งทำอะไรน่ะ!!!!!!"ผมเพิ่งรู้ตัวเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของพี่แป้งมันเหมือนสติผมหายไปวูบหนึ่งรู้ตัวอีกที ในมือก็ถือหัวใจของอสูรเมื่อกี้แถมในปากก็มีรสคาวของเลือดและรู้สึกถึงชิ้นเนื้อได้อย่างชัดเจนที่แย่กว่านั้นก็คือ ผมอดเผยยิ้มออกมาไม่ได้เมื่อมันรู้สึกอร่อยลิ้นเหลือเกิน!ผมหันไปมองพี่แป้งที่กำลังมองดูผมอย่างสั่นกลัวแทนที่จะรู้สึกเสียใจ มันรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกหรือผมจะกลายเป็นอย่างอื่นไปเสียแล้ว?"ไม่หรอกไอ้หนุ่ม มันเป็นแค่ช่วงสั้นๆ เมื่อกำจัดปีศาจได้คำสาปจะเริ่มทำงาน เจ้าจะควบคุมความกระหายอยากกินเลือดเนื้อของพวกมันเอาไว้ไม่ได้และเจ้าจะเข้าใกล้พวกมันในช่วงเวลาสั้นๆ!""แล้วที่ผมดีใจที่เธอสั่นกลัวนี่ล่ะ?""นั่นล่ะคือบาปที่เจ้าจะต้องแบกรับ เมื่อใช้พลังของปีศาจไล่ล่าปีศาจพวกเราจะเข้าใกล้ปีศาจมากขึ้นเรื่อยๆไม่นานเจ้าจะถึงขั้นที่อยากดื่มเลือดมนุษย์เชียวล่ะ!"แม้จะคาดเอาไว้แล้วว่า มันต้องมีผลร้ายตามมาแต่นี่มันชัดเจนว่าผมคงไม่สามารถอยู่ร่วมกับมนุษย์ปกติได้ผมได้ตายจากความเป็นมนุษย์ไปเรียบร้อยแล้ว...ตุบ!!"อ๊ะ!"ระหว่างที่ผมดราม่ากับตัวเองอยู่ร่างงามของพี่แป้งก็ทรุดลงกองกับพื้นเกือบลืมไปเลยว่าเธอโดนคำสาบของปีศาจผมรีบประครองเธอขึ้นรถของเธอเตรียมจะขับไปส่งโรงพยาบาลแต่ทว่า!"หยุดเลยไอ้หนู เอ็งจะพานางไปไหน?"ดีรอสโซ่รีบห้าม"ก็ไปโรงบาลน่ะสิครับถามได้ อาการเธอแย่ลงมากแล้ว""แล้วคิดว่า หมอวิทยาศาสตร์จะช่วยรักษาคำสาปจากไสยศาสตรได้หรือไง?นอกจากทำให้แตกตื่นแล้วยังทำให้เธอตายเพราะเสียเวลาอีกด้วย!"ดีรอสโซ่ในร่างผีดำน้อย พูดอย่างมีประเด็น"ละแล้วจะให้ทำยังไงเล่า!!!!"ผมกู่ร้องด้วยเสียงอันดังเพื่อระบายความห่วงใยที่ไม่อาจสะกดกลั้นเอาไว้ได้"เจ้ามีที่พักที่ใกล้ที่นี่รึเปล่า?""มี...แต่ทำไม?""เราจะพาเธอไปรักษาที่นั่นเร็วเข้า"ผมจึงรีบขับรถไปจอดที่หอแล้วแบกพี่แป้งไปยังห้องพักของผม"วิ้วววว! หิ้วสาวสวยมาด้วยเลยนะน้องไปงานคอสเพลย์แต่ได้สาวมหาลัยกลับมาได้ไงเนี่ย?แถมอวบขาวขนาดนี้ให้พี่ไปช่วยด้วยได้ไหม ฮ่าฮ่าฮ่า"เสียงเอ่ยแซวจากพวกขี้เมาที่สวนกันตรงบันไดไม่น่าแปลกใจนัก เพราะที่พวกมันเห็นเป็นเพียงผมแบกร่างนศ.มหาลัยนมใหญ่หน้าหวานผิวขาวจั๊วที่กำลังมึนเมาขึ้นห้องของตัวเองเท่านั้น!แม้จะอยากหันไปอัดมันที่พูดจาสามหาวแต่ผมไม่มีเวลาจะใส่ใจได้แต่รีบประครองร่างงามที่หอบหายใจรวยรินของพี่แป้งเข้าห้องอย่างเร่งร้อนตุบ!แม้พยามระวังแล้วแต่น้ำหนักของคนเราเมื่อหมดสตินั้นหนักว่าปกติถึงสองสามเท่าร่างของพี่แป้งที่ร่วงลงกระแทกบนเตียงนุ่มจึงแดะเด้งจนนมใหญ่ขนาดคัพเอฟกระเพื่อมไหวพึ่บ! พึ่บ!ผมอดไม่ได้ที่จะมองมันอย่างหลงไหลยามที่มันกระเพื่อมขึ้นลงและเรียวขาของเธอที่ไม่ได้สตินั่นก็อยู่ในท่าที่กางออกกว้างเพราะไม่มีคนควบคุม ซึ่งผ้ากระโปรงที่สั้นเหนือหัวเข่าเกือบฝ่ามือนั่นไม่ได้ช่วยปกปิดเนินเนื้ออูมในกกน.สีฟ้าอ่อน ผ้าลูกไม้ซีทรูนั่นได้เลยเห็นแม้กระทั่งเส้นหมอยที่ดกดำบางๆตรงที่ซีทรูเหนือผ้าทึบปิดร่องนั่น!ผมไม่คิดมาก่อนเลยว่าเธอจะใส่ชั้นในเซ็กซี่ขนาดนี้ไปมหาลัยระหว่างที่เผลอไผลจ้องเนินเนื้อนูนในผ้าจนเห็นเป็นกลีบร่องนั่นอยู่นานผมก็รู้สึกตัวเมื่อท่อนเนื้อแข็งตุงขึ้นดันกางเกงจนปวดหนึบบ้าเอ๊ย!!...กูต้องช่วยพี่แป้งก่อนสิวะ!แต่แล้วขณะที่มโนธรรมกำลังกลับมาดีรอสโซ่ก็พูดสิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมอยากจะบ้าตาย!"ความจริงแล้วที่เจ้าแข็งนั่นแหละดีเพราะวิธีเดียวที่จะชำระคำสาปคือเจ้าต้องทำให้นางเสร็จสมและแตกในใส่นาง!""หาาาาา?!!!!"ผมเผลอโพล่งคุยด้วยเสียงจริงอย่างดัง จนพี่แป้งคนสวยสะดุ้งตื่น"อืออ... เก่ง ที่นี่ที่ไหน?"เธอยังคงมีสติไม่มากด้วยฤทธิ์ของคำสาปและความเจ็บปวด..."มะหมายความว่ายังไง จะบอกให้ผมรักษาโดยการเอาเธองั้นเหรอ?"ผมถามย้ำอย่างกลัวผลลัพธ์ที่ตามมา"ใช่แล้วนี่ล่ะหนึ่งในคำสาปอมตะ โดยเฉพาะกับสถานการณ์ของเจ้าข้าเดาว่าเจ้าหลงรักนาง แต่นางคงไม่ได้ชอบเจ้าหากเจ้าข่มเหงนาง เจ้าก็คงจะโดนเกลียดไปอีกนานหรืออาจจะตลอดไป...แต่ถ้าเจ้าไม่ทำเธอก็จะตาย..."ผมรู้ทันทีว่าเขาซีเรียสและไม่ได้โกหกน้ำเสียงและท่าทางมันบอก ว่ามันเคยเกิดขึ้นกับเขามาแล้ว"อะ...อืออ...กะ....เก่งพาพี่ไปหาหมอที...พี่ปวดเหลือเกิน..."เสียงพูดที่ระโหยและสองมือเกาะกุมลำคอนั่นเพราะเจ็บปวดทำให้พี่แป้งดูน่าสงสารอย่างมากแต่การที่ร่างของเธอกำลังบิดไปมาบวกกับสิ่งที่ผมจะต้องทำมันก็ทำให้ผมรู้สึกว่าเธอช่างสวยและเซกซี่เหลือเกิน"คะ...คือว่า...ดีรอสโซ่ บอกผมว่า มีแต่ผมที่รักษาพี่แป้งได้น่ะครับ"ผมประคองเธอไว้ในอ้อมแขนที่แกร่งแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อแล้วบอกเธอด้วยความประหม่าสุดขีดแถมสัมผัสจากร่างของเธอที่นุ่มนิ่มนั่นยิ่งทำให้ผมแทบเป็นบ้า!"ถะ... ถ้ามีวิธีล่ะก็ รีบทำเถอะพี่จะไม่ไหวแล้ว..."ร่างของเธอที่สั่นเทาอยู่ในอ้อมแขนและสองมือที่บีบกล้ามแขนผมแน่นทำให้การพูดออกไปมันยิ่งยากขึ้นไปอีกแต่ว่าผมก็ต้องพูดออกไป..."คือผมต้องเอาพี่...จนพี่เสร็จแล้วแตกข้างในครั..."เพี๊ยะ!!!!!!!!ใบหน้าที่แข็งแกร่งขึ้นแล้วของผมปวดแปลบมุมปากของผมมีเลือดซิบออกมาเล็กน้อยเพราะรอยปริแตกใบหน้าของพี่แป้งคนงามแดงก่ำด้วยอารมณ์โกรธจัด!เธอคงโกรธจนลืมเจ็บถึงได้ตบผมได้แรงขนาดนี้!"พี่ไม่คิดเลย....""พี่ไม่คิดเลยว่าเก่งจะเป็นคนคิดฉวยโอกาสแบบนี้!!!!!"เธอตะคอกผมด้วยเสียงอันดังมันไม่ได้ทำให้ผมโกรธแต่ทำให้ผมเจ็บปวดไปถึงขั้วหัวใจเพราะผมทำให้ผู้หญิงที่ผมหลงรักผิดหวัง!"พี่ขอบคุณมากที่ช่วยพี่วันนี้ พี่จะไปหาหมอเองโอเคนะ!!!"พี่สาวแสนสวยตะบั้นตะบึงผลุนผลันลุกขึ้นด้วยจะไปให้ได้ด้วยแรงโทสะอึ๊ก!!โครม!!หมับ!แต่แล้วก็ต้องล้มลงเมื่ออดรีนารีนที่ระงับความเจ็บปวดชั่วขณะนั่นหมดฤทธิ์ผมที่รีบประคองกอดเธอไว้ในอ้อมแขนมองใบหน้าเธอที่ยังคงแดงก่ำพร้อมสีหน้าที่โกรธอยู่แต่ริมฝีปากและร่างกายกลับกำลังสั่นเทาเพราะความเจ็บปวดผมรักผู้หญิงคนนี้...ผมจะปล่อยให้เธอตายไม่ได้เด็ดขาด!แม้ว่าหลังจากนี้เธอจะเกลียดผมไปตลอดชีวิตก็ตาม!คิดได้ดังนั้น ผมก็จับพี่แป้งกดลงบนเตียงของผม!"ไม่นะ!!! เก่งอย่า!"ปึก!"ไม่ อ๊าาา!!"ควากกก!!เธอทุบสู้ผม พยามทั้งดิ้นทั้งร้องเมื่อผมพยามไซร้ซอกคอเธอพร้อมทั้งพยามถอดเสื้อเธอออกด้วยด้วยกล้ามเนื้อและแรงที่เพิ่มขึ้นทำให้เธอไม่มีทางขัดขืนผมได้เลยเสื้อนศ.ตัวจ้อยขาดหลุดติดมือของผมออกมาอย่างง่ายดายพร้อมทั้งกระชากบราเซียสีเขียวนั่นออกอย่างแรงนมขนาดใหญ่โตมโหราฬก็ดีดผึงออกมาผมตะโบมบีบเลียดูดอย่างบ้าคลั่งตอนนี้สติของผมเหมือนขาดผึงไม่ได้คิดเรื่องช่วยเธอเสียแล้วพี่แป้งสวยเหลือเกิน นมของเธอนิ่มนุ่มและหอมมันหัวนมชมพูแดงระเรื่อที่ค่อยๆแข็งสู้ลิ้นนั่นปลุกความเงี่ยนง่านของผมขึ้นอย่างฉุดไม่อยู่"ไม่...เก่งอย่าดูด อ๊าาา พี่เสียว"เธอร้องด้วยไม่อาจมีแรงห้ามปรามผมได้สองขานวลผ่องพยามเตะที่ท้องแกร่งของผมแต่ก็ไม่ได้ทำให้กล้ามท้องหนาแน่นั่นรู้สึกอะไรแม้สักนิดไม่นานนักร่างของเธอก็แอ่นขึ้นด้วยความเสียวที่ถูกผมดูดดุนหน้าอก"อ๊าาา อ๊าาา ฮือ ฮือ ทำไมต้องทำอย่างงี้กับพี่ด้วย"ผมไม่ตอบแต่สองมือขยับไปถกถอดกระโปรงสั้นสัมผัสสะโพกขาวนวลนุ่มนิ่มนั่น อย่างเสน่หาถึงตอบไปตอนนี้ผมก็หาเหตุผลอะไรที่มันดูดีกว่านี้ไม่ได้อีกแล้วมือใหญ่หนาของผมยื่นไปสัมผัสเนินเนื้อนอกกางเกงในตัวจิ๋วนั่นมันแฉะเยิ้มอยู่แล้วแม้เจ้าของร่องงามนี้จะไม่ต้องการ...เพราะการถูกโลมเล้าอย่างป่าเถื่อน ที่เต้านมทั้งสองนั่นอ้า อ้า อ้า อ้าเธอร้องออกมาเมื่อผมล้วงมือไปคลึงกรีบเยิ้มตรงๆในกางเกงใน"ไอ้เหี้ย ไอ้เหี้ยเก่ง ไอ้เลว ไอ้สัด มึงข่มขืนกู ไอ้เหี้ย"จากขอร้องกลายเป็นคำด่าแต่ถึงจะเจ็บปวด...ผมก็ต้องทำมันให้จบ!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

กรุงเทพกระหายเลือด -5 วิธีรักษา 18+

นิยายแนะนำ

กรุงเทพกระหายเลือด 18+

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

กรุงเทพกระหายเลือด -5 วิธีรักษา 18+

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้