(จบ)ทะลุมิติกลายเป็นมารดาของหนูน้อยนำโชคในยุค 70

บทที่ 34 ชายชั่วแย่แล้ว

จ้าวโหย่วเต๋อแทบบ้าเพราะลูกชายคนนี้ เลยกดจ้าวต้าหมินไว้กับเตียงเตาแล้วตบตีไปยกหนึ่ง

ตอนแรกจ้าวต้าหมินยังกุมหัวร้อง ‘โอ๊ย ๆ’ พยายามหลบหลีก แต่ภายหลังก็ได้แต่ขดตัวปล่อยให้ตัวเองโดนทุบตีอยู่บนเตียง

จ้าวอิ้งหงยืนเช็ดน้ำตาอยู่อีกทาง ไม่ได้เข้าไปห้ามปรามแต่อย่างใด

ฉินต้าซานตะคอกว่า “ลุงจ้าวพอได้แล้ว!”

จ้าวโหย่วเต๋อยั้งมือ แต่ยังโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม

ฉินต้าซานถามไป๋อวี้ “เธอบอกว่าไม่เคยเจอเขาใช่ไหม?”

ไป๋อวี้พยักหน้ารัว ๆ ทันที “ฉันมาเอาข้าวสองชามจากตระกูลจ้าวแต่ระหว่างทางดันวิ่งเร็วเกินไปชามเลยตกแตก ฉันก็เลยกลับมาตักอีกสองชามแล้วกลับบ้านไป”

ฉินต้าซานกล่าว “ระหว่างทางได้ไปที่อื่นหรือเปล่า?”

“เปล่า” ไป๋อวี้พูดทันที “ชามตกแตกระหว่างทางกลับบ้านนี่แหละ ตอนนี้ก็ยังอยู่ ฉันพาทุกคนไปดูได้”

จ้าวต้าหมินนอนคว่ำหายใจหอบอยู่ตรงนั้น ไม่มีเรี่ยวแรงตอบโต้เลยสักนิด

ฉินต้าซานเลิกคิ้วใส่จ้าวโหย่วเต๋อ “ลุง จะให้ผมพาไปดูไหม?”

จ้าวโหย่วเต๋อโมโหจนตัวสั่นเทา “ดูอะไรกัน! ไม่ต้องหรอก!”

ไป๋อวี้โพล่งขึ้นทันที “เรื่องนี้ต้องคุยให้รู้เรื่อง! ความผิดฐานลักขโมยกับยั่วยวนน่ะฉันรับไม่ได้หรอกนะ! ฉันรู้ว่าตอนนั้นฉันทำผิดพลาด แต่เขาจะมาสาดโคลนใส่ฉันเพราะเหตุผลนี้ไม่ได้เหมือนกัน!”

จ้าวอิ้งหงพูดน้ำเสียงอู้อี้ขึ้นจมูก “แม่กั่วเอ๋อร์ เรื่องในตอนนั้น แม่ฉันบอกแล้วว่าห้ามเอ่ยถึงอีก”

“ฉันรู้ว่าพี่สะใภ้กับลุงจ้าวไม่พูดถึงแล้ว แต่ไม่ใช่กับคนอื่น! ถ้าเรื่องนี้รั่วไหลออกไป คนอื่นจะไม่ชี้หน้าด่าฉันเหมือนเขาหรือไง ‘ใช่ว่าเมื่อก่อนจะไม่เคยขโมยสักหน่อย’”

นี่เป็นคำพูดที่เคยออกจากปากจ้าวต้าหมิน

ไป๋อวี้ว่าไปว่ามาก็เดือดดาลขึ้นมา เธอโกรธจนปรี่เข้าไปจะกระชากตัวจ้าวต้าหมินขึ้น

“จ้าวต้าหมิน! ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้! มาคุยกันให้รู้เรื่องว่าทำไมต้องปรักปรำฉันด้วย! หรือเพราะเห็นว่าฉันอ่อนแองั้นเหรอ!”

จ้าวอิ้งหงรีบรั้งเธอเป็นพัลวัน “แม่กั่วเอ๋อร์ เรารู้ว่าเธอคับข้องใจ!”

ไป๋อวี้เลยถามคำถามที่แทงใจดำเธออย่างยิ่ง “ถ้าวันนี้ไม่ค้นตัวฉัน พวกพี่สะใภ้ก็คงเชื่อไปแล้วใช่ไหมล่ะ?”

คงเชื่อไปแล้วใช่ไหม?

เพราะเธอเคยทำเรื่องพรรค์นั้นเมื่อหลายปีก่อน เจ้าของร่างทิ้งความผิดฐานแต่งงานสามวันแล้วยกเค้าหลบหนีไว้ให้เธอ!

ตอนนี้เธอจะลบล้างมลทินนี้ให้หมดตอนนี้ในคราวเดียว!

จ้าวโหย่วเต๋อได้แต่เน้นย้ำอีกครั้ง “แม่กั่วเอ๋อร์ ต่อไปถ้ามีใครว่าเธอแบบนี้อีก ฉันเหล่าจ้าวคนหนึ่งไม่ยอมแน่”

ฉินต้าซานโพล่งขึ้น “เอาละ เธอกลับไปกับฉันก่อน”

จากนั้นเขายังพูดกับจ้าวโหย่วเต๋อว่า “ถ้าหาของไม่เจอ ลุงค่อยมาค้นที่บ้านผมก็ได้”

ทำเอาจ้าวโหย่วเต๋ออับอายจนหน้าแดงก่ำ แทบจะอยากทุบลูกชายให้ตายคามือ

ไป๋อวี้ยังแผลงฤทธิ์ได้ไม่เท่าไหร่ เรื่องนี้ก็จบลงซะแล้ว

เธอไม่คิดว่าฉินต้าซานจะเป็นคนออกหน้าเอง

ตามแผนการของเธอแล้ว มันจะต้องทะเลาะให้ตายกันไปข้างหนึ่ง เธอเตรียม ‘บทขับร้อง’ อันยอดเยี่ยมปานจะขาดใจเอาไว้แล้วแท้ ๆ…

เสียดายที่ไม่ค่อยได้ใช้

ฉินต้าซานพาเธอตรงไปยังห้องข้าง ๆ อุ้มฉินเสี่ยวกั่วที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ออกมาแล้วกลับทันที

และตอนนั้นเอง จ้าวต้าหมินยังคงนอนร้องโหยหวน ‘โอ้ย ๆ’ แผ่วเบาอยู่บนเตียงเตา

จ้าวโหย่วเต๋อหน้าดำถมึงทึงเหมือนก้นหม้อ

จ้าวอิ้งหงมองสามีแล้วมองพ่อสามี ร้อนใจจนลำคอแห้งผาก

“พ่อ ทำยังไงดี”

คนเจ็บปางตายไม่พอ 

ยังทำกุญแจ เงินมัดจำหาย แม้แต่ใบสั่งซื้อก็หายไปหมด

จ้าวโหย่วเต๋อเอ่ยอย่างโมโห “หาน่ะสิ!”

“จะไปหาที่ไหนล่ะ” จ้าวอิ้งหงพูดอย่างร้อนใจ “เราจะสูญเสียของพวกนี้ไปไม่ได้เด็ดขาดนะ!”

เงินหายไปไม่ว่า แต่ถ้ากุญแจห้องเก็บของตกไปอยู่ในมือคนอื่น แล้วมาขโมยของกลางดึกล่ะแย่แน่!

ไหนจะใบสั่งซื้อ ต้องรีบไปเอามาใหม่!

พฤติกรรมในตอนนี้ของจ้าวต้าหมิน ต่อให้ง้างปากเขาก็คงเสียเวลาไม่ทันการ

จ้าวโหย่วเต๋อสงบสติอารมณ์เล็กน้อยก่อนกล่าว “เดี๋ยวฉันจะให้คนเปลี่ยนแม่กุญแจสิบกว่าดอกนั้นเสีย แล้วจะพาหลี่หมิงเข้าเมืองไปเอาใบสั่งของมาใหม่”

พูดพลางมองค้อนจ้าวต้าหมิน “ส่วนเงินก็หักจากรายได้ของมัน! เงินค่าเปลี่ยนแม่กุญแจด้วย!”

ตอนนี้จ้าวต้าหมินทำงานในนา ได้คะแนนวันละเจ็ดแต้ม ต่อให้ทำงานทุกวันไม่เว้น เดือน ๆ หนึ่งก็ได้แค่ 21 หยวน

ต้องเป็นช่วงที่ผลผลิตอุดมสมบูรณ์ ถึงจะมีงานให้ทำทุกวัน

รวมกับค่าเปลี่ยนกุญแจแล้ว เจ้านี่จะไม่มีเงินเก็บเลยสักแดงเดียวอย่างน้อย 7-8 เดือน

แต่จ้าวอิ้งหงไม่ได้รับผลกระทบ ตอนนี้ยังไม่แยกบ้าน จึงยังมีครอบครัวคอยช่วยเรื่องอาหารและการเลี้ยงลูก

อีกอย่างถึงเป็นก่อนหน้านี้ จ้าวต้าหมินได้เงินแค่นั้น ก็เก็บเอาไว้เองไม่เคยให้เธอเลยสักแดงเดียว

จ้าวอิ้งหงกล่าว “ถ้าหาเจอล่ะ...”

พ่อสามีกับลูกสะใภ้แน่ใจแล้วว่าไม่ใช่ไป๋อวี้แน่นอน

เจ้างั่งจ้าวต้าหมินเห็นเธออ่อนแอเลยโยนความผิดให้เธอนั่นแหละ

ปรากฏว่าคิดไม่ถึงเลยว่าไป๋อวี้จะมีนิสัยแข็งกร้าวแบบนี้ จะบีบคั้นพวกตนให้ค้นตัวเธอให้ได้

ตระกูลจ้าวของพวกเขาขายหน้าป่นปี้ไม่ว่า แต่ของหายไปแล้วมันก็ต้องไปอยู่ที่ไหนสักที่ไม่ใช่เหรอ?

จ้าวโหย่วเต๋อเอ่ยอย่างโมโห “ถึงหาเจอมันก็ต้องชดใช้ เจ้าคนหน้าไม่อาย!”

จ้าวอิ้งหงเลยเงียบไป

พ่อสามีเข้มงวดมาตั้งแต่ไหนแต่ไร เมื่อเทียบกับโจรลักขโมยทำร้ายร่างกายแล้ว พ่อสามีเกลียดชังสามีของเธอมากกว่า

จ้าวโหย่วเต๋อลูบหน้าแล้วเอ่ย “ฉันจะไปสั่งคนเปลี่ยนแม่กุญแจ แล้วจะไปหาเหล่าเหยียนที่หมู่บ้านข้าง ๆ อิ้งหงเฝ้าไอ้เวรนี่ไว้”

“ค่ะ...”

จ้าวโหย่วเต๋อมองลูกสะใภ้ที่ฉลาดเอาการเอางานที่ตอนนี้นัยน์ตาแดงก่ำ

คิดอยากจะโน้มน้าวเธออีกสักครั้งว่าให้แข็งใจหย่าร้างเสียเถอะ

แต่พอมองลูกชายที่นิ่งไม่ไหวติงแล้ว สุดท้าย...ก็พูดไม่ออกอยู่ดี

……

ไป๋อวี้ตามฉินต้าซานกลับบ้าน พอเข้าบ้านก็เห็นฉินเสี่ยวซู่นอนแอ้งแม้งบนกองแผ่นไม้

ครั้นเห็นทั้งสองเข้ามา ฉินเสี่ยวซู่ก็รีบกุลีกุจอลุกขึ้น

“โอ้โฮ น้องหลับไปแล้วเหรอ”

เอ่ยพลางลุกขึ้นเขย่งเท้าดูทันที

ฉินต้าซานไม่แยแสเขา อุ้มเสี่ยวกั่วเข้าไปวางในห้อง

เดิมไป๋อวี้นึกว่าเขาจะถามเรื่องในวันนี้ซะอีก

ใครจะคิดว่าเขาไม่ถามอะไรเลย ชายหนุ่มวางลูกลงแล้วพูดกับเธอว่า “อย่าเพิ่งไปบ้านตระกูลจ้าว ตอนนี้อยู่บ้านไปก่อน”

ฉินเสี่ยวซู่เอ่ยทันที “ทำงานไม่ดีเลยโดนไล่ตะเพิดจริง ๆ ด้วย”

ไป๋อวี้ไม่ได้สนใจเขา เธอเพียงแค่พยักหน้าตอบสามี

ก็คาดเดาไว้แล้วว่าจะเสียงานชั่วคราว

ให้ตายสิ ตอนแรกเธอหวังว่าจะได้ทำงานดี ๆ ซะอีก

แต่คนชั่วอย่างจ้าวต้าหมิน ถ้าไม่จัดการตอนนี้ ขืนเธอทำงานต่อไป สักวันก็ต้องเกิดเรื่องอยู่ดี

ฉินเสี่ยวซู่ยังพูดอยู่ข้าง ๆ ว่า “บอกแต่แรกแล้วว่าอย่าไปทำ เธอทำกับข้าวอยู่บ้านนี่แหละดีแล้ว”

แบบนี้เธอจะได้มีเวลาแต่งเนื้อแต่งตัวทำกับข้าวอยู่บ้าน

ไป๋อวี้ยังคงไม่สนใจ

จู่ ๆ เธอก็เงยหน้าขึ้นมองฉินต้าซานแล้วกล่าว “นายเชื่อฉันจริง ๆ เหรอ?”

ฉินต้าซานก้มหน้าเม้มปากมองเธอ “ก็ค้นตัวแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“ฉันอาจจะซ่อนไว้ที่อื่นก็ได้” เธอแกล้งพูด

ฉินต้าซานชักสงสัย “ซ่อนที่ไหน?”

“ขุดหลุมฝังระหว่างทาง” ไป๋อวี้เฉไฉไปเรื่อย

ทว่าฉินต้าซานกลับขำเสียอย่างนั้น!

เขายิ้มจริง ๆ ด้วย! แม้รอยยิ้มจะเจือแววเย้ยหยัน แต่ภายใต้เมฆสีครามในป่าเขามันงดงามเหลือเกิน

“อ้อ งั้นเธอก็ฉลาดไม่เบานะ” เขากล่าว ทำท่าทางเหมือนไม่เชื่อ