มิติร้อยพงไพร
ในหุบเขาสมุนไพร มีสำนักที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งคือ 'สำนักเปลี่ยน์' เป็สำนักที่ขึ้นชื่อเื่โอบอ้อมอารีช่วยเหลือผู้คนโดยไม่แบ่งแยก ไม่ว่าจะเป็ผู้บ่มเพาะจาก'โลก'ที่ได้เข้ามาในมิติร้อยพงไพร หรือชาวบ้านดั้งเดิมภายในมิติ พวกเขาจะปฏิบัติกับพวกเขาอย่างเสมอภาคไม่แบ่งแยก
ทุกๆวันจะมีผู้คนที่ไม่ได้เป็คนในสำนักเปลี่ยน์ เข้ามาขอคำชี้แนะในการบ่มเพาะ บางครั้งจะมีการแจกจ่ายโอสถคุณภาพดี ที่ช่วยในการบ่มเพาะและรักษาโรคต่างๆ พูดได้ว่าสำนักเปลี่ยน์ เป็สำนักที่ดีงาม จนผู้คนในมิติร้อยพงไพรต่างให้ความเคารพนับถือ
แต่ในวันนี้ภายในหุบเขาสมุนไพร สำนักเปลี่ยน์ ที่เคยสง่างามเต็มไปด้วยผู้คนคึกคัก กลายเป็ซากปรักหักพัง ควันไฟสีดำเผาไหม้จนท้องฟ้าแดงฉาน กลิ่นเหม็นไหม้และกลิ่นสนิมเืลอยตลบอบอวนน่าคลื่นไส้ บนพื้นดินเต็มไปด้วยร่างของมนุษย์นอนทอดยาวนับหมื่นร่าง เืสีแดงคล้ำจำนวนมหาศาลไหลนองลงสู่ผืนดิน ทำให้หุบเขาสมุนไพร กลายเป็ดินแดนโลหิตที่น่าสยดสยอง
ยอดเขาไร้นามแห่งหนึ่ง อยู่ไม่ห่างจากหุบเขาสมุนไพรมากนัก
บริเวณใต้เขามีผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วน กำลังตั้งขบวนเป็วงกลม ล้อมรอบใต้ตีนเขาไร้นามอย่างหนาแน่น บนยอดเขามีร่างของชายวัยกลางคนสองคน กำลังอยู่ในสภาพาเ็สาหัส ร่างของคนทั้งสองต่างมีาแน้อยใหญ่ทั่วร่างกาย แทบไม่ต่างจากผ้าขี้ริ้วขาดๆเต็มไปด้วยเืผืนหนึ่ง
“ผู้าุโจิวโมไป๋ ท่านมอบโอสถทิพย์ทะลวงนภาให้พวกเราเถอะ การบ่มเพาะของท่านในตอนนี้ ต่อให้ท่านใช้โอสถทิพย์ ท่านก็ไม่สามารถเข้าถึงระดับลมปราณนภาได้หรอก”ชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีทองหรูหรา ท่าทางสง่างาม เขาเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนน้อมถ่อมตน ดูเป็ผู้มีคุณธรรม
“หึ! จ้าวอี๋เทียน แกไม่ต้องยกคำพูดสวยหรูขึ้นมาพูดอีกแล้ว แค่โอสถทิพย์ทะลวงนภาเพียงเม็ดเดียว พวกแกจะกล้า สั่งการพันธมิตรเก้าคุณธรรมอันยิ่งใหญ่ของพวกแก มาทำลายสำนักเปลี่ยน์ของพวกข้าได้ยังไง บอกมาว่าพวกแกมีเหตุผลอะไรถึงต้องทำลายสำนักของพวกข้า!!!”หนึ่งในสองร่างที่ถูกรุมล้อม ะโขึ้นมาด้วยเสียงอันทรงพลัง จนแผ่นดินสั่นะเื
เขาเป็ชายวัยกลางคนร่างกำยำเต็มไปด้วยมัดกล้ามอันน่าเกรงขาม แต่โชคร้ายที่ตอนนี้ข้อมือซ้ายถูกตัดออก หน้าอกมีรอยดาบฟันจนลึกเกือบถึงหัวใจ ส่วนต่างๆของร่างกายมีาแน้อยใหญ่น่าหวาดหวั่นนับไม่ถ้วน ใบหน้าอันองอาจกล้าหาญ ตอนนี้ขาวซีดราวแผ่นกระดาษ
“บัดซบ! เฉินหู แกกล้าลบหลู่ ท่านประมุขสมาพันธ์ แกอยากจะตายมากสินะ!”เสียงร้องด่าทอดังขึ้นจากด้านหลัง ชายวัยกลางคนในชุดสีขาวสะอาด ทะยานข้ามผ่านผู้คนมาหยุดเบื้องหน้า ของชายวัยกลางคนร่างกายกำยำ
“อูเหวิน แก! เ้าคนทรยศ!!! ข้าไม่คิดว่าวันนี้ แกจะยังกล้าเสนอหน้าออกมาอีก ถ้าไม่ใช่เพราะแกพี่ใหญ่ก็คงไม่ต้องตาย”เฉินหูคำรามลั่นทันทีที่เห็นใบหน้าของอีกฝ่าย
ใบหน้าของอูเหวินแปรเปลี่ยนไปวูบหนึ่ง แต่ไม่นานเขาก็รีบเก็บซ่อนสีหน้าอย่างรวดเร็ว
“พี่รอง ท่านอย่าพูดใส่ร้ายข้าแบบนั้น ข้าไม่ได้ทรยศพวกท่าน ข้าแค่เลือกที่จะออกจากสำนักที่ชั่วร้ายของพวกท่าน มาเข้าสำนักกระบี่คุณธรรม 1 ใน สำนักหลัก ของสมาพันธ์เก้าคุณธรรมเท่านั้นเอง ส่วนการตายของพี่ใหญ่ จะโทษก็ต้องโทษพวกท่านเอง ที่ไม่รักชีวิต กระทำสิ่งชั่วร้าย ข้าได้แต่ต้อง‘ฝืนใจ’ปราบปรามพวกท่านที่‘เคยเป็’พี่น้อง ให้หยุดการกระทำที่ชั่วช้าเท่านั้นเอง”
“แก...”เฉินหูกัดฟันแน่นอย่างโกรธแค้น ในอกเต็มไปด้วยความแค้นที่ใกล้จะะเิ
“ใช้แล้ว พวกเราฝ่ายธรรมะ ต้องกำจัดมารร้ายเช่นพวกเ้า มันเป็หน้าที่ของพวกเรา โอสถทิพย์ทะลวงนภาเป็เพียงเหตุผล ที่ช่วยให้สำหนักของพวกเ้าไม่ถูกเรียกว่าสำนักมาร เพราะพวกเราเห็นแก่หน้าผู้าุโจิวโมไป๋ ที่เคยช่วยเหลือพวกเราเมื่อครั้งในอดีต
แต่ในเมื่อเ้าเป็คนเรียกร้อง หาเหตุผลที่แท้จริง ที่สำนักของพวกเ้าต้องถูกทำลายขึ้นมา พวกข้าจะรายงานความผิดทั้งหมดของพวกเ้าเอง”ชายวัยกลางคนในชุดคลุมยาวสีน้ำเงินลายคลื่นทะเล เดินออกมาอย่างเชื่องช้า
“คารวะท่านเ้าสำนักทะเลคุณธรรม”อูเหวินก้มหัวเคารพอย่างนอบน้อม เ้าสำนักทะเลคุณธรรมพยักหน้าแ่เบา แล้วหันไปคำนับ จ้าวอี๋เทียน พลางโบกมืออย่างแ่เบา หน้าจอโปร่งใสก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ
“สำนักเปลี่ยน์ เบื้องหน้ากระทำตัวเป็ผู้มีคุณธรรม แจกจ่ายโอสถทิพย์ รักษาผู้คน ช่วยเหลือผู้ยากไร้ แต่เื้ัใช้สมุนไพรคุณภาพต่ำผสมโอสถ ทำให้โอสถเป็พิษมากว่าประโยชน์ ทำให้ผู้คนาเ็ล้มตายเป็จำนวนมาก... ลักลอบค้าขายสิ่งต้องห้ามร้ายแรง เข้าไปในโลก... ทำให้เกิดอันตรายแก่คนธรรมดามากมาย...”
อ่านไปเกือบร้อยข้อกล่าวหา ผู้คนที่ไม่ได้เป็คนในสมาพันธ์เก้าคุณธรรม แต่ตามมาดูการกวาดล้างสำนักเปลี่ยน์ สำนักที่พวกเขาต่างให้เคารพนับถือ เพื่อหาทางช่วยเหลือ แม้ด้วยกำลังของพวกเขาจะไม่สามารถช่วยให้รอดพ้นได้จากภัยพิบัติได้ แต่พวกเขาก็สามารถกระจายข่าว เพื่อโจมตีสมาพันธ์เก้าคุณธรรมในภายหลังได้
แต่เมื่อได้ยินความผิดทั้งหมด ใบหน้าของพวกเขาต่างแปรเปลี่ยน จับกลุ่มพูดคุยอื้ออึงดังระงมไปทั่วบริเวณ ยิ่งข้อกล่าวหาข้อหลังๆ มีเื่คดีดักชิงปล้นฆ่า มีลักลอบค้าทาศ และเื่น่าหวาดกลัวหลายข้อที่ผู้คนเคยได้ยิน พวกเขาไม่คิดเลยว่าสำนักที่พวกเขาเคารพนับถือจะลักลอบกระทำชั่วช้าแบบนี้ได้
จากชื่นชมกลายเป็รังเกลียดในพริบตา เฉินหูฟังข้อกล่าวหาด้วยสีหน้าสิ้นหวัง
“พวกแก พวกแก... เ้าพวกสารเลวบัดซบ!”เฉินหูโกรธแค้นจนกระอักเืสีแดงออกมากองใหญ่
ความผิดทั้งหมดที่พวกมันกล่าวมา เป็พวกมันที่เรียกตัวว่าสำนักคุณธรรม ทำเองแท้ๆ เขาไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะหน้าด้าน โยนความผิดที่ตัวเองก่อขึ้น ใส่ความคนอื่นโต้งๆแบบนี้ พวกมันกะจะโยนความผิดและฝั่งพวกเขาลงหลุมไปพร้อมกันชัดๆ
98
