ย้อนกลับมายุค 90 พร้อมพลังปลูกพืชวิญญาณ

บทที่ 30 ความชอบทำให้คนมีความอดทน

เมื่อเข้ามาในร้านฮวาซางจือตู ซึ่งเต็มไปด้วยเสื้อผ้ามีราคา ฟ่านซีซีก็สะดุดตากับเสื้อโค้ทยาวทรงเท่ตัวหนึ่ง เธอรู้สึกว่าพี่จิ่นเฉิงต้องใส่แล้วดูดีแน่ ๆ เธอจึงซื้อมันทันทีโดยไม่ลังเล

เนื่องจากเธอใช้บัตรกำนัลพิเศษ พนักงานเก็บเงินจึงมองเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“คุณผู้หญิงคะ คุณมีบัตรกำนัลแบบนี้ คุณสามารถขึ้นไปซื้อเสื้อโค้ทขนแกะคุณภาพสูงที่เพิ่งมาใหม่ได้ที่ชั้นสามนะคะ เสื้อสเวตเตอร์ขนแกะก็มี แม้แต่กระโปรงขนแกะสวย ๆ ก็ด้วย ใช้บัตรกำนัลแบบนี้ลดราคาเหลือหนึ่งในสิบเลยนะคะ!”

“จริงเหรอคะ งั้นฉันขอไปดูหน่อย ขอบคุณมากนะคะ!”

ก่อนถึงชั้นสาม ฟ่านซีซีแค่คิดจะลองขึ้นไปดูเล่น ๆ แต่เมื่อเห็นเสื้อโค้ทขนแกะคุณภาพดีที่ลดราคาเหลือแค่หลักสิบ ความหลงใหลในการชอปปิงก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที

เสื้อสเวตเตอร์ขนแกะนุ่ม ๆ ซื้อ!

กระโปรงขนแกะผิว๼ั๬๶ั๼ดีเยี่ยม ซื้อ!

เสื้อโค้ทขนแกะคุณภาพดี ทรงสวย ซื้อ! ซื้อ! ซื้อ!

หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า… ไม่นาน เธอก็ซื้อไปทั้งหมดหนึ่งร้อยยี่สิบตัว 

แม้แต่ถุงเท้าขนสัตว์ราคาถูกเพียงไม่กี่หยวน เธอก็ซื้อมาเป็๲ร้อยคู่ 

จนกระทั่งเงินในกระเป๋าหมดเกลี้ยง เธอจึงหยุด 

ฟ่านมี่มี่สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วถามเสียงเบา “พี่รอง พวกเราซื้อเยอะไปหรือเปล่า?”

พนักงานขายได้ยินแบบนั้นก็ยิ้ม “เยอะอะไรกันคะ เมื่อวานมีผู้หญิงคนหนึ่งซื้อไปแจกคนอื่นตั้งห้าร้อยชุดแน่ะ! นี่ก็มีจำนวนจำกัดด้วยนะคะ คนที่ไม่มีบัตรกำนัลซื้อไม่ได้ ไม่งั้นของคงหมดไปนานแล้ว”

ฟ่านมี่มี่ “...อ้อ...สุดยอดไปเลย...” 

ห้าร้อยตัว แม้จะลดราคาแล้ว ก็ยังต้องใช้เงินไม่น้อยอยู่ดี!

“เสื้อผ้าค่อนข้างหนัก พวกเราสามารถจัดส่งให้ถึงบ้านได้ค่ะ คุณลูกค้า๻้๵๹๠า๱ให้จัดส่งไหมคะ?” พนักงานขายถามอย่างเอาใจใส่

ฟ่านซีซีพยักหน้า “๻้๵๹๠า๱ค่ะ รบกวนช่วยส่งไปที่ร้านอีเหริน ที่ ‘ไจ้สุ่ยอีฟาง’ ด้วยนะคะ”

“ได้ค่ะ รบกวนกรอกแบบฟอร์มด้วยนะคะ” 

ฟ่านซีซีกรอกที่อยู่เสร็จอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงออกจากร้านฮวาซางจือตูพร้อมกับน้องสาวของเธอ 

“พี่รอง พี่ยังมีเงินเหลืออยู่ไหม ฉันคอแห้งแล้ว” ฟ่านซีซีคิดว่ายังมี แต่พอล้วงกระเป๋า กลับพบว่าตัวเองไม่มีเงินแล้ว

“เอ่อ... มี่มี่ อดทนอีกหน่อย กลับบ้านไปค่อยดื่มน้ำแล้วกันนะ”

เมื่อเห็นกระเป๋าเงินของพี่สาวว่างเปล่า ฟ่านมี่มี่ก็ถอนหายใจออกมา “แบบนี้ พวกเรายังจะมีเงินนั่งรถกลับบ้านไหมเนี่ย” 

ฟ่านซีซีเกาหัว แล้วยิ้มแห้ง ๆ ออกมาอย่างช่วยไม่ได้ 

แต่ทว่า ขณะที่เธอกำลังมองรถซานตาน่าที่วิ่งผ่านไปบนท้องถนน ดวงตาของเธอก็เป็๲ประกาย 

เธอรู้สึกว่าตัวเองต้องขยันหาเงินแล้วซื้อรถยนต์สักคัน 

แม้ว่าตอนนี้อายุยังน้อย ไม่สามารถขับรถได้ แต่พี่จิ่นเฉิงขับได้นี่นา!

“ช่างเถอะพี่รอง ตอนนี้ยังไม่เย็นมาก พวกเรากลับบ้านด้วยการเดินเท้ากันเถอะ เดินประมาณสองชั่วโมงก็น่าจะถึงแล้ว” ฟ่านมี่มี่ทำใจยอมรับกับโชคชะตา ใครใช้ให้เธออยากซื้อเสื้อผ้ากันเล่า 

ฟ่านซีซีโบกมือ “ไม่ต้องคิดมากขนาดนั้น ตามพี่มา” 

หนึ่งชั่วโมงต่อมา รถบรรทุกที่ขนส่งเครื่องซักผ้าและทีวีสีก็พาพวกเขาทั้งสองคนกลับมายัง ‘ไจ้สุ่ยอีฟาง’

ฟ่านซีซีนำทีวีสีไปวางไว้ที่ร้าน ส่วนเครื่องซักผ้าและจักรยานถูกส่งไปไว้ที่บ้าน 

เมื่อรู้ว่าลูกสาวใช้เงินหมดเกลี้ยงจนไม่มีเงินกลับบ้าน เฉินเยว่อิงก็ทั้งขำทั้งเอือมระทม

“ครั้งหน้าใช้เงินต้องวางแผนหน่อย อย่างน้อยก็ต้องเหลือค่ารถกลับบ้านสิ!” เธอพูดพลางยื่นเงินให้ลูกสาวสองพันหยวน 

กระทั่งตอนที่เสื้อผ้าจำนวนมากถูกส่งมาถึง หลิ่วซิ่งฟางก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ยื่นเงินให้ฟ่านซีซีไปอีกสองพันหยวน 

ฟ่านจิ่นซินเห็นฟ่านซีซีกลายเป็๲เศรษฐีในพริบตาหลังจากที่เงินหมดไป ก็ได้แต่มองตาค้างด้วยความอิจฉา 

แม่ของเธอช่างลำเอียง ไม่เคยให้เงินเธอมากมายขนาดนี้เลย เงินในกระเป๋าเธอมากที่สุดก็แค่ห้าสิบหยวน 

ฟ่านจิ่นซินไม่รู้เลยว่า พี่ชายที่แสนดีและลำเอียงของเธอ แอบให้เงินฟ่านซีซี ไปอีกหนึ่งหมื่นหยวน 

“ครั้งหน้าออกไปข้างนอกก็เอาเงินไปเยอะ ๆ หน่อย อย่าลำบากตัวเองเลย”  ฟ่านจิ่นเฉิงพูดด้วยความอ่อนโยนและเป็๲ห่วง ก่อนจะนำน้ำอุ่นมาให้ฟ่านซีซีล้างมือล้างหน้า

ฟ่านซีซีเก็บเงินก้อนโตไว้ในกระเป๋า แล้วถามด้วยความสงสัย “พี่จิ่นเฉิง พี่เอาเงินทั้งหมดในบ้านมาให้ฉันหรือเปล่าเนี่ย?”

ฟ่านจิ่นเฉิงยิ้มขำ ๆ แล้วจิ้มไปที่ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอซึ่งดูสกปรกเล็กน้อย “๰่๥๹นี้วันหยุดสุดสัปดาห์ฉันออกไปทำงานพิเศษกับเพื่อน ตอนนี้ยังหาเงินไม่ได้มาก เธอเอาไปเป็๲เงินติดกระเป๋าก่อนแล้วกัน”

ฟ่านซีซียิ้มกว้าง ดูมีความสุขเหลือเกิน

แม้ว่าเธอจะไม่สนใจว่าพี่จิ่นเฉิงจะให้เงินเธอเท่าไหร่ แต่การที่เขาให้เงินหนึ่งหมื่นเป็๲เงินติดกระเป๋า ก็ถือว่าตามใจเธอมากแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น เธอชอบที่สุดเวลาพี่จิ่นเฉิงตามใจและเอาใจเธอ

ดังนั้น เธอจึงรับเงินอย่างสบายใจเป็๲ที่สุด

หลังอาหารเย็น เธอเอาเสื้อผ้าที่เลือกให้พี่จิ่นเฉิงออกมาทีละชิ้นอย่างพิถีพิถัน แล้วนำไปแขวนไว้ในตู้เสื้อผ้าในห้องของเขา

ส่วนฟ่านจิ่นเฉิงก็เลือกเสื้อผ้าที่เขาคิดว่าเหมาะกับซีซีที่สุดออกมาจากกองเสื้อผ้าอย่างมีรสนิยม

ฟ่านจิ่นซินไม่ได้จับผิดอะไรเป็๲พิเศษ เพราะฟ่านซีซีมีรสนิยมในการเลือกซื้อของไม่เลว ของที่ซื้อกลับมาไม่มีชิ้นไหนน่าเกลียด ขนาดก็พอดีกับทุกคน ดังนั้นเสื้อผ้าทั้งหมดจึงถูกแบ่งกันหมดอย่างรวดเร็ว

วันอาทิตย์ ฟ่านซีซีเพิ่งกินอาหารเช้าเสร็จ คุณปู่เวิงก็พาคนจากโรงเรียนสอนวาดภาพจีนมาที่ ‘ไจ้สุ่ยอีฟาง’

ตามมาด้วยฉินเหวยเหวย เด็กน้อยคนนั้น

เพราะรู้ว่าเวลาของพวกเขามีค่า ฟ่านซีซีจึงพาพวกเขาไปยังพื้นที่เพาะปลูกโดยตรง

เมื่อเข้าไปข้างใน คุณปู่เวิงและคณะก็เริ่มเที่ยวชมด้วยความตื่นตาตื่นใจโดยไม่ต้องให้เธอเชิญชวน

“ไม่คิดเลยว่าหมี่ซีจะมีสถานที่วิเศษแบบนี้!”

“พื้นที่ตรงนี้สร้างขึ้นมาได้สวยงามมาก! เขียวชอุ่ม ดอกไม้บานสะพรั่ง อากาศบริสุทธิ์ กลิ่นดอกไม้หอมละมุน ที่นี่เงียบสงบและงดงามเหลือเกิน...”

“นี่คือสถานที่ในฝันที่ฉันอยากมาวาดภาพเลย!”

“อยากย้ายมันไปไว้ที่โรงเรียนสอนวาดภาพจีน...”

คุณปู่เวิงเดินดูรอบหนึ่ง แล้วมองเด็กสาวที่นั่งอยู่บนชิงช้าด้วยความรู้สึกประทับใจอย่างยิ่ง

“หนูซีซี เธอเป็๲คนดูแลที่นี่ทั้งหมดเลยหรือ?”

ฟ่านซีซีพยักหน้า “ค่ะ หนูชอบดอกไม้และต้นไม้พวกนี้มาก รู้สึกว่าการดูแลพวกมันก็ง่ายดีนะคะ”

คุณปู่เวิงยิ้มพลางกล่าวว่า “ความชอบทำให้คนมีความอดทน”

ฟ่านซีซีกำลังจะพยักหน้า หลี่จงไฮว๋ที่อยู่ข้าง ๆ ก็เดินเข้ามาอย่างกะทันหัน แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “ท่านผู้อำนวยการครับ ผมอยากให้นักเรียนของผมมาวาดภาพเหมือนที่นี่ ท่านคิดว่าอย่างไรครับ?”

คุณปู่เวิงมองไปรอบ ๆ แล้วหันไปมองเด็กสาวที่ยิ้มแย้มตรงหน้า “หนูน้อย เธอคิดว่าพวกเราจะร่วมมือกันได้ไหม ให้พวกเราสร้างห้องเรียนวาดภาพเหมือนที่นี่ พวกเราจะออกค่าใช้จ่ายเอง นักเรียนที่มาวาดภาพเหมือนก็จะช่วยดูแลดอกไม้และต้นไม้ให้เธอด้วย นอกจากนี้ ตอนที่ฉันเข้ามา ฉันเห็นว่าด้านหลังของพื้นที่เพาะปลูกแห่งนี้ยังมีที่ดินอีกมาก พวกเราจะช่วยซื้อให้เธอบางส่วน เพื่อขยายพื้นที่เพาะปลูกให้ใหญ่ขึ้นเป็๲การตอบแทน เธอคิดว่าอย่างไร?”

ฟ่านซีซีรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่พอคิดอีกที ก็รู้สึกว่าไม่มีอะไรไม่ดี จึงพยักหน้าอย่างตรงไปตรงมา

“ได้ค่ะ ถึงตอนนั้นหนูอาจจะได้เรียนฟรี ได้เรียนวาดภาพจีนกับคุณปู่เวิงด้วยนะคะ!”

การที่พื้นที่เพาะปลูกกลายเป็๲สถานที่วาดภาพเหมือนของโรงเรียนสอนวาดภาพจีน ไม่เพียงแต่จะช่วยเพิ่มชื่อเสียงให้กับพื้นที่เพาะปลูกแห่งนี้ แต่ยังช่วยกระตุ้นธุรกิจของร้านอีเหรินอีกด้วย!