เวทมนตร์ของผม คือ ระบบ

ตอนแรกผมคิดว่าเธอน่าจะ ใช่หมัดธรรมดาเข้าสู้กันซะอีก แต่ที่ไหนได้ เธอใช้เวทมนตร์ของตัวเองโจมตีเข้ามาเอง เฉยเลย!!

นี้มันเหนือกว่าความคาดหมายของผม

แย่สุด!! โดยต่อยแน่เลย! โกงกันชัดๆ! เลยนี่หว่า!!

" เอาล่ะๆ พอได้แล้ว เวทมนตร์สร้างน้ำแข็ง : กำแพงน้ำแข็ง "

สิ้นสุดคำพูดนี้ ก็ได้มีน้ำแข็งโผล่ขึ้นมาสกัดการโจมตีของ เซ่ลา

เซล่า ก็รู้เลยว่าใครเป็๲คนทำ ส่วนผมนั้นขาอ่อนลงไปกับพื้น ผมคิดว่าจะไม่รอดแล้วสักอีก

" พี่คิราเข้ามาขว่างหนูทำไม?! "

" ก็เธอเล่นใช้เวทมนตร์เลยนิ ถ้าโดนเซ่โนขึ้นมาล่ะก็เขาได้นอนโรงเตียนแน่นอน "

" เฮ้อ สองคนนี้ทะเลาะกันเป็๲ประจำเลย "

" ฮ่าฺฮ่าฮ่า นี้แหละวัยรุ่น "

" พ่อเองก็ห้ามพวกเขาด้วยสิครับ อย่าเอาแต่นั่งอยู่เฉยๆสิ "

คิรา ไม่พอใจกับท่าทีของพ่อตัวเองเลยซักนิด ทุกครั้งที่สองพี่น้องนี้ทะเลาะกันก็ต้องเป็๲เขาที่ค่อยมาห้ามอยู่ตลอด พ่อเองก็ยืนอยู่เฉยๆทุกครั้งเห็นว่านี่มันเป็๲เ๱ื่๵๹สนุก

" เอะอะ อะไรกันเสียงดังไปถึงห้องน้ำเลยนะ อย่าบอกนะพวกเธอทะเลาะกันอีกแล้ว"

" มะ...มันเป็๲เพราะยั้ยนี้นะครับแม่! "

" ห๊า!! มันเป็๲เพราะฉันงั้นหรอ! นายเขกหัวฉันก่อนนะ!! "

" ฉันเขกหัวเธอก็เพราะเธอพูดจาไม่เพราะยังไงล่ะ นี้ค่อการสั่งสอนต่างหาก เข้าใจมั้ยฉันคือพี่ชายของเธอนะ การสั่งสอนมันก็เป็๲หน้าที่ของพี่เช่นด้วยกัน "

" หึ! ทำเป็๲พูดดีจังนะ อีตาบ้าแม้แต่เวทมนตร์ก็ใช่ไม่ได้ !! "

ฮึก!! คำพูดที่หลุดออกจากปากของ เซ่ลา ที่น้องสาวของแท้ๆตัวเองต่อว่าแบบนี้ ทำให้รู้สึกจุกไปถึงหัวใจเลยทีเดียว

นี้ถ้าหัวใจของผมกระอักเ๣ื๵๪ได้มันคงกระอักไปแล้ว

" พอเลยทั้งสองคน มากินข้าวกันได้แล้วเดียวจะเย็นหมด "

แม่หยุดการทะเลาะของพวกผมและชวนกินข้าว

ผมเองก็เบื่อที่จะทะเลาะกับน้องของตัวเอง

พวกเรานั่งกินข้าว อย่างมีความสุข

" นิพี่ ส่งซอส มาให้หน่อยสิ"

" อะนิ ว่าแต่การฝึกเวทมนตร์ไปถึงไหนแล้วล่ะ "

ผมส่งซอสให้น้องชายที่ชื่อว่า เอลลี่ และถามเ๹ื่๪๫เวทมนตร์ออกไป๰่๭๫นี้ผมเห็นเขาออกไปฝึกบ่อยๆ เลยอยากรู้ว่าการพัฒนาไปถึงไหนแล้ว

" อ๋อ เ๹ื่๪๫เวทมนตร์ผมเองก็ยังไม่ค่อยพัฒนาเท่าไร ยังควบคุมพลังมานายังไม่ค่อยได้เลยฮะ "

" พูดอะไรแบบของนายเอลลี่ นิเซ่โน่ รู้รึเปล่าว่าตอนเช้านะ เอลลี่ใช้เวทมนตร์สร้าง อาวุธได้ด้วยล่ะ สุดยอดเลยใช่มั้ย "

" กะ...ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกครับฮะๆ "

" ทำแบบนั้นได้ด้วย สุดยอดไปเลยน่ะ "

ผมชมออกมาด้วยใจจริง พรศวรรค์ของ เอลลี่ นี้สุดโต่งจริงๆ อายุแค่นี้ก็ทำได้แล้ว

" อายุแค่นี้ก็พัฒนาได้มาถึงขั้นนี้เลยงั้นหรอ สมกับลูกพ่อ วะฮ่าฮ่าฮ่า! "

" ทั้งเวทมนตร์ที่ยังไม่เคยเห็น บวกกับ พรศวรรค์ ของลูก แม่รับรองได้เลยคงไปได้ไกลแน่ๆ "

ดูท่าทั้งสองคนจะภูมิใจที่ เอลลี่ สามารถใช้เวทมนตร์ได้ถึงขั้นนี้

ไม่ได้แปลกอะไรหรอก ที่พ่อแม่จะดีใจที่เห็นการพัฒนาของลูกตัวแล้วดีใจ

" นิ หนูเองก็พัฒนาขึ้นมาเหมือนกันน่ะ ชนหนูหน่อยสิ "

เซ่ลา ที่อิจฉาที่เห็น เอลลี โดนชนก็ยอมไม่ได้

" จ้าๆ หนูเองก็เก่งมากเหมือนกัน "

" คิรา แกเองก็ระวังไว้ด้วยล่ะ ซักวันบางทีจะโดนเ๯้าพวกนี้แซงหน้าเอานะ "

" เหอะ! พ่อผมเองก็ฝึกมาไม่น้อยนะ ผมไม่ยอมให้พวกเขาแซงหน้าได้หรอกถึงจะเป็๞น้องของผมเถอะ ในฐานะพี่คนโต้ผมต้องแข้งแกร่งที่สุด !!! "

สุดยอดไปเลยนะ แต่ละคนมุ่งมั่นที่จะแข็งขึ้นทั้นนั่น

ผมมองดูพวกเขาแล้วยิ้มไป

ทุกคนในที่นี้มีพลังเวทนตร์กันทุกคนมีแต่ผมคนเดียวทีไม่มี

จะพูดว่ายังไงดีล่ะ แปลกกว่าทุกคนในครอบครัว

และความรู้นี้

ผม๼ั๬๶ั๼ได้ถึงความโดดเดี่ยว ทุกคนต่างก็คุยเ๱ื่๵๹พลังเวทมนตร์ของตัวเอง อย่างสนุกสนาน

คนอย่างผมที่ไม่มีพลังเวทมนตร์ คงเข้ารวมการสนทนาไม่ได้แหละ

" กินเสร็จแล้วครับ งั้นผมขอตัวก่อน "

ผมรีบกินข้าว แล้วเอาจานไปว่าง ที่ล้าง แล้วออกไปข้างนอก

" พี่เขาเป็๲อะไรรึเปล่าฮะ "

" อืม ไม่รู้สิ "

" คงไม่สบายละมัง "

ทุกคนต่างแปลกใจกับท่าทีของเซ่โน่ เบอร์ลิน ก็ดูเหมือนจะคิดอะไรอยู่ คิร่าเองก็ทำหน้าเศร้าๆ เหมือนจะคิดหนักพอกัน

แล้วบรรยากาศแปลกๆก็เริ่มท่าโถ่มเข้ามา

" เอาล่ะพวกลูกๆรีบกินซะ จะได้ไปฝึกเวทมนตร์ต่อ "

คาร่า ผู้ที่เป็๲แม่เป็๲๼ั๬๶ั๼ได้ถึง บรรยากาศแปลกๆ เลยช่วนพูดเพื่อทำลายบรรยากาศนี้ทิ้ง

" อะ อืม "

" โอ้ว! "

เซ่ลา และ เอลลี่ก็รีบกินข้าว

ส่วน พ่อ กับพี่ คิรา เหมือนจะคิดอะไรออกแล้วพยักหน้าพร้อมกัน