จื่อหลานกลับมาถึงบ้านเห็นน้องชายเล่นเตะบอลในสนาม พ่อแม่ในตอนนี้เปลี่ยนแปลงไปเหมือนคนละคนเพราะเธอได้ซื้อน้ำทิพย์์ความบริสุทธิ์10/10ส่วนได้มาห้าหยดผสมน้ำให้พวกเขากิน รู้หรือไม่ว่าน้ำทิพย์์ขายในราคาหนึ่งหมื่นหยวนมันแพงมากแต่เป็น้ำที่รักษาแผลเป็ ริ้วรอย จุดด่างดำ ได้เป็อย่างดี
"พ่อแม่เปลี่ยนไปเป็หนุ่มเป็สาวได้ขนาดนี้เลยเหรอคะ"
"กลับมาแล้วเหรอ มันเปลี่ยนเกินคาดเลย" พ่อหลินพูดขึ้นน้องชายเองก็ได้กินน้ำทิพย์์เหมือนกันทำให้ผิวพรรณเขาดูสดใสขึ้น รอมีเงินจะซื้อเอาไว้เยอะๆตอนนี้เงินที่มีเริ่มหมดลงแล้ว
"พี่ครับลูกบอลสวยไหม"
"สวยพ่อแม่พาไปซื้อมาเหรอ"
"ไม่ครับแต่คุณน้าหมอเอามาให้"
"น้าหมอ?" จื่อหลานมึนงงจนพ่อเป็คนเล่าว่าตระกูลไป่สำนึกผิด นำโฉนดร้านอาหารที่ทำกำไรปีละสิบล้านมามอบให้และบัตรเครดิต(1999คงพัฒนาแล้วละนะมั่วนิดหน่อยแหะๆ)ที่มีจำนวนเงินยี่สิบล้านหยวนมอบให้เธอโดยพ่ออยากปฏิเสธแต่ก็รับเอาไว้เพื่อให้อภัยบัตรเป็ชื่อพ่อ ส่วนร้านเป็ของแม่ซึ่งเธอก็พยักหน้าเมื่อได้รู้ว่าคุณตามู่พาหมอไป่มา
"ลูกจะไม่ไปดูอาการผู้บัญชาการไป่หน่อยเหรอ"
"ไม่หรอกค่ะพ่อคนอื่นหนูให้อภัยแต่เขาล้ำเส้นหนูเกินไป ยิ่งคุณนายแก่นั่นที่ต่อว่าหนูอีก" จื่อหลานเธอเป็คนเ้าคิดเ้าแค้นทำให้พูดออกมา มันไม่ได้รุนแรงถึงขั้นได้นอนอยู่บนเตียงสักเดือนสองเดือนก็หายแล้วไม่ใช่เหรอทำไมเธอต้องให้อภัยคนประเภทนั้นด้วยล่ะไม่ฆ่าก็บุญแล้ว
"หลานหลานแม่ไม่บังคับลูกหรอกนะแต่ในเมื่อพวกเขามอบของมาให้เราควรให้อภัยกันเถอะ แม่รู้ลูกโกรธแต่แม่ว่า...." แม่หลินยังพูดไม่จบจื่อหลานพูดขึ้นก่อน
"แม่คะหนูให้อภัยทุกคนนะแต่เขากล้าดียังไงเอาลูกน้องไปนำพ่อแม่น้องที่ไม่รู้เื่มายุ่งกับเื่นี้ ทำแบบว่าเราไม่ใช่คนทำผิดร้ายแรงชาวบ้านคงนินทาเราทั้งหมู่บ้านแล้ว อีกอย่างเขาไม่ตายหรอกค่ะดวงยังไม่ถึงประตูนรก"
"อืม...แม่เข้าใจแล้วช่างเถอะให้เื่นี้ได้จบไปแล้วกัน"
จากนั้นครอบครัวเราก็เข้าสู่ความอบอุ่นอีกครั้งและคอยวางแผนพื้นฐานชีวิต ซึ่งจื่อหลานบอกว่าปีหน้าจะไปปักกิ่งเพื่อไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยจะกลับมาหาครอบครัวใน่วันหยุด ส่วนพ่อจะช่วยแม่ที่ร้าน รับส่งน้องชายที่จะเข้าเรียนในไม่กี่เดือนนี้ชีวิตครอบครัวเธเกำลังไปได้ดีแต่พรุ่งนี้เธอกับพ่อจะกลับหมู่บ้านคงต้องเอาแม่และน้องไปฝากตระกูลมู่ก่อน
เช้าอีกวันเธอมาส่งแม่กับน้องชายที่ตระกูลมู่จากนั้นกล่าวลาพวกเขาและเธอได้เห็นลูกชายบุญธรรมของน้ามู่ที่อายุเข้าสู่15ปี จากนั้นพ่อเป็คนขับพาเข้าสู่หมู่บ้านกว่าจะถึงก็่เย็นพอเราลงรถได้ยินเสียงหอย เสียงปูดังขึ้น
"ฉันก็นึกว่าใครที่ไหนได้เป็เธอเองเหรอหลินจื่อหลานเห็นลูกสาวฉันว่าหนีตามชายแก่ไปที่ไหนได้เป็ชายหนุ่มหน้าตาดีอ่อนกว่าพ่อตัวเองไม่กี่ปีเอาเข้าไปได้ไง"
"ก่อนที่คุณจะพูดอะไรหัดดูดีๆหน่อยครับผมหลินตง" หลินตงไม่อยากเปิดเผยตัวเองแต่จำต้องพูดเพราะไม่อยากให้ภาพลักษณ์ลูกสาวเสียหาย จื่อหลานเธอไม่ได้สนใจเหลียวมองไปที่ไป๋หลิวนี่คงพูดได้แล้วถึงปีกกล้าขนาดนี้
"ป้าไม่ถามลูกสาวป้าบ้างคะว่าออกงานพร้อมฉันไปกกผู้ชายที่ไหน นิสัยเหมือนแม่ไม่มีผิดเห็นใครได้ดีกว่ามักอิจฉา พอคนอื่นยอมเข้าหน่อยเอาเปรียบเห็นว่าเธอพูดไม่ได้มาเป็เดือนเพราะติดเชื่อทางลำคอป้าเองก็ระวังนะคะปากเน่าๆจะเงียบสนิท" จื่อหลานพูดขึ้นจนกระทั่งยกหินก้อนเล็กแฝงพลังบางอย่างกระแทกเข้าที่คอของไป๋หลิวที่พยายามวิ่งหนีเช่นเดียวกับไป๋หลวนแม่ของเธอที่ตอนนี้อ้าปากค้างพยายามส่งเสียงแต่พูดไม่ได้จนชาวบ้านงุนงงเดินเข้าไปหา
"นี่ไป๋หลวนยืนเงียบทำไมไม่ด่าแล้วเหรอ"
"นั่นสิหรือจะติดโรคจากลูกสาวจริงๆอย่าไปเข้าใกล้นะ"
ชาวบ้านต่างขยับถอยหนีซึ่งจื่อหลานยิ้มเหี้ยมไม่จำเป็ต้องพูดทั้งแม่ลูกตลอดชีวิตนั่นแหละดี หมู่บ้านนี้จะได้สูงขึ้นบ้างแล้วแน่นอนมีคนถามเกี่ยวกับเื่ที่พ่อ แม่และน้องชายถูกนำขึ้นรถตำรวจไป
"ผมไม่ได้ถูกจับอะไรครับแค่เขาตามหาผมเพราะญาติฝั่งผมเสียชีวิตและไม่มีคนรับมรดกเลยเอาผมไปรับแทนเลยไปกันทั้งอย่างนั้น"
"หืม...โชคดีจังแล้วนี่ใช้แซ่อะไรเหรอ" ผู้นำหมู่บ้านถามขึ้น
"แซ่หลินเหมือนเดิมแหละครับ ผู้นำหมู่บ้านผมอยากขายบ้านที่ดินของผมให้กับคนที่มีกำลังซื้อขายไม่แพงแค่สองพันหยวนมีใครสนใจไหม" หลินตงพูดที่ดินบ้านเขามีแค่ครึ่งงาน ที่สวนอีกสองแปลงเท่านั้นขายแค่นี้ก็ถือว่าถูกไปแต่ในหมู่บ้านนี้ถือว่าเป็ราคาที่สมเหตุสมผลอยู่บ้าง
"ฉันจะเป็คนซื้อต่อเองเผื่อลูกชายจะแยกบ้านไปอยู่กับครอบครัว"
ผู้นำหมู่บ้านพูดขึ้นไม่นานการซื้อขายก็แล้วเสร็จสองพ่อลูกช่วยกันไปเก็บของมันไม่ได้มีมากนอกจากกล่องดำที่พ่อหวงแหน สิ่งนี้แหละที่คนตามหาตัวพ่อเพื่อแย่งชิงมันไปซึ่งพ่อไม่รู้ว่าคืออะไรเป็เ้านายเก่ามอบให้ก่อนตาย เมื่อขึ้นรถเธอถามพ่อขึ้นด้วยแววตาจริงจัง
"ในเมื่อของสิ่งนี้นำพาให้พ่อต้องหลบซ่อนตัวเองถึงขั้นทำลายใบหน้าที่หวงแหนหนูขอเก็บไว้เองได้ไหมคะ" จื่อหลานพูดขึ้นเพราะครั้งแรกสังเกตดีๆพ่อมีแผลเป็ที่ลึกมากอยู่ข้างแก้มขวา แต่ตอนนี้หายแล้วดูเด็กและหล่อเหลามากพ่อบอกเปลี่ยนจนแทบจำตัวเองไม่ได้เลย
"ไม่ได้ลูกจะตกอยู่ในอันตราย"
"พ่อเชื่อหนูไหมว่าหนูมีที่เก็บของวิเศษใครก็หาไม่เจอเพียงแค่พ่อเชื่อและเก็บเป็ความลับให้หนูหนูก็จะเก็บรักษามันอย่างดีค่ะ" หลินตงได้ยินทำให้เขาชะงักเพราะเขากับภรรยาเหมือนว่าจะไม่รู้จักลูกสาวคนนี้แต่หน้าตาถึงเปลี่ยนไปแค่ไหนก็ยังเป็ลูกสาวของเขาแล้วจะไม่ให้เชื่อได้ยังไง
"พ่อดูนะคะเมื่อมีของสำคัญให้เก็บไว้ที่หนู" เธอได้รับความเชื่อใจของผู้เป็พ่อพลังที่สะสมอยู่เพิ่มขึ้นมากกว่าเดิมเป็เท่าตัวทำให้เธอพอใจไม่น้อย ของได้หายไปอยู่ในกล่องเก็บของคงสภาพของร้านสะดวกซื้อจาก์ หลินตงทำใจอยู่นานให้ยอมรับได้ในเื่นี้เขาไม่ถามว่าลูกสาวทำได้ยังไงแต่ในเมื่อเป็ความลับถ้าลูกอยากบอกเขาก็รับฟังก็พอแล้ว
1K
