รักซ้อนหัวใจ

        “โทรหาเสี่ยหรือพี่ชายเธอเดี๋ยวนี้เลยจะได้รู้เ๹ื่๪๫ฉันมีเงินให้ไถ่ตัวพี่ชายเธอให้มันจบวันนี้เลย”เขาหันไปสั่งพราวนภา

        “ลองดูก็ได้นะลูกตอนนี้ไม่มีอะไรจะเสียไปกว่านี้แล้วล่ะ”

        “เอาเครื่องแม่โทรละกัน”พราวนภากดโทรออกหาพี่ชายแล้วก็รีบถามเมื่อปลายสายรับ

        “พี่ตกลงเงินที่พวกนั้นเอาไปคืออะไร”

        “มันคงหลอกเอาสิตอนนี้เสี่ยไม่อยู่บ้านพี่เพิ่งรู้ว่าพวกนั้นโดนเสี่ยไล่ออกเพราะขโมยเงินและแอบดูลูกสาวเสี่ยอาบน้ำเมื่อวันก่อน

        “ห้าหมื่นเลยนะพี่เพชร”

        “หนี้พี่ห้าหมื่นนัดไว้ห้าวันไง”

        “แล้วฉันกับแม่ต้องหาเงินมาใหม่นะพี่เพชร”

        “ไม่รู้ตอนนี้มันก็เอายายัดใส่พี่เกิดตุกติกอะไรพี่ติดคุกหัวโตยาเยอะขนาดนี้รีบๆหามาไถ่เลยนะบอกแม่ด้วยไม่งั้นก็มารับศพไปทำบุญให้ด้วยละกันแค่นี้นะ”เพชรกล้ากดวางสายแล้วก็หันไปมองหน้าลูกน้องเสี่ยคนที่กล่าวถึงที่ยืนยิ้มแล้วปรบมือพร้อมๆกัน

        “เหี้ยวะแม่งโคตรๆมึงนี่อยากได้เงินจนหลอกแม่กับน้องได้กูยอมใจเลย”

        “เอาไหมส่วนแบ่งถ้ากูไปขอแม่ก็ไม่หาให้”

        “เอาสิเสี่ยไม่รู้เ๱ื่๵๹อะไรหรอกเงินแค่นี้เสี่ยไม่สนอยู่แล้วแต่มึงต้องทำงานชดใช้หนี้พนันก่อนนะอันนี้ค่ายาที่มึงเอาไป”

        “รู้แล้วน่าถ้าแม่หามาให้ได้อีกห้าหมื่นก็ได้ครบแสนหักให้พวกแกก็เหลืออยู่เจ็ดหมื่นจ่ายค่ายาไปเหลือสามหมื่น”

        “มึงติดพนันแสนนึงนะ”

        “เออรู้แล้วมากกว่านี้แม่กูคงหาไม่ได้หรอกเผลอๆอีกห้าหมื่นที่จะเอามาไถ่ตัวจะหาได้หรือเปล่าก็ไม่รู้”

        “กูก็อยากช่วยนะแต่มึงติดหนี้เสี่ยถึงเสี่ยจะไม่ได้สนใจเงินแค่นี้ก็ตามแต่เสี่ยจะเช็กย้อนหลังตลอดกูต้องทวงมาให้ครบ”

        “พอบอกว่ารู้แล้วเงียบเถอะไปไหนก็ไป”

        “เหี้ยจริงๆลูกแบบมึง”

        “ไอ้…”

        กันต์กวีคว้าข้อมือพราวนภาและพาไปยืนรอวินมอเตอร์ไซค์ที่เพิงสังกะสีเพื่อไปกดเงินเขากดออกมาก้อนหนึ่งและเมื่อกลับมาบ้านของนางพิมพรรณเขาก็ยื่นให้พร้อมกับบอกด้วยสีหน้าเรียบเฉย

        “ผมให้หมดไปไถ่หนี้ลูกชายแล้วเอาไว้ทำทุนเห็นบอกว่าทำขนมขายไม่ใช่เหรอแล้วยังไปขายของตลาดนัดอีก”

        “ค่ะแต่ว่ามันเยอะไปนะคุณ เงินตั้งสองแสน”

        “อะไรนะแม่สองแสน” พราวนภาทำหน้า๻๷ใ๯รีบไปนับด้วยตัวเองแล้วก็หันมามองเขาด้วยความสงสัย

        “ให้ยืมก่อนรวมกับก้อนแรกด้วยเธอทำงานเรียนจบมีเงินเดือนต้องรีบคืนฉันเข้าใจไหม”

        “ทำสัญญาด้วยไหมคุณกันต์”พราวนภาทำสีหน้าไม่เชื่อสิ่งที่เขาบอก

        “ไร้สาระเงินแค่นี้ไม่ทำหรอกสัญญาเธอโกงฉันได้เหรอกล้าเหรอ” เขาทำหน้ายิ้มเยาะเล็กน้อย

        “ไม่กล้าหรอกค่ะเงินที่คุณให้มาทั้งหมดสองแสนห้าหมื่นบาทฉันจะจดไว้อย่างดีเรียนจบเมื่อไรจะทยอยคืนค่ะ”

        “แล้วเ๱ื่๵๹พี่ชายไปกันเองหรือยังไงหรือให้ฉันไปด้วยหรือไปจ่ายเลยก็มีครบห้าหมื่นแล้วนี่วันนี้ฉันว่างแต่ว่าฉันต้องเอารถไปนะ”

        “คุณไปเป็๞เพื่อนก็ดีค่ะ แต่พวกเราจะนั่งรถแท็กซี่ไปส่วนคุณไปกับพวกเราไม่ได้นะพวกนั้นให้เราไปแค่สองแม่ลูก”

        “ฉันรู้แล้ว ไปกันเถอะจะได้จบๆ”เขาเดินนำหน้าสองแม่ลูกไปที่เพิงสังกะสีรอเรียกรถแท็กซี่ที่ผ่านมา

        ตึกร้างห้าชั้นในซอยเปลี่ยวแถบชานเมืองที่อยู่ห่างจากถนนใหญ่ราวๆสามกิโลเมตรรอบด้านเป็๞ที่ร้างมีหญ้าขึ้นสูงและมีร่องรอยการก่อสร้างตึกอีกหลายตึกทุกอย่างดูร้างไร้ผู้คน เสียงดังขึ้นด้านข้างทุกคนหันไปตามเสียงด้วยความ๻๷ใ๯

        “มาแล้วเหรอ” ชายผิวคล้ำยิ้มมุมปากเล็กน้อยพร้อมกับหิ้วเพชรกล้าออกมาด้วย

        “แม่ พราว”

        “ไอ้สามคนนั่นมันหลอกเงินพวกฉันไปห้าหมื่นนะ”นางพิมพรรณรีบบอกชายผิวคล้ำ

        “โง่กันเองมันโดนไล่ออกไปแล้วเสือกโง่”ชายผิวคล้ำพูดแล้วหันไปมองหน้าชายผิวขาวรูปร่างสันทัดสองคนที่ยืนประกบเพชรกล้าให้ไปรับเงินจากนางพิมพรรณ

        “ห้ามตุกติกนะ ไม่งั้นไอ้เพชรโดนข้อหาค้าและเสพ ติดคุกยันแก่เลยล่ะถ้าไม่เชื่อก็ลองดูเสี่ยเส้นใหญ่ไม่งั้นอยู่วงการนี้ได้ไม่นานแบบนี้หรอก”

        “เอาลูกชายฉันมาก่อน”

        “ไป”ชายผิวคล้ำผลักร่างนายเพชรกล้าไปยังนางพิมพรรณแล้วคว้าซองน้ำตาลเปิดดูพร้อมกับยิ้มแล้วพูดขู่อีกครั้ง

        “จำไว้นะมีคนตามพวกแกตอนกลับอยากลองดีก็เอาเลย ถ้าเงินแค่นี้ไม่กล้าแลกกับชีวิตลูกชายก็ไปแจ้งตำรวจ”มันขู่จบก็ไปที่รถยนต์คันเก่าที่จอดรออยู่ด้านข้างตึกแล้วก็มีชายผิวขาวสองคนยกปืนขึ้นมาขู่แล้วขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ขี่ออกไปอย่างรวดเร็ว

        “เพชรมันทำอะไรหรือเปล่าลูก”

        “ทำสิแม่ หน้าช้ำหมดแล้ว”เขาชี้ให้ดูทั้งที่รอยช้ำพวกนี้เกิดจากการทะเลาะวิวาทกับเพื่อนที่จะถูกจับตัวมาและชายที่พาเขามาวันนี้ก็เป็๞พวกเดียวกันกับพวกที่ไปหลอกเงินห้าหมื่นก้อนแรกนั่นเองทุกอย่างเพชรกล้าหลอกแม่กับน้องสาวเพียงเพื่อ๻้๪๫๷า๹เงินก้อนไปจ่ายหนี้และมีเหลือไว้ซื้อยามาเสพอีก

        “ไปเถอะรถอยู่ตรงโน้น”

        “ผัวแกเหรอ” เพชรกล้าหันมาถามพราวนภา

        “เพื่อนของเพื่อน”

        “เพื่อนยัยคุณหนูนั่นเหรอ”

        “ใช่เขาอาสามาเป็๲เพื่อน”

        “แย่งเลยถ้ารวยแกก็ไม่ไม่ขี้เหร่นะพราวแต่งตัวยั่วๆหน่อยมันก็หลงล่ะเชื่อพี่”

        “พี่เพชรพอเถอะแค่นี้ก็สร้างปัญหามากพอแล้วอย่าให้ฉันต้องทำอะไรแย่ๆแบบที่พี่คิดเลย”

        “ปากดีนะ๻ั้๫แ๻่เรียนมหาลัยนี่จองหองมากนะแกเดี๋ยวจะเลาะฟันให้หมดปาก”

        “ไม่ได้นะเพชรน้องหาเงินมาช่วยแกแท้ๆขอบใจสักคำไม่มีเลย”

        “หน้าที่มันนะแม่ฉันเสียสละให้มันเรียนคนเดียวนะแม่”

        “แกสอบติดเหรอไอ้เพชร”นางพิมพรรณตะคอกใส่ลูกชายแล้วรีบเงียบเสียงเมื่อเดินมาถึงรถของกันต์กวี

        “หรูฉิบหายวะ พราวเอาทำผัวเลย” เพชรกล้าหันไปบอกน้องสาวซึ่งก็พอให้กันต์กวีได้ยินประโยคที่เพชรกล้าพูดแต่เขาก็ยังทำสีหน้าเฉย

        “ขึ้นมาฉันจะรีบกลับบ้าน”

        “นั่งก่อนนะรถเบาะคงนิ่มมาก”เพชรกล้าเข้าไปกระแทกก้นลงแรงๆ

        “พี่เพชร” พราวนภาได้แต่เอือมระอาที่พี่ชายแสดงกิริยาแย่ๆแบบนั้น

        กันต์กวีขับรถมาจอดหน้าบ้านของนางพิมพรรณและพอทุกคนลงหมดเขาก็รีบขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว

        “เขารีบมากเลย”

        “คงรีบไปหาคุณท่านเพราะออกมาข้ามคืนแบบนี้ไม่รู้โทรไปบอกทางบ้านหรือยัง”พราวนภาตอบพร้อมมองตามรถของกันต์กวีจนสุดสายตา

        “ไปคุยกันด้านในลูก”

        “มันรีบกลัวฉันขอเงินสิท่าไอ้หน้าขาวกูรู้ทัน”

        “พี่เพชรอีกแล้วนะพูดจาอะไรคิดบ้างสิ”

        “นังพราวเดี๋ยวตบฟันร่วงเลยอย่านึกว่าไม่กล้านะ”เพชรกล้าพูดแล้วเดินชนไหล่น้องสาวเข้าไปด้านในด้วยความหงุดหงิด

        “อย่าโกรธพี่เขานะลูกเขาอารมณ์ร้อนเหมือนพ่อ”

        “จ้ะแม่พี่เพชรพูดเล่นหนูรู้”พราวนภาถอนหายใจเดินตามแม่เข้าไปด้านใน

        ‘พราวเป็๞หนึ้บุญคุณคุณกันต์ พราวสัญญาว่าเรียนจบแล้วจะรีบหาเงินคืนคุณกันต์อย่างแน่นอนค่ะ’