ที่ข้าเลิกร้าย เพราะอยากให้ท่านรัก

     บรรยากาศยามเช้าที่แสนสดใส เหมยอิงอิงตื่นมาพร้อมกับเรียกหาตัวสาวใช้ของนางให้ควัก เพื่อจะได้เค้นเอาแผนการที่จะทำให้จุนเป่าหันมาสนใจนาง ซึ่งเหมยฮัวเมื่อคิดแผนได้ก็รีบมารายงานให้เจ้านายฟังทันที

      "แผนนี้มันจะได้ผลหรอเหมยฮัว เจ้าจะให้คนอย่างข้าไปทำดีกับชิวลู่อ่ะนะ เสียเวลาชะมัด!!ข้าไม่เห็นความจำเป็นที่ ข้าจะต้องไปทำดีกับนางเลย"

      "มีสิเจ้าคะ ในเมื่อคุณชายเฉินป่าวประกาศชัดเจนแล้วว่า ท่านหญิงชิวลู่คือน้องสาวของคุณชายเฉิน ดังนั้นหากเอาดึงมือนางมาเป็นพวกเดียวกับเราได้และเกลี้ยกล่อมให้นางช่วยเหลือเรา เช่นนั้นเเล้วคุณชายเชิญก็ต้องยอมเเต่งงานกับคุณหนูแน่นอนเจ้าค่ะ"

      "เจ้ามั่นใจได้อย่างไรว่า ชิวลู่จะมีอิทธิพลต่อการตัดสินใจของท่านพี่ขนาดนั้น?"

       "มั่นใจสิเจ้าคะ เพราะทันทีที่คุณชายเฉินเห็นว่านางเจ็บตัว เขาก็รีบออกมาปกป้องนางทันที แสดงว่านางต้องเป็นที่รักของคุณชายเฉิน มากๆแน่เจ้าค่ะ" เหมยอิงอิงนั่งคิดทบทวนถึงหลักการและเหตุผลตามที่เหมยฮัวแสดงความคิดเห็นจนได้ผลสรุปว่า นางเองก็อยากลองเสี่ยงดูซักครั้ง เพราะถ้าแผนนี้ได้ผล นางจะได้ไม่ต้องใช้ไพ่ใบสุดท้ายนั่นเอง

      "ก็ได้!!ข้าจะลองทำตามที่เจ้าบอกสักครั้ง ว่าแต่ข้าต้องทำอย่างไรบ้างถึงจะดึงชิวลู่มาใช้งานได้"

      "เป็นเช่นนี้นะเจ้าคะ" เหมยฮัวได้อธิบายถึงแผนการที่นางคิดมาเมื่อคืนให้กับเหมยอิงอิงฟังและนางก็เริ่มปฏิบัติการโดยการนำบ๊วยหวาน ของฝากชื่อดังจากเมืองลี่จินไปขอโทษชิวลู่ที่จวน ครั้นมาถึงหน้าจวนทหารสองนายก็ยังคงไม่แล่อยให้นางเข้าไปง่ายๆ เหมยอิงอิงแกล้งตีหน้าซื่อพูดจาไพเราะกับทหาร 2 คนนั้นแต่ถ้าว่ามันก็ยังไม่ได้ผล นางพยายามรบเร้าที่จะเข้าไปข้างในจวนของชิวลู่ เสียงเอะอะโวยวายที่นางพูดคุยกับทหารเฝ้าหน้าจวนดังเข้าไปถึงในจวนที่มีชิวลู่นอนพักผ่อน เสียงอึกทึกครึกนึกนองนั้นยังดังต่อเนื่อง จนกระทั่งชิวลู่ต้องรีบลุกจากเตียงและเดินออกมาดูสถานการณ์ข้างนอก

      "ข้าก็เเค่อยากจะเข้าไปดูอาการของนาง ข้าเเค่เอาของมาเยี่ยม ช่วยเปิดทางให้ข้าทีเถอะ ข้าขอร้อง"

      "ไม่ได้พะยะค่ะ องค์ชายเฉินจุนเป่าสั่งพวกข้าสองคนไว้ว่าถ้ามาให้ท่านหญิงเข้าไปภายในจวนขององค์หญิงชิวลู่พะยะค่ะ"

      "เเต่ข้าไม่ได้คิดจะเข้าไปทำอะไรนาง ข้าแค่มาเยี่ยม!! หลังจากที่ข้าเยี่ยมนางเสร็จ ข้าก็จะกลับ!!"

      "ไม่ได้จริงๆพะยะค่ะค่ะ ขอทรงได้โปรดอภัยให้บอกข้าด้วย!!"

      "นี่พวกเจ้า!!เกิดเรื่องอะไรขึ้น เจ้ามาอะโวยวายอะไรที่หน้าจวนของข้า กลับจวนของเจ้าไปซะ!!"

      "ข้าก็แค่เอาบ๊วยหวานจากเมืองของข้า มาเยี่ยมอาการเจ้าแล้วก็จะถือโอกาสนี้ขอโทษเจ้าด้วยที่ข้าทำอะไรไปโดยไม่ได้คิดไตร่ตรองก่อนล่วงหน้า เจ้าให้ข้าเข้าไปเยี่ยมดูอาการของเจ้าหน่อยได้ไหมชิวลู่?" ชิวลู่รู้สึกได้ว่าเหมยอิงเปลี่ยนไปเป็นคนละคนกับตอนลงมือทำร้ายนางที่จวนของจุนเป่า ด้วยความชะล่าใจเพราะคิดว่าเหมยอิงจะสำนึกผิดจริงๆ นางจึงยอมให้เหมยอิงเข้ามาพูดคุยภายในจวนของนาง

      "นี่เป็นบ๊วยหวาน สินค้าชื่อดังจากเมืองของข้า อยากให้เจ้าได้ลองชิม ก่อนอื่นข้าขอโทษด้วยที่ทำกับเจ้าแบบนั้น ต้นเหตุเป็นเพราะว่าข้าทำอะไรโดยไม่ได้คิดและข้าก็เข้าใจผิดว่าเจ้าเป็นชายาอีกคนของท่านพี่ หากเจ้าคิดทบทวนดีๆ จะรู้ว่าข้าไม่ได้ตั้งใจให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น หากเจ้าไม่พอใจ เจ้าก็สามารถทุบตีและต่อว่าข้าตามที่เจ้าพอใจได้เลย" ชิวลู่ถึงกับชะงักเพราะความชั่วร้ายของเหมยอิงที่จุนเป่าได้เล่าให้นางฟังนั้น นางไม่เห็นท่าว่าเหมยอิงจะร้ายกาจขนาดนั้นเลย กลับกันนางกลับอ่อนหวานเรียบร้อยและพูดจาไพเราะเป็นอย่างมาก ทำให้ชิวลู่หลงคารมนางไปชั่วระยะ

     "เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ข้ารู้ว่าเจ้าเข้าใจผิด เเต่ที่เจ้ามาหาข้าถึงจวนเช่นนี้ คงไม่ได้คิดแค่จะเอาบ๊วยหวานมาเยี่ยมข้าหรอกนะ?" เหมยอิงหันไปมองหน้าของเหมยฮัวและยิ้มกรุ้มกริ่ม ราวกับว่าทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่นางได้วางไว้แล้ว นางใช้โอกาสนี้พูดจาตะล่อมให้ชิวลู่หลงกลและเข้าใจว่านางไม่ได้มีพิษภัยอะไร

     "ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ข้าจะไม่พูดจาอ้อมค้อมก็แล้วกัน เป็นที่ทราบกันดีอยู่แล้วว่า ที่ข้าต้องเดินทางมาที่นี่เพราะท่านพี่จุนเป่าส่งเอกสารสำคัญไปรับตัวข้าเพื่อมาเข้าพิธีแต่งงาน เเต่ด้วยความที่ท่านพี่จุนเป่ายังมีเหตุที่เข้าใจข้าผิด ข้าก็เลยอยากให้เจ้าช่วยอะไรข้านิดหน่อย"

     "อะไร?"

     "เจ้าช่วยไปพูดกับท่านพี่จุนเป่า ให้เขายอมเข้าพิธีแต่งงานกับข้า จะได้หรือไม่ ข้าเชื่อว่าถ้าเป็นเจ้าพูดแล้วก็..ท่านพี่จะต้องยอมทำตามคำของเจ้าเป็นเเน่!!" ทันทีที่เหมยอิงพูดจบ ชิวลู่ก็ปัดกล่องบ๊วยหวานหล่นกระจายเกลื่อนกลาดเต็มพื้นไปหมด สีหน้าที่ดูจะเข้าใจเปลี่ยนเป็นสีหน้าโกรธเคืองและโมโหเหมยอิงสุดๆ ชิวลู่จ้องหน้าเหมยอิงสลับกับเหมยฮัวด้วยสายตาที่ไม่สบอารมณ์จนเหมยฮัวไม่กล้าสบตานางกลับ

     "เขาว่าแล้ว ว่าเจ้าคงไม่ใช่แค่มาเยี่ยมข้าจริงๆด้วย"

     "ชิวลู่ ฟังข้าก่อน!"

     "หุบปากของเจ้าซะ ข้าไม่อยากฟัง ถ้าเจ้าคิดว่าแค่บ๊วยหวานกระจอกๆนี่กับคำพูดเสแสร้งของเจ้าจะทำให้ข้าหักหลังท่านพี่ของข้าไปอยู่ 2 เจ้าแล้วก็ ขอให้เจ้าคิดใหม่เสียเถอะและก็อย่าคิดนะว่าข้าจะหลงเชื่อคำพูดของเจ้า เพราะชื่อเสียงของเจ้าที่ข้าเคยได้ยินมา มันไม่มีอะไรดีให้ค่าชื่นชมเจ้าได้เลย ข้าชิวลู่ขอปฏิญาณตนไว้ตรงนี้เลยว่า ตราบใดที่ข้ายังมีลมหายใจ เจ้าจะไม่มีวันได้สมหวังกับท่านพี่จุนเป่าเเน่ๆ เพราะข้านี่แหละจะขึ้นเป็นชายาของท่านพี่แทนเจ้าเอง!!"

     "เจ้าว่าอย่างไรนะ ท่านพี่จุนเป่าเป็นพี่ชายของเจ้า แล้วเจ้าจะมาเป็นชายาของท่านพี่ได้อย่างไร!!"

     "ทำไมข้าจะไม่มีสิทธิ์ ในเมื่อความจริงแล้ว ข้าเป็นแค่น้องบุญธรรมของท่านพี่จุนเป่าและพี่รองหลานเซียนเท่านั้น ข้าสนิทสนมกับท่านพี่มาตั้งแต่เด็ก เพราะฉะนั้นข้านี่แหละคือคนที่รู้ใจท่านพี่มากที่สุด ส่วนเจ้าน่ะเก็บข้าวของและกลับเมืองลี่จินของเจ้าไปได้เเล้ว อย่ามาอยู่เกะกะในเมืองของข้าอีก!! ทหาร!!จับตัวนางโยนออกไปนอกจวนข้าและหาน้ำมาทำความสะอาดบริเวณที่นางยืนและเดินใหม่ให้หมด!!เข้าใจไหม?"

     "ครับ!!องค์หญิง!!เชิญครับท่านหญิงเหมยอิง"

     "ไม่ต้องมาแตะตัวข้า ข้าไปเองได้ ในเมื่อเจ้าตั้งตัวเป็นศัตรูกับข้าเเต่เเรก ข้าก็จะไม่ปราณีเจ้าอีกต่อไป แล้วเรามาดูกันว่าระหว่างเจ้ากับข้า ท่านพี่จะเลือกใคร!! ไปเหมยฮัว!!" การเจรจาครั้งนี้ทำให้เหมยอิงรู้สึกโดนหักหน้าเอามากๆ เพราะนอกจากชิวลู่จะไม่ช่วยเหลือนางแล้ว เขายังตั้งตัวเป็นศัตรูและจะแข่งกับนางเพื่อเอาชนะใจจุนเป่าให้ได้ มาดูกันว่าระหว่างน้องสาวที่สนิทสนมกันมาตั้งแต่เด็กกับหญิงสาวผู้มีอิทธิพลต่อเสบียงที่ใช้หล่อเลี้ยงชาวเมือง จุนเป่าจะเลือกใคร ติดต่อได้ใน Ep. หน้านะคะ