ของขวัญจากเกรทวิง
ในวันนั้นเลโอลอว์ไม่ได้กลับมาบ้านเลยจนกระทั่งวันใหม่มาถึงมันก็ยังไม่ปรากฏตัว
ทว่าคนที่ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าบ้านของกัสกลับเป็ลุงของเขาเกรทวิงซึ่งไม่น่าจะมาเยี่ยมเขาในเวลานี้ได้เลยจริงๆ เพราะเหตุการณ์ที่ผ่านมานั้นยังติดแน่นอยู่ในใจของทุกคน
โดยเฉพาะเกรทวิงที่สูญเสียบุตรชายไปและตัวเขาที่เป็ผู้ลงมือสังหารบุตรชายของเกรทวิง
การมาถึงของเกรทวิงทำให้คนทั้งบ้านใเป็อย่างมากและกลายเป็ความตกตะลึงที่รุนแรงเมื่อรู้ถึงจุดประสงค์ที่เกรทวิงมาหาเขา
ภายในห้องรับแขกของบ้านที่กว้างใหญ่กว่าบ้านทั่วไปกัสนั่งอยู่ข้างๆ แม่ของเขาโดยมีเหล่าน้องสาวแอบมองอยู่ห่างๆด้วยท่าทีที่สนใจและตื่นกลัว
สีหน้าของกัสนั้นดูแย่เป็อย่างมากความรู้สึกผิดที่ติดค้างอยู่ในใจของเขายังคงสดใหม่และทำให้เขารู้สึกแย่ในทุกๆครั้งที่คิดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา
ทว่าเกรทวิงซึ่งสูญเสียบุตรชายไปกลับมีท่าทีที่สงบเยือกเย็นทั้งยังมีรอยยิ้มที่อ่อนโยนมีเมตตาเวลามองมายังกัสอย่างที่ไม่น่าจะเกิดขึ้น
“กัส..ลุงของเรียกเ้าแบบนี้ก็แล้วกันลุงได้ยินว่าเ้า้าบันทึกโลกิญญาสินะ ตอนนี้เ้าได้รับมันมาแล้วหรือยัง”
“ยังขอรับท่านลุง ท่านพ่อยังไม่กลับมาเลยข้าเองก็ไม่ทราบว่าท่านพ่อจะยืมความดีความชอบจากญาติๆ ได้หรือไม่”
กัสไม่ได้ประหลาดใจเลยสักนิดที่เกรทวิงรู้เื่ที่เขาอยากได้บันทึกโลกิญญาเนื่องจากพ่อของเขาได้เดินทางไปหาพี่น้องเพื่อขอยืมแต้มความดีความชอบมาั้แ่เมื่อวานแล้ว
ตระกูลอันดูวเดธอาจจะเป็ตระกูลที่ใหญ่ทว่าตระกูลของเขามีเครือข่ายการติดต่อสื่อสารที่รวดเร็วยิ่งกว่าตระกูลไหนๆจึงไม่น่าแปลกที่เื่ของเขาจะแพร่กระจายไปทั่วในเวลาเพียงหนึ่งวันแบบนี้
แต่ที่เขาคิดไม่ถึงและไม่เข้าใจคือทำไมเกรทวิงถึงถามคำถามแบบนี้ออกมา
สีหน้าของเกรทวิงมีท่าทีพึงพอใจเล็กๆคล้ายกำลังยินดีที่ตนเองมาถึงเร็วพอจากนั้นจึงหยิบเอากล่องผลึกเวทใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋ามิติและวางลงตรงหน้าของกัส
“ในเมื่อเ้ายังหามันไม่ได้เช่นนั้นก็รับสิ่งนี้ไปเถอะ..ถือว่าเป็ของขวัญจากลุง”
สีหน้าของกัสและแม่เปลี่ยนไปจนดูไม่ได้ทันทีท่าทีของพวกเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความรู้สึกต่อต้าน
“ท่านลุง! ข้าจะรับของจากท่านได้ยังไงกันแค่เื่ของบลูไซต์ข้าก็รู้สึกผิดจะแย่อยู่แล้ว”
“ใช่ค่ะท่านเกรทวิง พวกเรารับไม่ได้หรอกค่ะ ได้โปรดนำมันกลับไปเถอะค่ะ”
แม้จะถูกปฏิเสธโดยสองแม่ลูกด้วยท่าทีที่จริงจังเป็อย่างมากทว่าเกรทวิงก็ยังคงยิ้มน้อยๆ ด้วยสีหน้าที่อ่อนโยนและมีเมตตา
“กัสหากเ้ายังคิดว่าข้าเป็ลุงของเ้าแล้วละก็..รับมันไปเสียไม่เช่นนั้นข้าจะถือว่าเข้ายังโกรธแค้นข้าและบลูไซต์อยู่”
คำๆ นี้ทำให้กัสหมดสิ้นคำพูดในทันทีแม่ของเขาก็พูดอะไรไม่ออกด้วยเช่นกันเนื่องจากคำพูดของเกรทวิงนั้นทิ่มแทงเข้าใส่จุดอ่อนของกัสและแม่อย่างแม่นยำ
ความสัมพันธ์ของครอบครัวทั้งสองนั้นดีมาตลอดถึงจะไม่อาจพูดได้ว่าสนิทกันที่สุดในตระกูลแต่พวกเขาก็มีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกันมากที่สุดและมีความเป็ญาติพี่น้องกันมากที่สุดด้วยเช่นกัน
ทว่าเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อวันก่อนได้ทำให้ความสัมพันธ์นี้เลวร้ายลงเป็อย่างมากจนถึงขั้นที่แทบจะทำให้ทั้งสองครอบครัวกลายเป็ศัตรูกันเสียด้วยซ้ำ
หากไม่ใช่ว่าทั้งสองฝ่ายเข้าใจกันและกันและยอมรับความสูญเสียนี้ด้วยความอดทนแล้วละก็พวกเขาอาจจะตัดขาดความสัมพันธ์กันไปแล้วก็เป็ได้
คำพูดของเกรทวิงพอดีเล่นเข้าตรงจุดที่สองแม่ลูกกำลังหวาดกลัวอยู่พอดีทำให้กัสหมดสิ้นคำปฏิเสธและจำต้องยอมรับมันมาอย่างเลี่ยงไม่ได้
“ท่านลุง..เข้าใจแล้วขอรับ ข้าขอบคุณท่านมาก”
“ดี! ข้าเชื่อว่าบลูไซต์ต้องดีใจที่เ้ายอมรับของชิ้นนี้”
ใบหน้าของกัสเปลี่ยนเป็ซีดขาวความรู้สึกผิดบีบรัดหัวใจของเขาจนแทบจะหลั่งน้ำตาออกมาเสียให้ได้จากนั้นจึงรับเอากล่องผลึกเวทไปและเปิดออกอย่างใจเย็น
วินาทีนั้นดวงตาของกัสและแม่ก็เบิกกว้างขึ้นความรู้สึกผิดในหัวใจรุนแรงมากขึ้นไปอีกริมฝีปากของทั้งสองขยับขึ้นลงอยู่หลายครั้งด้วยความคิดที่จะปฏิเสธ
ทว่าท้ายที่สุดแล้วทั้งสองก็ทำได้เพียงฝืนยิ้มด้วยรอยยิ้มที่แย่ยิ่งกว่าร้องไห้เสียอีก
“ข้า..”
กัสนึกอยากจะหาข้ออ้างมาปฏิเสธ แต่เมื่อเห็นสายตาที่สงบนิ่งและยากหยั่งถึงของเกรทวิงกัสก็ทำได้เพียงยอมจำนนต่อความรู้สึกผิดของตัวเองและรับมันเอาไว้ในที่สุด
“ขอบคุณอีกครั้งครับท่านลุง ขอบคุณมาก..”
“ในเมื่อให้ของขวัญแล้ว..เช่นนี้ข้าเองก็คงต้องลาก่อนไม่งั้นหากลอว์กลับมาเห็นเข้าคงจะลำบากแย่”
รอยยิ้มน้อยๆ ของเกรทวิงนั้นทำให้แม่ของกัสยิ้มออกมาด้วยความอ่อนใจจากนั้นจึงลุกไปส่งเกรทวิงถึงหน้าประตูบ้านและไม่ลืมที่จะกล่าวขอบคุณซ้ำอีกหลายครั้งจนกระทั่งเกรทวิงหายไปจากสายตา
ไม่นานหลังจากนั้นเลโอลอว์ที่ทราบข่าวจากแม่ของกัสก็กลับมาถึงบ้านด้วยใบหน้าที่มืดครึ้มและบรรยากาศที่หนักอึ้ง
กัสเองก็รอคอยพ่อของเขาอยู่ั้แ่แรกเพราะเขารู้ดีว่านิสัยของพ่อเขาเป็เช่นไรจึงหยุดความคิดที่จะใช้งานบันทึกโลกิญญาที่เกรทวิงให้มาเพื่อรอให้พ่อของเขากลับมาก่อน
“ท่านพ่อ..”
“กัส..”
สีหน้าของสองพ่อลูกมองดูเคร่งเครียดเป็ที่สุด บรรยากาศที่หนักอึ้งนี้ทำให้เหล่าเด็กสาวที่แอบมองอยู่ถึงกับกลัวจนตัวสั่นขนาดแม่ของกัสก็ยังไม่กล้าเข้าไปรบกวนและทำได้เพียงแอบมองอยู่ห่างๆกับลูกสาวของเธอเท่านั้น
บรรยากาศที่แผ่ขยายออกมาจากเลโอลอว์นั้นเต็มไปด้วยแรงกดดันของนักรบที่ยิ่งใหญ่ซึ่งน่าแปลกที่กัสยังคงอดทนได้และไม่ได้เปลี่ยนสีหน้าไปแม้แต่น้อย
ความประหลาดใจปรากฏขึ้นในดวงตาของเลโอลอว์ก่อนที่ทุกอย่างจะสงบลงแรงกดดันทั้งหมดจางหายไปอย่างรวดเร็ว
“ดูเหมือนว่าพ่อจะไม่จำเป็ต้องบอกอะไรเ้าแล้วสินะ..นึกไม่ถึงว่าเื่ราวในครั้งนี้จะทำให้เ้าโตขึ้นมากขนาดนี้จำไว้กัส! จงจดจำและสำนึกในบุญคุณของลุงเ้าให้ดี!! และอย่าลืมหาวิธีตอบแทน!”
“ขอรับท่านพ่อ!! ข้าจะไม่ยืมว่าข้าคือลูกชายของเลโอลอว์ผู้ที่ไม่ยอมติดหนี้บุญคุณใคร!!”
รอยยิ้มที่หาได้ยากของเลโอลอว์ปรากฏขึ้นมาชั่วขณะก่อนจะกลับเป็ปกติจากนั้นจึงจากไปปล่อยให้บุตรชายได้มีเวลาเตรียมตัวก่อนที่จะออกเดินทางในวันพรุ่งนี้
กัสเองก็รู้ดีว่าเวลาของเขาเหลือไม่มากแล้วเขาจึงรีบเปิดบันทึกโลกิญญาขึ้นมาจากนั้นเข้าสู่ระบบเครือข่ายิญญาและเริ่มต้นค้นหาข้อมูลความรู้ที่จำเป็สำหรับเขา
‘ยอดเยี่ยม!! ความจุของบันทึกมีมากจริงๆมันไม่ใช่บันทึกทั่วๆ ไปสินะ นี่มันแพงมากเลยนะเนี่ย’
ประสิทธิภาพของบันทึกโลกิญญาที่เขาได้มานี้ดียิ่งกว่าที่กัสหวังเอาไว้มากทีเดียวโดยเฉพาะความจุที่มากกว่าปกติถึง 10 เท่า
เมื่อเห็นข้อมูลของความจุที่แสดงให้เห็นกัสก็เต็มไปด้วยความยินดีจากนั้นทำการดึงข้อมูลจากห้องสมุดโลกิญญามาเก็บเอาไว้ในบันทึกอย่างรวดเร็ว
ข้อมูลที่จำเป็ถูกดึงออกมาอย่างต่อเนื่องทำให้ความจุลดน้อยลงทุกขณะ
สิ่งสำคัญที่เขาอยากจะรู้ในชีวิตก่อนความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับศาสตร์ในด้านต่างๆไปจนถึงทักษะการต่อสู้ที่มีประโยชน์ในการฝึกฝนขัดเกลาร่างกาย
ทุกสิ่งทุกอย่างที่มีความสำคัญถูกดึงออกมาเก็บไว้ทั้งสิ้น
และท้ายที่สุดคือเคล็ดวิชาลับของตระกูลที่มีเพียงทายาทบุรุษของตระกูลเท่านั้นที่สามารถเข้าถึงได้
‘วิชานี้มัน..บางทีเราอาจจะต้องใช้มันก็ได้..ยังไงเราก็มีสิทธิ์เรียนอยู่แล้วเก็บเอาไว้ก่อนก็แล้วกัน’
ด้วยการยืนยันตัวตนด้วยคลื่นิญญาผ่านบันทึกโลกิญญาข้อมูลเคล็ดวิชาลับประจำตระกูลก็ถูกดึงมาเก็บไว้ในบันทึกโลกิญญาที่กัสถืออยู่
“เท่านี้ก็หมดแล้ว ส่วนที่เหลือ..หืมความจุเหมือนจะไม่พอแฮะ มันมีอะไรเก็บเอาไว้ก่อนหรือไงกัน”
ในขณะที่คิดกัสก็นึกขึ้นมาได้ว่าบันทึกเล่มนี้เดิมทีเป็ของบลูไซต์ทำให้กัสเริ่มสงสัยถึงสิ่งที่บลูไซต์ให้ความสนใจจนถึงขนาดดึงมาเก็บเอาไว้ในบันทึกแทนที่จะศึกษาผ่านระบบของเครือข่าย
สำหรับกัสเหตุผลที่เขาต้องดึงข้อมูลมาเก็บก็เพราะภายในดันเจี้ยนนั้นทุกคนที่เข้าไปจะถูกตัดขาดออกจากโลกภายนอกโดยสมบูรณ์ทำให้เครือข่ายิญญาส่งสัญญาณเข้าไปไม่ได้เขาจึงต้องเก็บข้อมูลทั้งหมดั้แ่ที่อยู่ในตระกูลแบบนี้
นอกเหนือจากนั้นก็ยังมีข้อจำกัดจำนวนมากในด้านของการดึงข้อมูลที่ทำได้ไม่มากนักหากอยู่นอกอาณาเขตของตระกูล
และเพื่อให้ได้ข้อมูลทั้งหมดโดยละเอียดกัสเลยต้องทำั้แ่ที่เขายังอยู่ในตระกูลแบบนี้ก็เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาด้านระยะทางและพื้นที่ในการเข้าถึงข้อมูล
ในขณะที่เปิดบันทึกดูอยู่นั้นกัสก็ได้เห็นชื่อของชุดข้อมูลที่ถูกบันทึกเอาไว้ในบันทึกโลกิญญาซึ่งเป็ของบลูไซต์มาก่อน
‘นี่มัน..เ้าหมอนั่น’
ความรู้สึกผิดประดังขึ้นมาในใจอย่างที่ไม่อาจห้ามใจได้ชื่อของชุดข้อมูลที่ถูกเขียนเต็มไปด้วยชื่อของญาติพี่น้องที่มีทั้งคนที่เขารู้จักและไม่รู้จักซึ่งหนึ่งในนั้นมีชื่อของเขารวมอยู่ด้วย
กัสนึกลังเลใจอย่างมากในขณะที่ปลายนิ้วขยับไปจนถึงสัญลักษณ์ของชุดข้อมูลที่มีชื่อของเขาอยู่
ความหวาดกลัวและความรู้สึกผิดทำให้กัสกลัวที่จะเปิดมันออกมาดูแต่ท้ายที่สุดเขาก็ตัดสินใจกดนิ้วลงไปเพื่อเปิดชุดข้อมูลในบันทึกขึ้นมาอ่าน
เมื่ออ่านไปได้ระยะหนึ่งดวงตาของกัสก็เบิกกว้างขึ้นทีละน้อยความรู้สึกผิดประดังขึ้นมาจากส่วนลึกของหัวใจจนทำให้เขารู้สึกแย่จนแทบจะหลั่งน้ำตาออกมาให้ได้
“ไอ้บ้านั่น!! ทำไมไม่ระวังตัวให้ดีกว่านี้!!”
ข้อมูลทั้งหมดเป็ข้อมูลที่ถูกบันทึกโดยบลูไซต์เป็ข้อมูลที่ถูกใส่ลงไปด้วยความตั้งใจของเ้าตัว ข้อมูลของกัส รายละเอียดต่างๆทั้งเื่พื้นๆ ไปจนถึงเื่ลึกๆ ที่แม้กระทั่งตัวเขาเองก็ยังไม่รู้จักมัน
สุดท้ายคือข้อความสั้นๆที่กล่าวถึงขั้นตอนการกระตุ้นพลังของพรศักดิ์สิทธิ์และการเจริญเติบโตของพรหลังการกระตุ้น
ยิ่งเปิดชุดข้อมูลอ่านกัสก็ยิ่งตาแดงก่ำน้ำตาของเขาเกือบจะไหลออกมาอยู่แล้วหากว่าดวงิญญาที่อยู่ภายในร่างกายของเด็กน้อยนี้ไม่ใช่เด็กอายุ13 จริงๆ แต่เป็ปีศาจร้ายแห่งสนามรบที่ผ่านการต่อสู้มานานนับร้อยปี
หลังจากอ่านจบรอยยิ้มของกัสก็บิดเบี้ยวจนดูไม่ได้ต่อจากนั้นเขาก็เปิดอ่านต่อ อ่านไปจนถึงรายชื่อของชุดข้อมูลของคนที่เขารู้จัก
รายละเอียดต่างๆของพรศักดิ์สิทธิ์ที่ การเติบโต แนวโน้มของพลังและความสามารถที่น่าจะมี
ทั้งหมดปรากฏขึ้นมาโดยละเอียดซึ่งไม่ต้องให้คนที่มีความรู้มาอ่านก็รู้ได้ไม่ยากว่าจุดประสงค์ของบันทึกนี้คืออะไร
ทั้งหมดนี้คือการบันทึกเพื่อเรียนรู้วิธีการกระตุ้นและสร้างแนวทางการฝึกฝนพรศักดิ์สิทธิ์ให้กับพี่น้องของพวกเขา
นี่เป็ผลงานที่น่านับถือเป็อย่างมากสำหรับเด็กชายอายุเพียง15 อย่างบลูไซต์ผลงานที่สามารถทำให้บลูไซต์ได้รับฉายาของอัจฉริยะจากตระกูลซึ่งจะนำมาซึ่งความมั่งคั่งและชื่อเสียงให้กับบลูไซต์และครอบครัว
ทว่ามันก็จบลงก็เพราะความผิดพลาดที่อยู่เหนือการคาดเดาของบลูไซต์ซึ่งก็คือตัวเขาเอง
กัสเหม่อมองข้อมูลที่อยู่ในบันทึกอยู่นานด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบายก่อนจะถอนหายใจออกมาครั้งหนึ่งและตัดสินใจส่งข้อมูลทั้งหมดเข้าสู่ระบบเครือข่ายิญญาในชื่อของบลูไซต์
ต่อให้ผลงานที่ยังไม่สมบูรณ์นี้ไม่สามารถทำให้ครอบครัวของบลูไซต์ได้รับค่าตอบแทนที่คุ้มค่าแต่อย่างน้อยชื่อของบลูไซต์ก็จะถูกบันทึกเอาไว้ในคลังข้อมูลของตระกูลต่อไปอีกนานเท่านาน
หลังจากส่งข้อมูลทั้งหมดเข้าสู่ระบบกัสก็รู้สึกโล่งใจราวกับบาปของเขาได้รับการชดใช้ไปแล้วบางส่วนซึ่งสร้างความรู้สึกยินดีให้เขาเป็อย่างมาก
‘ข้าทำให้เ้าได้แค่นี้ ขอโทษด้วยนะบลูไซต์’
กัสกล่าวคำขอโทษในใจก่อนจะส่งพลังเข้าไปในบันทึกเพื่อเก็บมันกลับเข้าไปในแหวนมิติชนิดพิเศษที่สร้างขึ้นมาเพื่อเก็บบันทึกโลกิญญาโดยเฉพาะจากนั้นจึงออกไปจากห้องเพื่อทานอาหารเย็นร่วมกับครอบครัว
ชีวิตก่อนของเขาตัวเขาตกอยู่ในความสิ้นหวังและยิ่งรุนแรงมากขึ้นไปอีกในค่ำคืนของวันสุดท้ายจนเริ่มปิดกั้นตัวเองและสูญเสียโอกาสในการฝากความทรงจำที่งดงามเอาไว้ให้คนในบ้านของเขา
ทว่าครั้งนี้เขาจะไม่ยอมให้มันเป็แบบนั้นกัสตัดสินใจทำให้ความทรงจำสุดท้ายก่อนจากลากลายเป็ความทรงจำที่แสนสุขสำหรับตัวเขาและครอบครัว
บรรยากาศที่หนักอึ้งถูกปัดเป่าไปด้วยคำคุยโวของเขาที่จงใจพูดออกมาให้ทุกคนในบ้านเบาใจ
กัสคุยเื่แผนการใหญ่ของเขาให้พ่อและแม่ฟังเล่าถึงสิ่งที่เขาวางแผนว่าจะทำ การสร้างและขยายดินแดนของตัวเองในดันเจี้ยนและสัญญาว่าเขาจะส่งผลผลิตชนิดพิเศษที่สุดกลับมาให้ครอบครัวโดยเร็วที่สุด
การพูดคุยด้วยการคุยโวแบบนี้ถึงจะดูเหมือนไม่ใช่ตัวเขาเท่าไหร่แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้แม่และน้องๆ ยิ้มออกมาได้ ทั้งยังหัวเราะไปกับเขาในทุกๆครั้งที่เขาพูดถึงสิ่งที่เกินตัวเขาไปมากๆ
พ่อเองก็ยิ้มออกมาบางๆให้กับการเติบโตของตัวเขาและส่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างตั้งใจทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารที่เงียบเหงาเต็มไปด้วยความสุข
ไม่มีงานเลี้ยงใดที่ไม่มีวันเลิกราในที่สุดค่ำคืนที่แสนสุขก็ผ่านพ้นไปและรุ่งเช้าของวันใหม่ก็มาถึง
กัสตื่นขึ้นมาพร้อมกับพลังกายและพลังใจที่เต็มเปี่ยม
“วันนี้มาถึงแล้วสินะ..มาเถอะ!! ชะตากรรมของข้าข้าจะต้องเปลี่ยนมันให้ได้!!”
น้ำเสียงที่หนักแน่นของกัสดังขึ้นในเช้าของวันใหม่ มันเป็คำสัญญาที่เขามีให้ต่อตัวเองและเป็การบอกทุกคนในบ้านไปพร้อมกัน
ไม่นานนักมื้อเช้าที่แสนอบอุ่นก็มาถึงกัสรับการปรนนิบัติจากน้องสาวด้วยความยินดีและเริ่มดื่มกินอาหารเช้าอย่างมีความสุขจนกระทั่งรถม้าขบวนหนึ่งมาจอดที่หน้าบ้านของเขา
“มาแล้วสินะ”
ใบหน้าของผู้เป็แม่เปลี่ยนเป็โศกเศร้าน้ำตาสองสายไหลรินออกมาจากดวงตาเล็กๆ ของแม่ทำให้หัวใจของกัสอ่อนยวบลง
“ท่านแม่ไม่ต้องห่วง..ข้าบอกแล้วว่าครั้งนี้ข้าจะไปเริ่มต้นชีวิตของข้าเองท่านไม่ต้องห่วงข้าหรอก ข้าวางแผนรับมือเอาไว้หมดแล้ว”
แม่ของเขาไม่ได้ตอบอะไรกลับมา เธอทำได้เพียงพยักหน้ารับทั้งน้ำตาเช่นเดียวกับเหล่าน้องสาวที่ร้องไห้กันดังระงมไปหมด
บรรยากาศที่เขาพยายามสร้างท้ายที่สุดก็กลายเป็บรรยากาศแห่งความโศกเศร้าของการลาจาก
ความตั้งใจของเขาพังทลายลงแต่มันก็ไม่ได้ทำให้ความมุ่งมั่นของกัสลดน้อยลงแม้แต่น้อย สีหน้าของกัสยังเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและกล้าหาญไม่เกรงกลัวต่อสิ่งที่รอคอยเขาอยู่
“ท่านพ่อ! ท่านแม่ ข้า! กัสโทนี่ย่า เลโอลอว์ ดิ อันดูวเดธ ขอลาท่านละนะ!!”
กัสสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆและกล่าวลาด้วยพิธีการจากลาของบุตรชายที่เติบใหญ่เพื่อออกไปสร้างครอบครัวของตัวเอง
ด้วยวิธีนี้แม้ใบหน้าของแม่จะเต็มไปด้วยความโศกเศร้าแต่ในดวงตาของเธอก็ได้ปรากฏความภาคภูมิใจขึ้นมา
“ไปเถอะลูกรัก..แม่ขออวยพรให้เ้าประสบกับความสำเร็จ”
“ไปเถอะกัส..จำไว้! อย่าได้ยอมแพ้อะไรง่ายๆ!!”
“ครับท่านพ่อ!!”
สองพ่อลูกกอดกันเป็ครั้งสุดท้ายก่อนจะแยกจากกันตามมาด้วยน้องสาวทั้งสองคนที่ยืนอยู่ข้างๆกัสที่พยายามกล่าวลาตามธรรมเนียมของพวกเธอต่อพ่อและแม่
“ข้าไปนะคะท่านแม่ ท่านพ่อ..”
“ไปเถอะลูก..แม่ฝากกัสด้วยนะ”
ความต่างระหว่างการบอกลาของลูกสาวทั้งสองที่ติดตามกัสไปกับตัวกัสนั้นแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด
ถึงแม่จะดูเป็ห่วงบุตรสาวอยู่ไม่น้อยแต่ก็ยังดูน้อยกว่ากัสมาก ทั้งยังฝากให้ลูกสาวของเธอดูแลลูกชายให้ดีอีกด้วย
ส่วนพ่อนั้นไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยนอกจากพยักหน้าให้ครั้งหนึ่งด้วยดวงตาที่อ่อนโยน
ปิดท้ายด้วยเหล่าน้องสาวที่ไม่ได้ไปด้วยเพราะอายุน้อยเกินไปที่ทำได้เพียงกอดพี่ชายพี่สาวเป็ครั้งสุดท้ายและกล่าวลาทั้งน้ำตาให้กับทั้งสาม
“ลาก่อน..”
กัสหันกลับมากล่าวคำอำลาอีกครั้งอย่างแ่เบาแล้วะโขึ้นรถม้าไปอย่างรวดเร็วจากนั้นยื่นมือกลับมาดึงน้องสาวทั้งสองขึ้นมาด้วยกัน
นักรบของตระกูลที่เฝ้ามองมาตลอดไม่ได้พูดหรือแสดงสีหน้าอะไรเป็พิเศษมีเพียงแววตาที่ฉายชัดถึงความเห็นใจต่อครอบครัวของกัส
เมื่อมันเห็นว่ากัสและน้องสาวขึ้นมาแล้วมันก็พยักหน้าให้เลโอลอว์และภรรยาครั้งหนึ่งจากนั้นก็บังคับรถม้าวิ่งจากไปอย่างรวดเร็ว
![[มี E-book] เกิดใหม่ทังทีขอหอบลูกหนีสามีตัวร้าย ยุค80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1733451694_28485343.webp)
3K
